• Soepel een tandradtraject inrijden.

• Ruimte voor bedrading in de tuin.

• Electrische verbindingen die het uithouden.

Soepel een tandradtraject inrijden.

Tandstangen (voor montage midden tussen de rails van bergspoorwegen) worden door LGB in één vorm van standaardlengte geleverd. Dat werkt prima, want ze kunnen gemakkelijk meegebogen worden tot aan de kleinste straal, en eenvoudig ingekort. Het enige kleine minpuntje is, dat wanneer een tandradsectie wordt binnengereden, een locomotief (zelfs een zware) nog wel eens even opgetild wil worden voor hij terugzakt in de tandstaaf. Het hangt er maar net van af hoe het tandrad staat ten opzichte van de tandstaaf; een millimeter kan het hele verschil uitmaken!

Een erg effectieve oplossing heb ik gevonden in het schuin afvijlen van het uiteinde van de tandstang. Het lijkt zelfs erg op hoe het 'inleiden' in werkelijkheid gebeurt. Door het dunner worden naar het uiteinde wordt ook nog eens extra vering toegevoegd waar die nou net nodig is.

Ruimte voor bedrading in de tuin.

Eenvoudige plastic dozen, zoals koelkastdozen, kunnen prima dienst doen voor het leggen van verbindingen. Ik heb er al heel wat naast de railbedding begraven. De electriciteitsbuizen worden naar binnen geleid, en verbindingen kunnen worden aangepast zonder dat serieus graafwerk nodig is. Natuurlijk moet er nog wel vooruit worden gedacht, en alle bekabeling die ooit nodig zou kunnen zijn kan maar beter op zijn plaats zijn voor de railbedding af is! Deze methode heeft ook grote voordelen als er begonnen wordt met analoge bediening, met de bedoeling om later op digitale over te stappen.

Electrische verbindingen die het uithouden.

Zoals elders beschreven, zijn er diverse mogelijkheden om sporen electrisch met elkaar te verbinden. Geen van de populaire manieren beviel me helemaal, en daarom heb ik gekozen voor de volgende werkwijze:

Op ongeveer een centimeter aan weerszijden van waar de rails elkaar raakt wordt met een miniboor met slijphulpstuk een opening uitgeslepen.

De opening moet iets meer dan een millimeter breed en diep zijn, maar erg precies komt dat niet.

Uit een ongeveer 8 cm lang koperdraadstukje wordt een verbinder in deze vorm gebogen. De u-vorm in het midden gaat er voor zorgen dat de draadverbinding makkelijk meebeweegt met het rekken en krimpen van het spoor, zonder dat er daarbij teveel druk op de soldeerverbinding komt te staan.

Leg de draad in de openingen, en zorg dat de te solderen oppervlakken goed schoon zijn (S39).

Soldeer de draad vast in de opening (met een soldeerbout van minder dan 150W heeft het geen zin dit te proberen!) met een beetje teveel soldeer. Verhit door en door, totdat de plastic dwarsliggers zelfs een tikje beginnen te kraken of smeulen. Na het afkoelen kunnen de uitstekende einden afgesneden en gladgeslepen worden (weer met de miniboor). Het overtollige soldeer wordt dan gelijk meegenomen, en er blijft een bijna originele profielvorm over.

Het eindresultaat is niet erg opvallend, en heel eenvoudig opnieuw te doen als een sectie ooit moet worden vervangen. Simpel de draad doorknippen en de eindjes weer lossolderen!

Het resultaat is een electrisch uitstekende verbinding, flexibel genoeg om rek en krimp onder temperatuursinvloeden op te vangen door de u-vorm, en degelijk genoeg om lang mee te kunnen omdat de druk op het spoor staat, en niet op de soldeer.