Reisverslag Kim en Ilona

Reisverslag door Thailand, Laos, Noord-, Zuidvietnam en Cambodja

 Sapa

Verslagen van Noord- en Zuidvietnam

Kim Kroon en Ilona Pletting

januari tot en met april 2002

Afstand veel kilometers

Inhoud


Verslag 21, 20 februari 2002

Dat is weer een tijd geleden. Ik ben heel blij dat ik weer kan mailen.
Tempel in Champasak We hebben weer heel wat meegemaakt. We zijn vanuit Pakse (15-2) naar Champasak geweest. We namen vroeg de bus. In ieder geval dat was de bedoeling, want we wilde 's middags naar Wat Phu en de volgende dag weer vroeg weg. Hij vertrok dus 1 1/2 uur later. We spraken met een Laos meneer en hij zei dat hij wel wat ging regelen. Nou de bus stopte voor een guesthouse, snel tassen in de kamer en weer in de bus. Die bleef op ons wachten. En hij reed speciaal voor ons om, om naar Wat Phu te gaan. Hij kwam daar eigenlijk niet langs. De mensen zijn zo lief hier. Wat Phu was heel mooi. Het was een hele oude tempel. We ontmoetten hier ook Caroline weer (van Saravan en Attapeu). En we ontmoetten hier Eddy. We zijn de volgende dag met zijn vieren naar Don Det gegaan. We hebben met z'n vieren wat dingen gedaan. Eddy ging 2 dagen later al weer verder naar Cambodja. Het was een hele aardige jongen.
's Ochtends moesten wij de boot nemen vanuit Champasak naar Don Det. We konden ook de bus nemen, maar de boot leek ons leuker. Hij zou vertrekken rond 9.00 uur en 10.30 uur, jep echt Laos. We stonden al heel lang te wachten toen er een man naar ons toe kwam. Hij had een minibus en vroeg of we naar Don Det moesten (hij was van zo'n travel agency) Hij wilde ons daarheen brengen. En we zouden er binnen anderhalf uur zijn in plaats van 6 uur. Wij dus gedaan. Echt luxe rijden in zo'n minibus, maar dat mag ook wel weer voor een keer. Maar goed ook, want wij waren op Don Det om 11.30 uur. De rest van de dag hebben we op het strand gelegen, terwijl de mensen van de boot pas de volgende Don Det dag aankwamen en de mensen die de bus namen moesten ander vervoer regelen, want de bus kwam niet, jep Laos. Zij kwamen dus heel laat aan. Een stuk beter, die minibus. Het was heel mooi daar. Super veel backpackers.
De eerste dag zijn we naar een waterval gelopen. Echt super mooi. Heel veel water ging er door heen en veel rotsen. Daarna liepen we naar een strandje waar je boten kon huren zodat we naar dolfijnen konden gaan kijken. (vervolg)

Ik heb dolfijnen gezien. Echt, heel gaaf. Het was wel ver weg, maar toch, ik heb ze gezien. De volgende dag hebben we op het strand gelegen. De dag daarna hebben we een boot gehuurd. We gingen opnieuw naar een waterval. Het schijnt de grootste van Zuidoost Azië te zijn. Hij was inderdaad indrukwekkend. Er gaat zoveel water doorheen. We hadden op de boot iemand die stuurde en iemand die voorop zat. Ik vond dat in het begin overdreven, maar ik weet nu waarom ze dat deden. Er waren heel veel bomen en rotsen in het water met stroomversnellingen. De man voorop moest dus de weg wijzen. Ik was blij dat hij er zat, want anders lagen we dus echt in het water.
Het was heel primitief hier. We hadden een bamboe hut waar overal gaten zaten. De buitenlucht was te zien. Verder hadden we geen licht in de hut. En op het hele eiland op sommige plaatsen van 18.00 uur tot 21.00 uur. Met je zaklamp 's nachts naar de wc. Handig zo'n zaklantaarn op je hoofd, je hebt 1 hand nodig voor je wc rol en de ander om je billen af te vegen. Verder staat er overal in de Lonely Planet: 'Niet in de Mekong zwemmen'. Handig als ze douche water oppompen uit de Mekong. Overal stonden van die pompen langs de Mekong voor de douche, jep Laos.
Vandaag was het ook een hele rit. We namen om 5.30 uur de ferry naar het vaste land. We namen daar de bus om 6.00 uur. We kwamen in Pakse aan om 9.30 uur. We wilden toen een bus nemen naar Savannaket. De tuktuk man bracht ons natuurlijk weer naar het verkeerde busstation. En daar spreekt niemand Engels. Uiteindelijk wisten we dat we verkeerd zaten, dus wij door naar het andere station. Daar reed de bus naar Savannaket al bijna weg. Ik ging er al in zitten, maar Ilona moest nog naar de wc. Maar de bus begon al te rijden. Shit, ze spreken geen Engels. Met het kleine beetje Laos probeerde ik. Falang Hong Nam (vreemdeling badkamer). Ik veroorzaakte heel wat hilariteit. Iedereen begon te lachen en praatte mij na (Iloon en ik waren natuurlijk de enige falangs in de bus). Maar goed ze begrepen het, want de bus stopte. We kwamen uiteindelijk om 17.00 uur Savannaket. We waren natuurlijk te laat in de bus, dus we hebben 6 uur op een plastic krukje in het gangpad gezeten. Oei, dan voel je je billen wel.
Ik ga het hier weer bij laten. Ik hoop gauw in Vietnam weer wat van mij te kunnen laten horen.

