Canal de
Lalinde
Verloren en vergeten tussen alle andere bezienswaardigheden bij de Dordogne in Frankrijk trof ik op vakantie nog een prachtig kanaal: Le canal de Lalinde. Dit kanaal is ruim 15 kilometer lang. Het kanaal is in 1843 in gebruik genomen om drie levensgevaarlijke stroomversnellingen in de Dordogne te omzeilen. De bloei van het kanaal is maar kort geweest vanwege de spoedige concurrentie van het spoor- en wegverkeer. In 1926 is het kanaal buiten gebruik gesteld.
Voor het kanaal werd bij het
plaatsje Mauzac een dam in de rivier de Dordogne gelegd en via
een sluis kom ik bij het kanaal. Als ik het kanaal stroomafwaarts
volg, vind ik nog een enkele sluis bij Lalinde, het plaatsje
waaraan het kanaal zijn naam dankt, en later nog één die 'La
Borie Basse' heet. Onderweg zie ik nog een havenbekken bij
Lalinde met een scheepshelling en één bij Couze voor de vele
papiermolens die daar vroeger aan het gelijknamige riviertje
stonden. De haventjes liggen er -een enkele roeiboot daargelaten-
verlaten bij. Dit deel van het kanaal mist een ziel: Een haven
zonder boten is als een kerel zonder kloten.
Dat wordt anders bij het dorpje
Saint-Capraise. Daar ligt een fraaie voetgangerstunnel onder het
kanaal tussen schilderachtige bebouwing en treurwilgen.
Bij een volgend havenbekken ligt een nog oude schuit 'Merlandou' op de kant weg te kwijnen en dan kom ik bij de fenomenale sluizentrap bij Les Tuilières waar het kanaal weer in verbinding staat met de Dordogne. Hier vind ik een tweetal prachtige drievoudige sluizen met een bassin ertussen waar de stroomopwaarts en stroomafwaarts varende schepen elkaar konden passeren.
Boven de sluizentrap staat een oude
sluiswachterwoning die wordt opgeknapt en ligt nog een droogdok
dat volgens mij zo weer in gebruik kan worden gesteld.
Boven de sluizentrap staande zie ik de Dordogne in de diepte. De sluiskaden van gele steen lopen schuin naar beneden en zijn wat begroeid. Ik hoor het water over de sluisdrempels stromen.
Er is beneden nog een sluiswachterwoning die op een magnifiek punt staat. De woning ligt een meter of tien boven de Dordogne op een landengte ingesloten tussen de Dordogne en het kanaal. Boven de laagste sluis ligt een oude brug. Aan beide zijden van het kanaal loopt nog een statige dubbele trap naar beneden naar de sluizen.
Ondanks dat het kanaal al 75 jaar niet meer gebruikt wordt ziet de sluizentrap er nog goed uit. De bewoners van de sluiswachterwoning onderhouden het geheel stijlvol maar in de sluiskademuren zie ik de begroeiing langzaam zijn kans grijpen. Het is fascinerend om te zien hoe de natuur beetje bij beetje terrein wint op dit stukje oude cultuur.
Als ik van beneden weer naar boven kijk zie ik zes watervallen over de sluisdrempels in het zonlicht glinsteren. De sluisdeuren staan open, de roestige bedieningsmechanismen nog grotendeels intact. Jammer dat er niet meer wordt gevaren. Er staat nog een bord dat vermelding maakt van een initiatief om het kanaal in oude glorie te herstellen maar ook dit bord is inmiddels aan verval onderhevig.