Uit de rubriek Geknipt Dagblad De Dordtenaar

- Di 27 Mei 2003

"De honger naar wielerinformatie ging op m'n vijftiende zo ver, dat ik voor het eerst alleen met de trein meeging. Begin februari, van Dordrecht CS naar Rotterdam CS. Omdat ik zeker wist dat de stationskiosk in Rotterdam het nieuwste nummer van Miroir du Cyclisme zou verkopen. En daarin stonden de nieuwe wieIer ploegen voor het seizoen 1976. Daar had ik wel een treinkaartje en een tientje voor het blad voor over."

Peter Schilthuizen in zijn vorig jaar uitgekomen boek 'De Dood of de Gladiolen'.

Dagblad De Dordtenaar Di 27 Mei 2003

Uit Rotterdams Dagblad
- Wo 18 September 2002

Nieuwerkerker beschrijft zijn liefde voor de Tour de France

Nieuwerkerk aan den IJssel
- Zeven jaar was hij toen Jan Janssen in 1968 de Tour de France won. De overwinning werd in zwart-wit bekeken. De familie Schilthuizen vierde de triomf van Janssen met een ijsje, dat werd gehaald bij La Venezia, de bekendste ijssalon van Dordrecht. De overwinning van de Nederlander maakte indruk. Vierendertig jaar later heeft de inmiddels in Nieuwerkerk wonende Peter Schilthuizen zijn eerste boekje geschreven: 'De dood of de gladiolen en andere Toursfeerverhalen'. Hij verklaart erin zijn liefde aan de wielersport en de Tour de France in het bijzonder. Het boekje bestaat ,uit 26 losse verhalen. Een aantal daarvan is al eerder gepubliceerd in het Nieuwerkerkse huis-aan-huisblad Het Kanaal. Altijd was er een link met de Tour. Zo kreeg hij ooit bijna letterlijk de bril van Beltran in zijn schoot geworpen. De Spaanse wielrenner verloor het kleinood tijdens de ronde van 1999. "Achter die bril bekeek ik later die Zomer de kabbelende golfjes aan de boorden van een fraai zonnig eiland," schrijft Schilthuizen.
Hij verliet Dordrecht jaren geleden om te gaan werken voor het huis-aan-huis-blad in Nieuwerkerk. Veel van zijn werk bestaat uit het verslaan van de plaatselijke politiek, maar dat werk kan absoluut niet op tegen zijn liefde voor de wielersport. Schilthuizen is een wandelende wielerencyclopedie. Een massasprint in de Tour de France? Hij weet vaak eerder dan de regie wie 1, 2, 3, 4 én 5 zijn geworden. Jaarlijks moet hij dat in de praktijk brengen tijdens het Tour de France-spelletje op de lokale kabelkrant, waaraan honderden Nieuwerkerkers meedoen.

De journalist omschrijft zijn werk als 'eigenzinnige observaties van de Tour en Frankrijk'. Hij bezocht, als supporter, de ronde inmiddels een keer of vijftien. In Frankrijk, maar ook elders. "Leiden, Lille, Berlijn en Den Bosch," somt hij op. Hij deed genoeg stof op voor verhalen a la Mart Smeets. "Maar wat afwijkt van bestaande boeken is dat het geschreven is door de stem van het publiek. Ik dus. Toevallig ben ik wel journalist, maar geen sportjournalist. Ik bekijk het vanaf de zijlijn." Schilthuizen beschouwt wielrenners, publiek, Frankrijk, maar ook zichzelf. Hij kent de pijn die de wielrenners voelen. Zoals in Freiburg: "Wat een glorieuze binnenkomst voor de familie had moeten worden, werd een zwanenzang van een trimmer. Ik zwalkte omhoog en kwam volledig buiten adem boven." Fietsen is voor hem een hobby en dan vooral op een moutainbike. Verder dan fietsvakanties in de Ardennen of Engeland kwam hij niet. "In mijn jeugd heb ik nog wel eens een blauwe maandag gekoerst, maar al snel bleek dat ik geen talent was," grinnikt de wieIerfanaat. Het schrijven van het boekje noemt hij een leerproces. Altijd gewild, maar nooit van gekomen. 528 exemplaren zijn er van gedrukt. Een deel ligt in de boekhandel in Nieuwerkerk, maar zijn ook aan de balie te koop bij uitgeverij Blad Media. Schoonheidsfoutjes moeten voor lief worden genomen, want dat hoort bij het leerproces. Afhankelijk van de reacties ('de verkoop') verschijnt er volgend jaar een nieuw, dikker, boekje. Vooralsnog is dat toekomstmuziek, maar plannen heeft hij genoeg. Zo zou hij ook een andere ronde, de Giro d'Italia, willen volgen. Met een camper Lukt dat niet, dan mag de Tour de France ook. Maar of dat lukt, Schilthuizen weet het niet. Zijdelings stipt de auteur ook het onderwerp doping aan, dat onlosmakelijk met de wielersport is verbonden. Zijn geloof is door alle dopingaffaires enigszins aangetast. Ook blijft hij met vragen zitten. "Wie hoofdpijn heeft, neemt een aspirientje. Wie verkouden is neusdruppels. Dat zou een wielrenner ook moeten kunnen doen. Maar EPO en aanverwante enge preparaten?" Schilthuizen betreurt het dat doping hét onderwerp is geworden als het om wielrennen gaat. "Maar vaak wordt dat naar voren gebracht door mensen die niets van wielrennen willen weten. Oók in de tijd van Coppi werd er al doping gebruikt. Het verschil is dat het toen nog niet werd getraceerd. Aan de andere kant kun je ook zeggen dat in geen enkele andere sport momenteel zo streng wordt gecontroleerd."

Rotterdams Dagblad Wo 18 September 2002
(foutieve data in artikel gecorrigeerd, In 2003 verscheen Schilthuizens tweede boek " De man met de hamer"
Noot - Webmaster)

Uit Het Kanaal
- Wo 18 September 2002

Peter Schilthuizen schrijft boek over Tour, wielrennen en Frankrijk

'Het leukste is het toch als je er echt zelf bij bent'