Verslag 22, 21 februari 2002

Wat een rotdag. We moesten vanochtend weer om 4.50 uur ons bed uit. We moesten met een truck, met achterop een laadbak waar bankjes waren. We moesten 8 uur over verschrikkelijke hobbelwegen rijden. Het hele dak met de palen van het dak gingen heen en weer en kraakte verschrikkelijk (niet zo'n beetje ook). De bankjes rammelde los van de vloer, de houten planken van de vloer van de bus gingen uit en in elkaar. Kortom de bus viel bijna uit elkaar. En ik denk overal over na, dus ik zag het dak al naar beneden komen en mijn nek breken. Jep dat ben ik. Ik heb blauwe knieën en schaafjes van het stoten tegen de banken. En pijn in mijn buik van het stoten van de bus. En het duurt dan ook nog eens 8 uur.
Maar goed de omgeving was mooi. Wel raar, overal zag je de kraters van de bommen die de Amerikanen losgelaten hebben tijdens de Vietnam oorlog. Opnieuw huizen met bommen als hekken en bloembakken. En langs de weg waren lijnen gespannen met bordjes UXO danger (In Attapeu waren we zulke mannen tegen gekomen, zij ruimen bommen op) We mochten dus absoluut niet van de weg af. Op een gegeven moment was er plas pauze. De hele bus rent dan gauw de bosje in om te plassen, maar now way dat wij dat dus deden. Dan zagen ze maar mijn blote billen ik ging dat pad niet af. Ik heb dus fijn naast de bus geplast. Ik denk dat ze het wel raar vonden, want in de bus hoorden we constant falang en ze lagen helemaal in een deuk. Ze vonden waarschijnlijk onze billen erg wit.
We moesten in Lao Bao eerst 10 keer ons paspoort laten zien, formulieren invullen en 100 stempels krijgen voordat we Vietnam in konden. Daar kwamen allemaal vrouwtjes op ons af die kip wilde ruilen voor dong. Volgens mij was het super illegaal, want zo gauw een politieman aankwam renden ze heel gauw weg. Moesten we maar niet doen dus. Ze waren wel irritant, aan je zitten en roepen en seinen naar je. Ze zijn heel opdringerig hier. (vervolg)

