Verslag 30ste Marche de l'Armée (2x 40km)
door Ben Uijtenhaak
Ziezo, we zijn weer thuis na een geslaagd weekend naar Luxemburg voor
de 30ste Marche de l'armée. Gelukkig hebben we dit keer de ca. 390km
naar Diekirch in zo'n 4 uur overbrugd. Dit in tegenstelling tot voorgaande
jaren toen er, door het weer en de verkeersomstandigheden, wel eens 7 tot
8 uur voor de reis moest worden uitgetrokken.
Aankomst in Diekirch : De equipe van Sil en San kwam rond 13.15u
gelijktijdig aan met de equipe Wim en Ben. Daar de receptie van de camping
tot 14.00u gesloten was, werd besloten om maar richting Diekirch te gaan
om de inwendige mens wat te versterken en alvast maar eens een biertje
te nuttigen. Dit biertje kwam zeer goed tot zijn recht bij het patatje
zoals men dat in het Groot-Hertogdom weet te bereiden. Tevens werd er van
de Bankomat gebruik gemaakt om de geldbuidels te spekken met wat Luxemburgse
franken. Vervolgens op naar de start/finish/feest-tent om de inschrijvingsformulieren
in te vullen. En ja, wat is een feesttent zonder een biertap ?
Nadat iedereen het inschrijfgeld voldaan had en in ruil daarvoor in
het bezit gekomen was van een startkaart, togen we naar de camping. Cor
en Petra waren inmiddels ook gearriveerd en hadden reeds kwartier gemaakt.
Al spoedig togen Cor en Silvio naar de Cactus supermarkt om daar de
nodige inkopen te doen. Direct bij terugkomst besloot Silvio het buitgemaakte
krat bier in de rivier tezetten om oververhitting van het gerstenat te
voorkomen.
In tegenstelling tot wat de Galliërs plegen te doen, werd er hier
al een barbecue aangericht vóór de aanvang van het avontuur.
Na een afzakkertje in de kantine zocht iedereen zijn meurbaal op om uitgerust
aan dag 1 te kunnen beginnen.
Dag 1 : Wonderbaarlijk genoeg was iedereen rond 6.00u uit de
veren. Dit ondanks het feit dat niemand een wekker gehoord had. Hela, hola,
wat was dat nu ? De ontbijtbordjes gleden van tafel omdat deze bevroren
was ! Ook de autoruiten waren stevig bevroren. Maar bikkels als wij zijn,
hadden we geen last van de kou. Toen iedereen zijn lupa klaar gemaakt
had en Sue Ellen haar oogjes in had, gingen we te voet richting Diekirch.
Doordat we allemaal de dag tevoren onze startkaarten al hadden ontvangen,
konden we zonder verdere administratieve rompslomp om 7.15u direct van
start. De eerste kilometers gingen direct al lekker omhoog zodat de spieren
al spoedig op temperatuur kwamen. Rond 8.30u arriveerden we bij de eerste
rustpost in Bastendorf. De temperatuur was inmiddels dusdanig gestegen
dat de piepen eraf konden. Nadat we een bekertje limonade gedronken
hadden en Wim zijn voetjes had getaped, vervolgden we onze weg. Hier splitste
de route voor de 20 en 40km zich, om bij de volgende rust in Brandenbourg
weer bij elkaar tekomen. Daar we nog niet dorstig genoeg waren, besloten
we door te lopen. Na 500 meter namen we met nogal wat leedvermaak afscheid
van Sue en Wim, die op hun route nu aan de voet stonden van een colletje
van 18% !
De rest van de 40km verliep het zelfde als voorgaande twee jaren, zij
het dat de zware klim naar Bourscheid dit jaar niet in het parcours was
opgenomen, en het weer de gehele dag uitstekend was. Zo kon het dus gebeuren
dat we na 40km in 7 uur en 30 minuten fris de arrivée passeerden.
Petra en de eerder binnengekomen Sue en Wim zaten onder het genot van een
glaasje op ons te wachten. Door de grote drukte viel het niet mee om even
snel een biertje te bestellen, zodat we besloten om maar naar de camping
te gaan en daar wat uit de rivier te drinken. De dag werd besloten met
een etentje in de kantine, waar we ons de entrecote-jes, steaks en biertjes
goed lieten smaken.
