OP ZOEK NAAR HET HOGERE

Omdat alcohol binnen het R.K. Gezin geen taboe is en ik niet bij de zomertijd was (geen krant gelezen, geen t.v. gekeken, door niemand geïnformeerd), was het behoorlijk haasten om op zondag 31 maart om 12.30 uur bij het meeting point te zijn. Inderdaad was ik de laatste die kwam aandraven. Ondanks dat ik buiten adem was van het rennen, stokte deze toch bij het zien van de enorme opkomst der gezinsleden. We waren met z'n tienen! De bestemming van de uitstap was ten strengste geheim en de spanning werd nog niet aangesneden, want leden van het bestuur gingen de kaartjes kopen. Bij het loket attendeerde de oplettende lokettiste ons erop dat onze bestemming in een NS-dagtocht vervat was. Is er een beter compliment denkbaar voor de kwaliteit van een uitstapje, dan het keurmerk dagtocht van Neerlands Spoorwegen? Met een fikse korting op de toegangsprijs van de attractie, kochten wij de kaartjes en moesten ons haasten. Het vertrek van de trein naderde.

Voorafgegaan door Harry spoedden wij ons getienen door de vertrekhal. We daalden af naar perron 11. Dit had alleen ten doel verwarring te zaaien, want we hadden niets op perron 11 te zoeken. Nog dieper daalden wij in de catacomben van Utrecht Centraal af en renden ondergronds naar perron 13. Daar werd aan allen opgedragen de ogen te sluiten om zodoende het geheim nog langer te handhaven. Zoals te verwachten viel werd dit verzoek en masse genegeerd en zag een ieder de bestemming van onze trein. Gemengde kreten stegen op naar de stationsgewelven en echoden naar de oneindigheid. Kreten van vreugde en hier en daar van angst, maar allen met een ondertoon van instemming. Iedereen raakte doordrongen van het feit dat hier doelstellingen gehaald gingen worden. De R.K. Kwartaal Club voor avontuurlijke ledigheid, voorheen Het Gezin ging met al zijn aanwezige gezinsleden naar... TIEL!

Luidruchtig namen we bezit van een coupé. Amper waren wij gezeten in twee-en-een-half vierzitscompartimenten of door de automatisch sluitende schuifdeuren kwamen de pas getrouwde dokter Dick en zijn mooie vrouw Mónica binnen. Blijdschap alom, omdat zij mogen dienen als voorbeeld voor ieder rechtgeaard R.K. Gezinslid (succesvolle carrière, getrouwd in de kerk en dus nu pas denkend aan kinders). Op verzoek van de snerpende fluit van de hoofdconducteur vertrok de trein en ik verwonderde mij over het feit dat men geen enkele klok op het station vergeten was een uur op te draaien.

Met recht roerde maart het einde van zijn staart, want onze trein moest zwoegen door sneeuwstorm en ander Hollands natuurgeweld. Mij schoot een visioen van vertoornde numen door de geest. Een moment zag ik Tiel versperd door stuifsneeuwwallen, kruiende ijsmassa's en overstromende rivieren. De blauwe winterkoningin, beschermvrouwe van Tiel, terzijde gestaan door haar apocaliptische ruiters, zwaaide haar toverstaf en liet met donderende bliksemschichten het staal van de treinrails smelten. Maar de trein kadengde moedig voort en ik dwong mezelf te denken aan het wijkende water van de Rode Zee. De stemming steeg en station na station naderden wij de beloofde stad.

De zon brak door in Tiel en het was een drukte van jewelste. Vanuit heel het land waren de kneuzen toegestroomd. Kreunend en steunend, hinkend en rolstoelend, vormden zich rijen gelovigen. Gedwee lieten wij ons allen leiden en hobbelden mee naar de feestzaal, waar, boven de ingang, het elektronische letterbord haar naam in bloedrode letters spelde. Omzichtig moesten we haar tempel betreden, omdat de poorten versperd waren door een heilige koe (Opel Kadett, rood). Maar eenmaal binnen kondigden zich reeds de eerste tekenen van wonderen af. Een onbemande rolstoel was de stille getuigen daarvan.

Onwillekeurig fluisterend, doolden wij door het labyrintische paleis en werden getroffen door de grote hoeveelheid urnen en plastic bloemen. Gert Jan vroeg zich bezorgd af van en voor wie die waren. Ondubbelzinnig werden wij geleid naar de kassa's waar diegenen onder ons, die geen dagtochtticket hadden aangeschaft (Dokter Dick en de vrijreizenden), hun toegangsbewijs konden kopen voor het volle tarief van tien gulden. Harry offerde zich op om in de rij te gaan staan, zodat de anderen zich naar de kantine konden begeven om met een versnapering het wachten te veraangenamen.

Ik volgde Liesbeths voorbeeld en nam een pijpje Palm. Waarom er wel gedronken maar niet gerookt mocht worden, werd mij niet geheel duidelijk. Waarschijnlijk had het iets te maken met de overvloedig hoeveelheid brandbare kunstbloemen.