We moesten naar het busstation. Dat was 5 km lopen. Dat is best ver met een backback. Er stonden wel brommer taxi's maar daar hou ik niet zo van.
Toch maar doen. De tas werd met een binnenband achterop gebonden. Ze vroegen achterlijk veel geld.
Bij het busstation stonden minibussen en gewone bussen. Opnieuw moesten we veel betalen en dus weer keihard onderhandelen over de prijs. En van dat onderhandelen wordt je zo moe. Maar we hadden ze meteen al tuk. We wilden met kip betalen, zodat we die kwijt waren. Maar Ilona heeft super verkeerd geteld, de mensen telden mee (die telden dus ook verkeerd) En uiteindelijk gingen we voor veel goedkoper mee.
Dong Ha Deze reis was niet leuk. Ik weet niet waar we in terecht zijn gekomen, maar zuivere koek was het niet. Er kwamen mensen in zitten met overal in hun kleren sloffen sigaretten. Het waren net michelin mannetjes. Halverwege gingen ze eruit, en stapte op een brommer, wij gingen door een immigratie controle post. Even verderop stond de bus stil en wachtte weer op de sigarettenmeisjes. Toen ze aankwamen waren ze blij en klapten in hun handen. Ik weet niet wat er allemaal was, maar ik kreeg er een benauwd gevoel van. Er klopte iets niet.
We hadden al gauw een guesthouse gevonden. We zitten nu in Dong Ha iets boven Hue. We wilden eerst morgen al naar Hanoi gaan, maar we hebben besloten om dat niet te doen. We slapen morgen even een beetje bij, geld halen, trein/bus tijden en prijzen uitzoeken en dan gaan we de volgende dag. Ik denk dat het beter is anders worden we super chagrijnig en dat is niet de bedoeling.

Verslag 23, 23 februari 2002

Ik hoop dat alles goed met jullie gaat. Zoals jullie weten zit ik nu in Vietnam. Dat is wel even wennen. De mensen zijn er heel anders. Ze zijn heel druk en roepen de hele tijd he he naar je. Ze zitten ook veel aan je. Zeker omdat ik natuurlijk blond haar heb en een blanke huid. Ze wrijven over mijn armen en benen, beautiful zeggen ze dan. De mensen komen heel dicht bij je staan en proberen constant veel geld van je te krijgen. Dit is denk ik wel een land waar je goed op je spullen moet letten. Ik heb mijn rugzak alweer op slot. Ik heb dat de laatste 3 weken in Laos niet meer gedaan. De mensen waren daar zo anders. We betaalden 9 van de tien keer hetzelfde als de locals. Ze gaven eerlijk geld terug. Je hoefde bijna nooit af te dingen. Ze waren niet opdringerig. Ik heb nu wel even heimwee naar Laos. Het zal weer even wennen zijn.
We komen ontzettend veel mensen tegen die op fietsvakantie zijn. Ik kwam een Belg tegen. Hij was samen met nog iemand (die heb ik niet gezien) een jaar lang aan het fietsen in Azië. Hij was in Vietnam geweest en Thailand en ik kwam hem tegen in Laos. (vervolg)

Hij sliep dan vaak bij de locals in die bamboe hutjes of in tempels bij de monniken. Hij wist niet hoe lang hij nog door kon gaan, want zijn fiets ging langzaam aan kapot vanwege de slechte stof wegen en hij kon bijna nergens spullen kopen. Gaaf hè, wat die doen.
We kunnen in Vietnam heel veel tours doen. We willen er sowieso 2 doen dat zijn bij elkaar ongeveer 7 dagen. Ik zal dan denk ik veel foto's maken. Als ik daarvan terug ben ga ik ze ontwikkelen en opsturen. Het zijn er al weer heel wat.
Het is hier wel heel druk. Overal rijden hier brommers. 98 % van de inwoners rijdt denk ik op een brommer. Het is heel lastig met oversteken. Ik denk ik dat ik het hier wel weer leuk ga vinden. Ik denk zeker dat er mooie dingen te zien zijn. Zeker vind je nog een hoop van de Vietnam oorlog. We willen ook een trekking maken met een jeep in de bergen. We gaan dan bergstammen bezoeken. Ik ben benieuwd.

