Welkom op de site voor oud studenten van de Stoashogeschool, stoaSpoor. Kijk voor nieuws rechts, voor webknoppen links...

Kortom: Informatief met een scherp kantje.

Wil jij ook iets plaatsen? stoaspoor@lycos.nl

Stoaspoor is de alumni vereniging van (oud)Stoasstudenten Dat was je immiddels bekend. Om van elkaar op de hoogte te blijven heeft de stoaSpoor werkgroep het stoasOOR in het leven geroepen. In dit digitale kwartaalblad staan belevenissen en actualiteiten uit het Stoaswerkveld.Van handige weetje tot scherpe columns. Als je zelf een artikel wilt plaatsen kun je dat tevens mailen naar stoaspoor@lycos.nl

Werkgroep Stoaspoor 

De eeuwige student

Zomerse romantiek?!?

Als eeuwige student mag je er iedere dag weer aan proeven. Romantiek! Als student op je kleine kamertje, elke week wel een feestje. Ik word ouder, de vrouwen in mijn omgeving niet. Of nabij Utrecht, met een zeilbootje de Loosdrechtse plassen op. Kabbelend water, een hapje en een drank je mee en een lekker zonnetje. Stereotype maar heerlijk. Niet iedereen leek zo over de ambiance te denken. Op de vele te dure sloepen met Ralph Lauren poloshirttypes, ging het om het zien en gezien worden. Op de wal was het gedrag van mijn omgeving niet anders. De grote SUV’s reden af en aan. Van mijn zijde, verbazing alom. Zeker toen ik het er later met iemand over had. Hij zei dat hij zich er ook zo aan stoorde. Zijn beweegrede was echter dat er vroeger op Loosdrecht tenminste nog klasse was. In de tijd dat men er voornamelijk nog uit het Gooi kwam, zag je tenminste nog een mooie Porsche i.p.v. zo’n overdone Jeep ding. PARDON, dat was mijn statement niet! Zijn we bezeten door bezit? Waar is de passie, het gevoel en de romantiek?

Waar vind je dit gevoel wel? In Parijs, de stad van de liefde. Waar in de dagen ervoor tijdens mijn vakantie op het Franse platteland bijna geen mooie vrouw te bekennen was, struikelde ik er in Parijs over. Frans centralisme ten top. Ja, dat noem ik nog eens vakantie (en dan de Postbank leeuwenbrul). Helaas spreek ik geen woord Frans dus kon ik niets aanvangen met de vele “loslopende” dames. Er waren ook heel veel stelletjes. Samen op de foto bij de Eifeltoren, gearmd door de straten of zoenend in de metro. Leeftijd deed er even niet meer toe. Hier was naast Dior, Gucci en Prada al la sex en the city, ook de gevoelskant aanwezig. Iets waar in deze wereld nog wel eens een gebrek lijkt te zijn. Alles leuk en aardig maar ik was alleen in Parijs…. dus.

In Groot-Brittannië leek juist weer een gebrek aan gevoel. De VS wilde op de G8 top in het Schotse Glen Eagles geen Kioto achtig besluit nemen want dat was slecht voor hun economie. De derde wereld kwam er bekaaid af met enkele miljarden aan steun. De investeringen in ontwikkelingshulp worden meestal wel uitgevoerd worden door bedrijven van het land dat de hulp verstrekt. Zo is ons eigen kringetje weer rond. Tevens zijn westerse subsidies voor eigen producten blijven bestaan waardoor een Afrikaan nooit kan concurreren op de wereldmarkt. Het knallende tegengeluid in de Londense Metro en bus, zij het gericht op een andere kwestie, gaf wel blijk van passie. Dan wel in een beetje overtrokken en fundamentalistische vorm.

Waarom verbaas ik me nu zo vaak over deze wereld? Ben ik zo’n idealist of kom ik de oude man in mij nu al tegen die over “vrogher” praat? Ik denk dat verbazing juist een gezonde eigenschap is. Iets wat filosofen als Sartre en Nietzsche ook als één van hun drijfveren hadden. Ik denk dat een bepaalde mate van verbazing je scherp houdt, net als idealen, dromen en passie. Iets wat ik ook in jou terug zie. Zo voor de zomervakantie was ik wel blij dat ik even zonder je kon. Dat je niet in Loosdrecht, Parijs of Londen was. Maar na al die weken vrij is je aanwezigheid toch wel weer fijn. Ik zeur wel eens op je, dat ik geen zin heb om zo vroeg voor je op te staan maar eigenlijk mag ik je graag. Dat komt omdat ik mijn idealen in je kwijt kan. Maar ook mijn verbazing en passie. Samen varen over de Seine, op Loosdrecht of op de foto met de Eifeltoren zou wat moeilijk worden. Je blijft immers mijn werk. Maar misschien daarom vind ik je wel zo leuk. Mijn werk in de groene sector, op het (V)MBO als docent of al het andere wat ik mede met mijn Stoas papiertje heb kunnen worden. 