Plotseling, toen wij allen tezamen zaten en de brochure 'Hoe & Waarom, Informatie over de healing service bijeenkomst' aan het bestuderen waren, waarin ik juist tot bij de zin 'We geloven per slot van rekening allemaal in een leven na dit leven en daar gaat het om' gekomen was, verscheen dokter Han. Hij werd luid bejubeld en welkom geheten. Omdat we nu met ons dertienen waren, in dit bolwerk van het allerzuiverste, drong de onheimelijkheid van dit heidense getal zich aan mij op. Ik had geen tijd er verder over te contempleren, omdat velen aanstalten maakte om naar de zaal der mirakelspelen te gaan. Van de zenuwen en voor de zekerheid (ik wilde niets missen!) nog even plassen voor een kwartje en snel langs de kaartcontrole-dame. Daar kregen we een ingestraalde sticker, maar mochten het toegangsbewijs niet houden. Gehoorzamend aan de wet der chaotische verdeling van mensen in een grote zaal namen wij plaats en ontspanden, teneinde voorbereid te zijn op het komend spektakel.

Het eerste wat we van haar vernamen was haar stem. Vanuit het niets sprak ze ons kalmerend toe. Ik was benieuwd hoe ze op zou komen en hield met alles rekening. Toch presteerde ze het mij te verrassen. Ze huppelde namelijk niet van een showbizz-trap af, noch verrees ze met geheven armen uit de vloer. Evenmin zwaaide de kinderlijk misvormde afbeelding van de wereldbol in het midden achter op het podium open of daalde ze neer uit de hemel. Echter, in haar tot op de draad toe versleten Mariagewaad, schreed zij van rechtsachter uit de zaal door het gangpad en maakte haar entree als een uitgedaagd wereldkampioen zwaargewicht-boksen, die, met een receptioniste-microfoontje op haar hoofd, alsmaar pratende, zich de bewonderende blikken van de in grote getale (wel 1500!) toegestroomde bewonderaars liet welgevallen, om haar lichaam net dat beetje extra adrenaline te laten produceren om de winnende kaakstoot te kunnen uitdelen.

De strijd begon. Mensen om ons heen controleerden snel of ze hun kwaal nog wel hadden. (Anders had het toch weinig zin om hier te zitten en was het tientje weggegooid geld geweest.) Men ging er eens goed voor zitten.

De eerste ronde werd ingezet met een lied, waarbij heel de zaal de zweethanden van zijn/haar buurman/buurvrouw vast moest pakken. Veel mensen kenden het lied uit hun hoofd en galmden vals mee. Na deze eenheid en verbintenis scheppende samenzang legde Jomanda uit wat de bedoeling van de bijeenkomst was en wat er allemaal zou kunnen (let op de mogelijkerwijs!) gebeuren. Ze vertelde over omkrulende en/of in brand vliegende foto's (gelukkig had ik mijn rijbewijs niet bij me), van zilveren kettingen, met knopen, die in gouden veranderen en van vierkante ringen die gratis gegraveerd konden worden. Ze waarschuwde ons voor dwazen, die raar konden gaan doen, maar die we vanmiddag dan maar zonder dwangbuis hun gang moesten laten gaan. En nog veel meer dingen, waar heel de moderne wetenschap sinds de verlichting naar op zoek was, maar nog nooit had kunnen vinden. Ik kreeg er steeds meer zin in.

De tweede ronde begon ze sterk. Uit het publiek werden door de Goddelijke chirurgen, via Jomanda, mensen gekozen, die plaats moesten nemen op de op het podium klaarstaande operatietafels. Het geluk was met ons: Dirk werd ziek bevonden en eruit gepikt. Vriendelijk doch dwingend werd hij naar voren genood. Hij kon gaan liggen op de tafel waar hij voelde dat hij moest gaan liggen. Voor Dirk was dit inderdaad een geschenk uit de hemel, omdat hij zo alvast wat kon bijslapen voor de komende nachtdienst. Voor Marije leek het een nachtmerrie.

Alle volgende rondes vielen mij een beetje tegen. Als kind van de Floris- en Q&Q-generatie miste ik een bepaalde hoeveelheid spanning en sensatie. De onafzienlijke rijen mensen met huidklachten of hartklachten die op een handoplegging gingen staan wachten, hebben mij menige geeuw ontlokt. Het fonteintje, waar de pijnlijke enkels en de knikkende knieën naar toe konden, was ook al niet spectaculair, omdat ze er alleen hun rechter wijsvinger in mochten steken en niet eens de bewuste ledematen. En de telepathisch ingediende vragen werden slechts beantwoord met een getal en niet met een smeuïg advies. Bij de voorhoofdsholte-ontstekingen ben ik toch maar naar voren gegaan onder het mom van: baadt het niet, schaadt het niet. Ik moet zeggen dat het een vreemd gevoel was. Niet zozeer de voorspelde reacties van de handoplegging (brandend of koud gevoel), maar meer de hand zelf. Hij trilde op een miraculeuze wijze. Ik heb het nadien nog vaak proberen na te bootsen, maar kreeg het niet voor elkaar zonder heel mijn arm te laten mee trillen. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen.

