Het Verhaal

Op 17 februari jl. werd ik i.v.m. zwangerschapsvergiftiging opgenomen in het ziekenhuis. In de week daaropvolgend is er ontdekt dat ik het zgn. helppsyndroom had. Ik was er zelf behoorlijk ziek van en hoopte maar dat het met Dyon (wij wisten namelijk dat we een zoon zouden krijgen) alles goed zou gaan. De artsen hebben het nog een week aangezien. Op 23 februari is geprobeerd de bevalling in te leiden en met succes. De bevalling is goed verlopen. Dyon is met 37 weken geboren en woog toch dik 7 pond. Hij zag er kerngezond uit. We waren dolgelukkig. We hebben al een dochter van 4 jaar, Mandy. Een meisje en een jongetje, wat wil je nog meer. Mandy, opa en oma kwamen kijken. Iedereen was blij en we hebben heerlijk beschuit met muisjes zitten eten.

Echter in de loop van de nacht begon de ellende. Dyon kreunde wat en had wat blauwe lippen en nageltjes. De verpleegster vertrouwde het niet en liet er een kinderarts bijkomen. Hij moest direct naar de couveuse. In eerste instantie leek het nog niet zo zorgwekkend. Waarschijnlijk heeft hij wat vruchtwater binnen gekregen en heeft hij het hier wat benauwd van, werd er gezegd. Het ging echter steeds slechter. Hij had steeds meer zuurstof nodig. In de ochtend werd ons verteld dat hij waarschijnlijk een infectie aan de longen had en aan de beademing moest. Ons mannetje zou worden overgeplaatst naar Zwolle. Wij schrokken hier natuurlijk behoorlijk van maar hadden toch zoiets van: het komt allemaal wel weer goed. Het inbrengen van de tube (beademingsbuis) i.v.m. het vervoer naar Zwolle duurde nogal. We gingen informeren. Inmiddels was er een echo van zijn hartje gemaakt en is er ontdekt dat Dyon een zeer ernstige hartafwijking had. Tijdens deze mededeling zakt dus echt de grond onder je voeten vandaan. De wereld staat stil. Het is alsof je naar een documentaire op tv zit te kijken, alsof het jezelf niet betreft. Je wilt het gewoon niet geloven. Dyon was er slecht aan toe en zou direct, met loeiende sirenes, naar het AZG in Groningen worden overgebracht. Ik werd daar ook opgenomen, zodat ik zoveel mogelijk bij hem kon zijn.

In de loop van de week zijn er nog diverse onderzoeken gedaan. Dyon had een hypoplastisch linkerhartsyndroom. Eenvoudig uitgelegd komt het er op neer dat de linkerhelft van zijn hartje zo goed als niet was aangelegd. Er werd ons verteld dat deze aandoening theoretisch operabel was, maar er werd aangegeven dat de kansen voor hem zo goed als nihil waren. Het zijn zeer gevaarlijke en zware operaties, waarbij de kans op complicaties enorm groot is. Ook zou, mochten we 1000 procent geluk hebben en hij zou de operaties doorstaan, de kwaliteit van leven zeer slecht zijn. Hij kan nooit oud worden. Een kasplantje is nog te zacht uitgedrukt. Wij hebben besloten hem niet te laten opereren en hem een rotleven te besparen. We vonden het egoistisch om hem te laten lijden omdat wij hem bij ons wilden houden. Het leventje dat hij nu leed was al moeilijk. Ik merkte gewoon dat hij moe was van het vechten. We wilden hem de rust gunnen die hij verdiende. Op 1 maart is hij teruggekomen naar het ziekenhuis in onze woonplaats en is hij in onze armen overleden. Het was verschrikkelijk, hoewel hij rustig is ingeslapen en geen pijn meer heeft gehad. We waren hem voorgoed kwijt en dat doet ontzettend veel pijn. Het klinkt misschien vreemd, maar toen zagen we pas hoe mooi hij was. Hij had mooie kleertjes aan en lag in een bedje tussen de speeltjes en knuffels en zonder al die infusen, draden, slangen en die dikke beademingsbuis. We hebben Dyon enkele dagen daarna begraven in besloten kring. Nu, ca 2 maanden erna, lijkt het alsof het gisteren is gebeurd. Men zegt zo gemakkelijk, "het leven gaat door"en "pak de draad maar weer op". Nou, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Natuurlijk moet je door, we hebben immers nog een dochter; zij heeft ook recht op een fijn leven, maar het valt beslist niet mee. Ik mis hem verschrikkelijk en heb er enorm veel verdriet om. Ik verlang er naar hem tegen mij aan te houden, maar realiseer me dat dit nooit meer zal kunnen. Ik vraag me af of ik me ooit nog echt gelukkig kan voelen……