Verslag 24, 25 februari 2002

We zijn gisteren aangekomen in Hanoi. Wat een stad zeg. Overal brommers en die doen niets anders dan toeteren. Je komt dus echt bijna niet aan de overkant van de weg. Overal lopen mensen en roepen naar je. Overal komen die brommertaxi's naar ons toe. En na tien keer zeggen; No, thank you blijven ze nog naast je lopen/rijden of geen taxi wilt. Maar goed het went zeker wel.
Hanoi We zijn naar het Ho Chi Minh museum geweest. daar was niet veel aan. Vietnam is natuurlijk nog communistisch en je kon duidelijk de propaganda in het museum merken. Het lag er wel heel duidelijk boven op dat ze het communisme en Ho Chi Minh aan het ophemelen zijn. Overal in de stad zie je ook propaganda borden. raar.
We wilden toen gaan avond eten, maar we konden dus nergens een tentje vinden. we zijn toen ergens beland. Nou geen engels in het restaurant, dus wat we zouden krijgen was een verrassing. Het wel lekker, maar niet super. We kregen een soort pot met hete kolen dat ging in de gat van de tafel. En we kregen op het vuurtje een soort soep. En in de soep moest je weer noedels en groente koken. Maar ze hadden in die soep hele rare stukken vlees gedaan. Heel vet en het huid zat er nog aan. Dat eten we dus maar niet op.
We kunnen hier vanuit Hanoi veel dingen ondernemen. We gaan morgen 3 dagen en 2 nachten naar Halong Bay en Cat Ba Island. Het schijnt daar heel mooi te zijn.
Nou wij hebben gisteren heel wat beleefd. Het was heel spannend. We slapen in een guesthouse met een KLEIN raampje bij de wc wat uitkomt op de gang. Dat raampje kan dus niet dicht. Dat duw je zo open. Toen we 's ochtends weg waren gegaan heb ik het dicht geduwd (als je er weer tegen aan duwt was het weer open). we kwamen 's middags terug en toen stond het raampje op een klein kiertje. De kamer was het zelfde, niet in gerommeld. Dus het zal wel. Het was ook zo klein, je verwachtte echt niet dat daar iemand doorheen kon. (vervolg)

We gingen toen eten beneden in het guesthouse. De deur stond open en we hadden het koud. Dus Ilona ging vrijwel meteen de truien halen. Ze kwam bij de kamer en er stond een meisje te kloppen op de deur. Ze begon tegen Ilona te praten; hoe heet je, waar kom je vandaan etc. Ilona vertrouwde het meisje niet, dus ze deed de deur snel open en snel achter haar dicht. Ze deed het licht aan en ze kreeg de schrik van haar leven. er stond dus een jongen in de kamer. Ze begon te schreeuwen; ga weg en riep mij. Ik ging naar boven en die jongen liep naar beneden met Ilona erachter aan. Zij riep meteen naar de mensen achter de balie en ze kwamen meteen te hulp.
Die jongen was dus via het, werkelijk waar, piep kleine raampje naar binnen gekomen. waarschijnlijk 's middags ook al, maar we hebben altijd de belangrijke papieren en geld bij ons, dus er viel toen niets te halen. Hij probeerde het dus nog een keer. We wilden dat die twee gingen uitchecken, ze sliepen namelijk bij ons op de gang. Dat duurde allemaal heel lang, we dachten eigenlijk dat het hotel dat dus niet deed. In Nederland wordt de politie gebeld en hier wordt gedaan of het de normaalste zaak van de wereld is. Don't worry miss. Ja tuurlijk joh!
Later zat ik voor de receptie aan de telefoon. Toen kwam inderdaad die jongen en het meisje uitchecken. Maar die jongen kwam dus naast mij aan de balie staan met een mes in zijn hand. Nou volgens mij konden jullie in Nederland mijn hart in mijn keel horen bonzen. Ik heb mijn tas gepakt en ik ben achter de balie gaan zitten. De manager zat wel even raar te kijken, want ik ging ook nog op zijn stoel zitten. Echt wat een ramp, maar ze zijn weg. Eikels! Hij wilde heus niets doen met de mes, hij vond het gewoon leuk om mij even bang te maken.
We hebben daarna op een McGyver manier het raam dicht gemaakt.(ik weet niet hoe je het schrijft). We hebben haken in het raam gedraaid en aan die haken hangen onze backpacks. Zwaar dus. Je krijgt het met geen mogelijkheid meer open.
Nou ik ga het hier weer bij laten.