Dag 2 : Weer vorst aan de grond gehad ! Doordat ik verwachtte
dat het vandaag wel wat moeizamer zou gaan, gingen we deze dag met de auto
naar de start. Sil, Cor en ik, gingen wederom om 7.15u van start. Sue wenstte
nog wat uit te slapen, zodat zij en Wim later begonnen aan hun tweede dag
van 20km.
Voor mijn gevoel waren we al snel bij de splitsing met de 20km. Misschien
werd dit veroorzaakt doordat het modderpad van vorig jaar een stuk minder
modderig was, of omdat ik zo lekker soepel liep. In ieder geval had ik
geen centje pijn. Even verderop begon een nogal lange klim richting Grewenhart.
Tijdens dit stuk raakte ik nogal achter op bij Silvio en Cor. Toch was
er niemand die mij voorbijging ! Even voor de rust in Grewenhart, op de
top van de heuvel had ik de gelegenheid om met de GSM-telefoon Gery te
bellen, om te horen hoe de stand van zaken thuis was. Zij was namelijk
in de laatste maand van onze 2de telg. Alles was in orde en ik haaste mij
achter Cor en Sil aan. Bij de rust zaten zij lekker aan de kant onder het
genot van een glaasje fris. Na een korte pauze vervolgden wij onze weg.
Via mooie lommerrijke paden voerde de wandeling ons richtting Beaufort,
een plaats met een mooi kasteel. Het begon nu echt warm te worden en daar
wij zo makkelijk liepen, begonnen we zo langzamerhand trek te krijgen in
een biertje. Maar was dit nog niet iets te vroeg met zo'n 20km voor de
boeg ?
Cor begon nu een beetje moeilijker te lopen. Aan de blaren van de Kennedy-mars
de week hiervoor kon het niet liggen want die had hij al stuk gestampt.
Bij navraag bleek dat hij kramp in zijn voet had en bij de volgende rust
even zijn schoenen uit wilde doen. Bij deze tussenstop in Eppeldorf konden
we nog steeds de verleiding weerstaan om een biertje te nemen, maar hier
kwam ik er achter dat een blikje cola ook niets is op een langeafstandswandeling.
Na 15 minuten gingen we weer op pad.
De
volgende verzorgingspost was in Moestroff, daar waar de 20 en 40km weer
bij elkaar komen. Wie het initiatief genomen heeft weet ik niet maar na
een snelle pitstop vervolgden wij onze weg met een flesje Diekirch in de
knuisten. Op weg naar Bettendorf.... Hier, met nog zo'n 6km te gaan langs
de rivier, (het ergste leed was geleden) hebben we nog maar een biertje
gepakt. Deze laatste rust hebben we het er even van genomen en in het zonnetje
hebben we even onze medewandelaars gadegeslagen, waarvan de meesten er
toch nog wel redelijk bij liepen. Een enkeling echter, liep door. Zonder
acht te slaan op de muziektent en de rest van de gezeligheden. Uit ervaring
weet ik dat dat de gevallen zijn die het moeilijk hebben met de lange,
laatste 6 kilometertjes langs de rivier.
In iedergeval verliepen deze voor ons lekker vlot. Bij terugkomst in
Diekirch was het echt genieten van een welverdiend pilsje van de tap.
Terug bij de tent werd wederom een Gallisch maal bereid waaraan eenieder
zich te goed deed. Nou ja iedereen ? Bij de vrienden Asterix en Obelix
is het altijd de bard die afwezig is. Bij ons was het dit keer..... Juist,
Sue Ellen. Onder het motto : Drank maakt meer goed dan één
vrouw kapot kan maken, was zij reeds onder zeil.
Tot slot : Dankzij het uitstekende weer was deze tweedaagse niet
al te zwaar voor onze goed getrainde leden en is dit een prima weekend
geweest. De stichting kon zich verheugen op een record aantal deelnemers
op de 2x 40km. Door het feit dat veel van de vrouwelijke leden van de stichting
in blijde verwachting zijn, (van nieuwe leden) waren we dit jaar wat minder
vertegenwoordigd op de 2x 20km. Wel mochten we Wim als nieuwkomer op deze
afstand welkom heten. Ga je volgend jaar ook voor de 2x 40km ?
Silvio heeft reeds aangekondigd dat hij in 1998 voor de 1x 12km gaat.
Samen met Gery wil hij dan op deze afstand onze jongste leden in de gaten
houden.