Toch hebben veel gezinsleden zich volledig opengesteld voor de verrichtingen van Jomanda. Dirk, zoals vermeld, liet zich opereren aan zijn slepende maagklachten. Ikzelf ben gegaan voor mijn chronische verkoudheid en Monica P. voelde zich geroepen om voor iedere oproep in de rij te gaan staan (gelukkig is Dick dokter!). Liesbeth ging voor haar leverkwaal en Björn werd op zijn stoel geopereerd, want hij zat onder totale narcose. Zelf verklaarde hij later dat hij geslapen had. Ook werden de dieren niet vergeten. Monica liet zich instralen voor Frits, haar kat. Andrea stond in de rij voor Zeppo en Harry had wel willen gaan voor de gekke koeien van heel Europa. Ook al staan veel mensen sceptisch ten opzichte van Jomanda, toch mag best eens gezegd worden dat ze het goede in de mens weet los te maken!

En zo sleepte de twee uur durende show zich voort. Hier en daar vertoonden narcosegevallen wat eigenaardig gedrag. Renden door de zaal en stortten zich op de grond of op een operatietafel. Zwaaiden met hun armen en deden alsof ze Linda Blair de loef probeerden af te steken bij een screentest voor Exorcist III. Verder konden er nog vragen gesteld worden, in gedachten, die door de goddelijke wereld, via Jomanda, in twijfelachtige kabbala, werden beantwoord. Aids en gezwellen werden deze zondag overgeslagen.

Een kwartier voor het einde van de Healing Service kregen de meeste gezinsleden een ongelooflijke dorst en voelden zich genoodzaakt weg te gaan. Ik vond het jammer om het slotlied te moeten missen, maar had ook wel zin in een biertje.

De kantine in het zalencomplex zat dicht en tot onze onuitsprekelijke spijt was ook de stationsrestauratie gesloten. Gelukkig was er honderd meter verder een koffieshop annex pizzeria, waar ze blij waren ons te mogen ontvangen. Niet dat ze veel bezoekers uit de Jomandasessies kregen, want na zes flesjes bier was de voorraad op. Het fust onder de tap zat vol genoeg om er toch een gezellige namiddag van te kunnen maken. We wisselden doordachte evaluaties af met vlijmscherpe analyses, ervaringen uit en lege bierglazen in. Han at een bord patat en het was een genoegen om tussen de emaille billen van de pisbak te mogen plassen. De notoire kern kreeg een rekening van slechts 218 gulden gepresenteerd voor het twee uur durende drinkgelag. Het was tijd om Tiel te verlaten.

Via 06-9292 kregen we door dat de trein op het punt te vertrekken stond en door te rennen haalden we 'em op het nippertje. De leeggesneeuwde lucht gaf een magistraal ondergaande zon te zien en prettig aangeschoten lieten wij ons terug naar Utrecht vervoeren. De reis werd veraangenaamd door Monica S., die ons voorging in alle acht coupletten van 'De zielige soldaat', waarbij wij allen uit volle borst het refrein meeblèrden. Dat reizigers bij zulk een kabaal kunnen blijven doorlezen is mij een raadsel! Toen de trein langs Lunetten reed, hebben we Maria en Kees vanuit de rijdende trein de groeten toegeschreeuwd en waren bijna uitgestapt om langs te gaan. Dat we dat niet gedaan hebben is spijtig, omdat achteraf bleek dat het nieuwe Nederlandertje Pim de Vroom zich voor het eerst thuis bevond.

Na alle uitputtende belevenissen knaagde de honger. Anders dan in Tiel was de stationsrestauratie van Utrecht wel open. Aldaar, gezellig gezeten tussen een groep Gabbers, aten we onze broodjes bal. Er vlogen wat haringstaarten in het rond en er verdwenen enkele patatten in niet lege flesjes bier. Al met al de kneuterige bekroning op een majestueuze dag.

Omdat niemand aanstalten maakte ons eruit te gooien of in elkaar te slaan, hielden we de eer aan onszelf en vertrokken op eigen initiatief. Door de stationshal wierpen we elkander een laatste groet toe en vertrokken moe maar voldaan naar huis.

Thuis drong de plicht van de komende werkdag zich weer aan mij op. Nadat ik mijn zes boterhammetjes had gemaakt en de koffie voor de volgende ochtend had klaargezet, duurde het lang voor ik de slaap kon vatten. Toen ik 'em eindelijk te pakken had heb ik heerlijk gedroomd. Bij wijze van uitzondering herinnerde ik mij 's morgens alles. Het was een droom over de volgende uitstap van de R.K. Kwartaal Club. Ik heb heel de maandag met een glimlach op mijn gezicht gelopen...

Tot gezins!