Een mooi geluid
In mijn jeugd draaiden mijn ouders o.a. grammofoonplaten met vogelgeluiden. Op één daarvan stond ook de roep van de Groene Pad Bufo viridis (of Pseudepidalea viridis) ergens in Noord-Afrika. Ik vond dat altijd een intrigerend en heel mooi geluid, waarvan ik hoopte dat nog eens ooit in levenden lijve te mogen beluisteren. Maar dat lukte nooit. Weliswaar kwam ik de soort in de jaren '60 tegen in wat toen Joegoslavië heette (het is nu Kroatië), maar die riepen toen niet. Ik nam er toen een paar mee naar huis, die ik nog een tijdje als huisdier had, maar ook die riepen nooit. Daarna kwam ik de soort nooit meer tegen.
Ik had in de loop der tijd inmiddels nog wat meer geluidsopnamen van deze soort verzameld en kwam tot de conclusie dat dit toch wel een van de mooiste natuurgeluiden was dat ik kende. Toen ik enkele jaren terug mijn hobby om natuurgeluiden op te nemen weer oppakte en inmiddels goede opnameapparatuur had, dook dan ook het verlangen weer op om het geluid van deze soort eens in werkelijkheid te horen en liefst ook op te nemen.
Op pad
Dit verlangen werd nog eens extra aangewakkerd toen mij ter ore kwam dat deze soort tot vlak over de grens met Nederland voorkwam en dus beter bereikbaar kon zijn dan ik eerst dacht.
Navraag bij mijn collega en herpeto-deskundige Tim vd Broek bracht mij in contact met Edo van Ughelen, die hier meer info over zou hebben. Dat bleek te kloppen en hij kon mij gedetailleerde info geven over het voorkomen van deze pad in enkele zandafgravingen in het Rijndal nabij Bonn in Duitsland. Dat was gebaseerd op een Duits artikel.
Enkele plannen om dit gebied in een weekend vanuit huis te bezoeken gingen niet door, maar gelukkig deed zich wel een goede gelegenheid voor toen ik met enkele collega's voor een werkbezoek in de Eifel was in begin juni 2007. Op een van de avonden reed ik van daaruit naar het gebied en kon enkele groeven verkennen. Allen bleken op dat uur hermetisch afgesloten voor publiek, met flinke onneembare hekwerken. Slechts op één plek kon ik zonder veel moeite een hek door en daar hoorde ik al van een afstandje Groene Padden roepen. Ik pakte mijn stoeltje en geluidsapparatuur en ben de groeve ingegaan.
De padden
De padden riepen prima en waren lekker actief, het was ook een zeer warme, broeierige avond. Ze hielden zich uitsluitend op aan de oever van een vrij grote plas in die groeve. Er riepen verder alleen wat groene kikkers en in de verte nog wat Stormmeeuwen (ik wist niet dat die daar in de broedtijd zaten). Ik installeerde mij aan de oever, achter wat ruigte, met mijn beide microfoontjes aan een lange stok die zodoende precies boven de oeverstrook zaten. Na wat gehannes en wat geduld, kon ik dan eindelijk aardige opnames maken. Hier is een deel van 5 minuten van deze opnames te horen (4.6 mb, dus even geduld). Hierbij zwemt één van de mannetjes van rechts naar links, onder de microfoons door. De afstand tot de microfoons was op zijn kortst ongeveer 20 cm, maar meestal 1-2 meter. Je hoort de roep, de protestgeluiden als een mannetje een ander mannetje benaderde en wat geplons. Door de warmte was de roep wat kort en krachtig, mooier vind ik die roepen eigenlijk als het wat koeler is, dan klinken ze langer en trager. Misschien een volgende keer?
Om mijn collega's er van te overtuigen dat ik daadwerkelijk Groene Padden had gezien maakte ik na afloop nog een paar foto's, die wonderwel aardig bleken te lukken, zie hieronder. Hierbij zie je de pad, de mooie groene vlekken en de kringen in het water die veroorzaakt worden door de roepbewegingen van de kwaakblaas (en het hele lijf).
Deze locatie is niet zo ver van Nederland (75 km) en langs de Rijn die van daaruit over 150 km de Nederlandse grens bereikt. Er zijn ook nog enkele vindplaatsen veel dichter bij, zelfs op nog geen 20 km van de Limburgse grens. Wie weet bereikt deze soort ooit ons land op eigen kracht, er zijn zandafgravingen met plasjes genoeg. Ik zou zijn roep van harte welkom heten!
Laatste wijziging 30 november 2009
(c) Rombout de Wijs