Verslag 25, 27 februari 2002

We zijn drie dagen naar Halong Bay geweest. Het was allemaal heel goed georganiseerd. Heel lekker eten en luxe hotels. We zouden een boottocht doen, een trekking en weer een boottocht terug.
Halong Bay Ik verwachtte zoiets als de slowboot naar Luang Prabang. Nou het was dus het andere uiterste. Super grote boot. En iedereen had een 2 persoons lerenbank voor zichzelf. Jep, ik voel mij hier echt een rijke toerist. Maar je moet het wel op deze manier doen. Want ten eerste kom je er zelf heel moeilijk en het kost bijna net zo veel en vaak zelfs meer. Ze willen toeristen niet echt in de local bussen hebben. Een hoop toeristen gaan met speciale bussen. Het was een mooie trip. Het water had een mooie kleur en je vaarde tussen een heleboel bergen die uit het water steken. Het is heel bijzonder om te zien. We kwamen aan in het stadje. Het leek net Salou. Boulevard, hotels, restaurants, bars, en veel knipperende lichten.
De volgende dag zouden we een trekking doen. Het was heel gaaf. We liepen op de berg en we moesten onze handen gebruiken met het klimmen. (vervolg)

Naar beneden ging ook moeilijk, ik gebruikte dus veel mijn billen (die waren zwart).
We liepen op glibberige paadjes en je liep door de dichte jungle. Het was mooier dan onze trekking in Chiang Mai, omdat het nu super groen was. We liepen naar de top van de berg, SUPER!
We waren weer op tijd terug en hebben toen een boot gehuurd. We vaarden door een vissersdorpje. De mensen leven in piepkleine huisjes op het water. Cat ba Island Overal zie je bootjes aan het vissen en er varen supermarktbootjes. Leuk om te zien. We vaarden met onze boot naar het monkey-island. Nou, dat stelde niet veel voor. We hebben wel apen gezien, maar die werden gevoerd door de man die daar woonde. Het waren dus niet echt wilde apen. Het was daar wel heel mooi. Echt zo'n bounty-eiland. We konden op het eiland een berg beklimmen. Je moest dus echt op de rotsen omhoog (ja, ik wordt al een echte berggeit). Het uitzicht was mooi, bergen, bomen, bootjes, strand met apen, water.

Verslag 26, 4 maart 2002

We zijn net terug van een 4 daagse trekking naar Noord-Vietnam. Het was een hele rit, maar zeker de moeite waard. Het was 10 uur heen rijden over een Sapa bobbelige, slinger weg. Waar honderdduizend fietsers/brommers en auto's zich op bevinden. En deze voertuigen vinden het nodig om al toeterend op de meest rare plaatsen in te halen. Het is niet verstandig om met de chauffeur mee te kijken, want dan had ik denk ik nu al een hartaanval gehad. Het gaat namelijk allemaal net goed. En dan moet je ook niet naast je kijken, want dan zie je een afgrond. Ik was dus blij dat ik een boek mee had!
We kwamen de eerste dag dus pas om 20.30 uur aan. Eten en meteen naar bed, we waren er al om 5 uur uit en zo'n lange reis sloopt wel.
Omgeving Sapa De volgende dag zouden we om 9 uur een wandeling met de groep gaan maken, maar Ilona en ik vonden het weer nodig om vroeg ons bed uit te gaan en om 7 uur al op de markt rond te lopen. Maar het was zeker de moeite waard. Bijna geen toeristen en verder allemaal mensen in klederdracht. Leuk dus. we waren in 5 minuten al een hoop armbandjes en foto's rijker. ze willen namelijk van alles aan je verkopen. Je komt soms bijna niet van ze af. En ze vinden het fijn om met hun gezicht zo dicht mogelijk bij dat van jou te komen en ze vinden het erg fijn om je aan te raken.
De wandeling was heel mooi. Veel bergen, groen en mensen in klederdracht die voorbij wandelen met spullen mee die ze gekocht hebben op de markt.
De volgende dag gingen we al weer vroeg weg naar een ander dorpje. Naar Bac Ha. (vervolg)