Sander van Schagen              (terug)

Levensmiddelentechnologie wat is dat!

Op allerlei verschillende gelegenheden, privé of zakelijk, wordt wel eens gevraagd naar je opleiding(en). Als ik dan het woord levensmiddelentechnologie uitspreek zie je vele gezichten vragend opkijken. Sorry, wat zeg je? Tja, probeer dan maar eens in het kort uit te leggen wat dit inhoudt.

Waarschijnlijk ook een belangrijk argument waarom de huidige mbo- en hbo levensmiddelenopleidingen worstelen te blijven bestaan. Potentiële leerlingen kiezen toch liever voor duidelijkheid. Ze kiezen voor laboratorium onderwijs of voeding en dietiek. Leerlingen hebben hierbij een duidelijk einddoel voor ogen. Werken als laborant, voedingsdeskundige of diëtiste.

Het mooie aan een opleiding levensmiddelentechnologie is de grote diversheid van richtingen die je op kunt gaan. Tevens is dit ook de grote valkuil. Er kunnen nog zoveel mooie folders worden geschreven waarin mogelijkheden verteld worden. Het ontbreekt nog steeds aan een duidelijk toekomst beeld en mogelijkheden voor leerlingen.

Hoe lang de opleidingen nog kunnen blijven bestaan is ieder jaar weer spannend. Werk zal er in deze industrie volop blijven want het ziet er voorlopig nog niet naar uit dat we zullen stoppen met eten en drinken.

  Nadia Huizer                        (terug)

HBO monitor oudstudenten

Ook dit jaar is de Stoas Hogeschool weer getest en meegenomen in de HBO monitor. Na een blik op de mooie diagrammetjes wil ik daar toch wel wat over kwijt. Afgezien van het feit dat ik geen ondersteunende tekst heb kunnen lezen viel me op dat de oud Stoas Hogeschool student best wel tevreden is. Meestal scoort Stoas Hogeschool bovengemiddeld. In het werkveld lijken we als Stoas’er zeer boven gemiddeld met onze diploma uit de voeten te kunnen. Alleen onze carrièremogelijkheden binnen onze huidige functie schatten we beduidend lager in dan de gemiddelde onderzochte HBO instelling. Dat lijken we mogelijke voor een deel toe te schrijven aan het feit dat we niet voldoende capaciteiten hebben voor onze functie. De algehele strekking van het onderzoek is dat volgens de respondenten de Stoas Hogeschool een prima basis biedt in de brede zin van het woord.

Wat betekent dat voor ons als oud Stoas’er. Daar doet het rapport natuurlijk geen uitspraken over. Vandaar een aantal gedachtespinsels op een rij. Het lijkt wel of we eigenlijk hoger geplaatst zijn in de hiërarchie der arbeidsplaatsen, dan we eigenlijk zouden verwachten met de Stoas Hogeschool. Waarom twijfelen we anders aan onze capaciteiten en carrière mogelijkheden? Of we zijn te bescheiden? Is het niet omdat de Stoas’er getracht wordt als duizendpoot opgeleid worden. En aan duizendpoten hebben we veel behoefte op de arbeidsmarkt.

Het onderzoek gaat dus vooral over oud studenten. Ik ben daarbij benieuwd hoe de onderzoekers een representatieve onderzoeksgroep hebben samengesteld. Je kunt willekeurig wel oude leerlingen selecteren maar de mensen die de Stoas Hogeschool wel oké vinden zullen eerder reageren dan degene die er (laat ik het overtrokken brengen) getraumatiseerd door zijn geraakt. Dat even als nadenkertje.

Toch hebben wij als in onze studietijd wel lopen zeuren op de Stoas Hogeschool. Waarom dan zo’n positieve uitslag? Misschien is zeuren het verkeerde woord en is dat juist de kracht van onderwijs. Als mensen geen kritiek meer geven zijn ze of in het wal halla beland of ingeslapen. Daarom hier een oproep aan de huidige studenten, blijf kritisch of zoals in Stoas taal “verbeterpunten aandragen”.

En is het niet zo dat Midas Dekkers altijd zegt dat dingen achteraf veel leuker lijken dan op het moment zelf. Dat was zijn verklaring voor het feit dat we als mensen bijvoorbeeld kinderen blijven krijgen. Al die poepluiers, het gepuber enz. vergeten we en het leuke blijven we herinneren. Wat dat betreft, ik heb Hanneke de Laat op foto gezien met haar jonge spruit Kiki, maar daar zie ik toch echt gelukkige ouders. Maar goed, laten we het bij de HBO en niet de Kiki monitor houden. Kennelijk is de Stoas Hogeschool wel een opleiding waar je wat mee kunt. Dat is mooi, want ik moet nog even tot aan mijn pensioen.