Bac Ha, markt We kwamen daar aan om 10.30 uur en kregen de tijd om rond te lopen tot 2 uur. Prachtig al die kleuren van die kleren (hi hi Frank Goovers)Ze zagen er allemaal heel gaaf uit. We moesten alleen super goed op onze spullen letten. Want we hadden gehoord dat ze je rugzak open snijden en zelfs de zakken van je broek kapot snijden. Je zou zeggen dat merk je toch, maar het schijnt toch te gebeuren. Tas op de buik dus.
Lekker idee, terwijl je je paspoort, ticket, dollars, creditcard, bankpas, travellers cheques en wat Vietnamese dongetjes bij je hebt. Ik moet er niet aan denken dat ze wat van je mee zouden nemen. deze spullen draag ik altijd in mijn buidel, dus ik denk dat dat wel moeilijk is om te stelen. Bac Ha, omgeving Maar toch, een lekker idee vond ik het niet.
We hebben opnieuw een wandeltocht gemaakt. En ook deze was weer heel mooi. Het is heel leuk om te zien hoe de mensen hier leven. Je ziet al die mensen gebruik maken van ezeltjes. en dat hadden we nog niet eerder gezien
We zijn vandaag weer laat aan gekomen. we hebben enige vertraging op gelopen, omdat de bus kapot is gegaan. Hij moest hem dus onderweg even maken in de garage. China Ja, dat krijg je ervan als je zo hard wilt rijden op een hobbelweg.
Weten jullie trouwens. We zijn zelfs ook nog even in China geweest. Tijdens onze reis hadden we een plasstop in het grensplaatsje naar China. We moesten daar natuurlijk wel gebruik van maken. we hebben dus zelfs een foto van Ilona en Kim in China hoe vinden jullie die?

Verslag 27, 7 maart 2002

Ik heb geweldig nieuws ik kom 17 april naar huis. Is dat niet fantastisch. We waren zo blij, volgens mij konden jullie ons in Nederland horen juichen. Alleen werd onze blijdschap snel in de grond geboord, want we moeten dus 150 dollar betalen. Maar goed als we 2 1/2 week langer blijven zijn we het ook kwijt. Ik denk dat Ilona d'r woede uitbarsting en mijn traantjes toch geholpen hebben. Hij vertelde dat hij vanaf het moment dat we geweest waren elke 10 minuten is wezen kijken of er een vlucht was gecanceld. Hij was zelfs al bij het hotel geweest en hij kwam zelfs na ons belletje het ticket brengen. Ik heb geen idee met welke maatschappij we vliegen. We gaan 17 april om 00.30 uit Bangkok weg en dan vliegen we over Kopenhagen.
Hue We zitten nu in Hue dat is denk ik 700 kilometer onder Hanoi. We blijven hier twee nachten. We zijn hier vanochtend om 7.30 aangekomen. We hadden echt mazzel met de nachtbus. We hadden de hele achterbank voor z'n tweeën. We konden dus lekker liggen. Dat wilde alleen niet zeggen dat ik ook kon slapen. Het ging wel heel snel.
We zijn eerst ons bed ingegaan tot 10.00. Daarna zijn we de koninklijke stad wezen bezichtigen.
Echt zo belachelijk. Er waren twee ingangen. Bij de een moest je 5000 dong betalen en bij de ander 55.000!! Jullie begrijpen hem denk ik al, de een was voor toeristen en de andere voor Locals. (vervolg)

Ik vind het niet erg om meer te betalen maar 11 keer meer, dat is toch wel overdreven. Maar goed weg gaan wilde we ook niet, want we wilde het toch wel zien. Je staat er nu toch voor. Het was wel leuk, maar niet spectaculair. Het was echt een stad in een stad. De keizer had een stadsmuur om zijn huis laten bouwen. Maar hij had zoveel vrouwen, bedienden en weet ik niet veel allemaal dat er ook nog veel huizen waren. Er was een gedeelte waar niemand mocht komen. De verboden stad, die stond dus weer in zijn koninklijke stad. (een stad, in een stad in Boottocht naar Pagodes een stad, hi hi snappen jullie het nog!) Als je daar toch kwam werd je onthoofd. En wij liepen er nu toch maar mooi.
Morgen gaan we een boottocht doen en daarbij kunnen we tempels, pagodes en tombes zien. In totaal 6 dingen geloof ik. We gaan ze niet allemaal bezichtigen, want ze kosten allemaal weer 55.000 dong (entree is niet included met de boottocht). En ik denk als je er twee gezien hebt dat het ook wel weer goed is.
En dan gaan we naar Hoi An. Ik hoop dat het daar beter weer is, want hier en in Hanoi is het dus koud. We lopen in lange broeken en lange mouwen. en ik moet zelfs regelmatig mijn trui aan. Ik zou toch graag weer wat zon zien.