Sander van Schagen    (terug)

Life in Wageningen

(Column over Pieter die net ‘op kamers’ is gegaan)

Hallo allemaal, ik zal me eerst even voorstellen en in het kort iets over mezelf vertellen. Mijn naam is Pieter Seuneke en heb nu iets meer dan een jaar geleden de STOAS verlaten. Ik ben vanuit de Havo aan de opleiding Tuin & Landschap begonnen, en de vier jaren zijn voorbij gevlogen. Van het voor het eerst voor een klas staan in Utrecht tot de afsluitende stage binnen Natuurmuseum Brabant, ik kan terug kijken op een zeer leerzame maar vooral ook erg leuke studietijd. Na het behalen van het getuigschrift was ik het echter nog lang niet beu en besloot door te studeren. Ik begon hierna aan een schakelprogramma Milieu-maatschappijwetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Na verloop van tijd begon ik te twijfelen aan mijn keuze en besloot niet lang daarna te stoppen. Na vervolgens een half jaar aan het werk te zijn geweest woon ik nu in Wageningen. Ik draai al weer bijna drie weken mee in het Msc. programma MAKS; Kennis Innovatie en Ontwikkeling of Management of Agro-ecological Knowledge and Social Change aan de Universiteit van Wageningen. De studie bevalt enorm goed en de stad ook.

Zo daar zit ik dan, het college is wat uitgelopen, even een moment voor mezelf. Ik heb besloten niet te koken vanavond maar om lekker ‘uit’ eten te gaan in een van de mensae die Wageningen rijk is. Computer opgesteld en ook mooi even tijd om mijn eerste column voor de nieuwste StoasOOR te schrijven. Tijdens de Algemene Introductie Dagen (AID) heb ik voor het eerst kennis gemaakt met het fenomeen ‘mensa’. Een eetgelegenheid waar je tegen een laag tarief eenvoudig, maar lekker kan eten. Iedere studentenvereniging in Wageningen scheen er een te hebben en enkele daarvan zijn zelfs toegankelijk ook voor niet-leden. Een geweldig concept naar mijn mening dat uitkomst biedt als je even geen zin hebt om over eten na te denken, en je huisgenoten andere afspraken hebben. Koken heb ik ten slotte gisteren al gedaan! Ik kijk vol verwachting naar mijn dienblad en snuffel aan het eten, niet slecht!

Vanavond is het de keuken van Unitas geworden, volgens velen dé Mensa van Wageningen. Ik probeer zo nu en dan eens van keuken te wisselen, Unitas, SSR-W en die van KSV. Wel even wennen hoor, zo ieder dag voor je eigen eten zorgen. Het leuke van de mensa is dat verrassingseffect, wat je van thuis gewend bent. Je weet nooit wat er gekookt gaat worden, en dat vind ik altijd wel bijzonder. Zo zijn er wel meer bijzondere kanten aan Wageningen. Het is een stad maar heeft eigenlijk meer weg van een groot dorp, je kunt hier namelijk echt niets doen zonder bekenden tegen te komen en er wordt dan ook stevig geroddeld. Iedereen heeft wel iets met de Universiteit te maken, de docent noem je gewoon ´Bert´ en staat voor je in de rij bij de super. Ook lijkt het tijdens het wachten voor het stoplicht soms net of je in een zonnig vakantieoord bent, staan er een aantal wild discussierende Spanjaarden naast je en even verderop twee lachende Françaises. In geen enkele Nederlandse studentenstad wonen zoveel nationaliteiten, wat soms voor bijzondere momenten kan zorgen. Een leuk voorbeeld is dat van een Spaanse klasgenoot die met vrienden een dagje naar ‘Le Haje’ ging, om daar wat Nederlandse cultuur te snuiven. Een weekend later besloten de vrienden eens een andere stad uit te proberen, Den Haag leek ze ook erg leuk. Bij het uitstappen op centraal bleken ze echter in dezelfde stad terecht te zijn gekomen als die ze vorige week hadden bezocht. Den Haag is onder Spanjaarden ook wel bekend als Le Haje!

Omdat men in Wageningen met zoveel nationaliteiten heeft te maken is de voertaal binnen de opleiding dan ook Engels. Colleges, discussies, gesprekken tijdens de pauze bij het koffieapparaat, alles gebeurt hier in het Engels. Een goede oefening en een extra dimensie aan de opleiding wat mij betreft, echter kan het ook nog wel eens voor verwarring zorgen. Zo stond ik onlangs met een Nederlandse klasgenoot in de kroeg in het Engels een gesprek te voeren, we zijn later toch maar op het Nederlands overgeschakeld.

Zo, dat heeft goed gesmaakt! Ga zodadelijk nog even mijn toetje halen en daarna weer snel naar huis, er moet nog geroeid worden vanavond!

Pieter           (terug)