Verslag 28, 10 maart 2002

We zitten nu in Hoi An. Het is een heel leuk plaatsje. Weinig brommers, kleine straatjes, lampionnetjes, gezellige restaurantjes, watertje en souvenir winkeltjes. Kortom ik vermaak mij hier wel. Overal in de stad lopen van die jonge kinderen die van alles aan je willen verkopen. En je hoort de hele dag; 'where are you from, you buy someting from me, come into my shop, do you have a coin, what's your name? En dat gaat de hele dag door en ze stellen de vragen achter elkaar. Zelfs als je de winkel in loopt is het eerste wat ze vragen; where are you from? En het is natuurlijk allemaal cheap, cheap. Tuurlijk! En het woord no thank you kennen ze niet. Want ze blijven vragen of ik geen postkaart van ze wil kopen. Ach, we blijven er gewoon vriendelijk bij lachen.
Hoi An is een plaats waar je heel goed kleren kan laten maken. Dat vonden Ilona en ik natuurlijk een heel goed idee. (vervolg)

We hebben vandaag dus wat kleren uitgezocht. We konden gewoon in boeken uitkiezen wat we wilde hebben (modeboeken uit 2002!). En ze gingen allerlei maten voor je op meten. Ik moet dus een andere tas erbij kopen. O, en ik heb ook nog twee paar slippers gekocht, nou ja laten maken. Ze meten je voeten helemaal voor je op. Cool he?
We hebben hier fietsen gehuurd. Geweldig, zo raar, ik vind het helemaal leuk om te fietsen. Terwijl het in Nederland normaal is en je doet niets anders. Het is hier niet zo druk, dus het is goed te doen om te fietsen.
We gaan morgen weer wat culturele dingen doen. We hebben een ticket gekocht waarbij we een aantal dingen in de stad kunnen gaan bekijken. Oude originele huizen, musea, concert beluisteren en nog wat dingen.
Ik ga het hier weer bij laten. Jullie horen wel weer van me.

Verslag 29, 13 maart 2002

Hoe gaat het met jullie? Hier gaat alles goed.We zijn vanochtend aan gekomen in Nha Trang na een vermoeiende busreis. Even een beeld schetsen; hele hete bus, zodat het zweet vanuit je knieholtes na beneden stroomt, een hobbelige weg, Bustocht van Dalat naar Saigon een chauffeur die het nodig vind om constant in te halen (veel bochten dus), en een stoel wat zo recht was als een plank en die geen millimeter naar achter kon. Kortom slapen was een onmogelijke taak, en rustig lekker doezelen dus evenmin. Dit was voorlopig even de laatste nachtbus. Want na Dalat gaat er geen een en van Dalat naar Saigon gaat ook geen nachtbus.
We hebben eerst uitgezocht wat we de komende tijd willen gaan doen, want veel tijd hebben we niet meer (het visum loopt af), maar nog wel veel dingen te zien. We hebben dus per dag uitgestippeld wat we gaan doen. Morgen willen we dus een boottocht gaan doen. En wat eilandjes bekijken en wat relaxen, snorkelen en ik weet niet precies wat er allemaal nog meer bij die boottocht zit. En de volgende dag willen we al weer weg naar Dalat.
Vandaag zijn we heerlijk naar het strand geweest. Gewoon even niets, we waren natuurlijk heel moe, dus we hebben lekker gelegen. En verder lijkt het op het strand in Frankrijk. Veel verkopertjes, skaters en mensen die sporten, stoelen huren en strandtentjes.
(vervolg)

Nou pap, het is niet dat we het gehad hebben, maar meer dat we wat anders moesten gaan bedenken om de tijd uit te zitten. We hebben gezien wat we wilden zien en dan is het mooi geweest. En daarbij speelt inderdaad ook wel een klein beetje mee dat ik thuis toch wel mis. Je leeft uit je rugzak, je kan moeilijk wassen (ze hebben wel wasservice maar je krijgt het vaak nog viezer terug dan dat je het wegbracht) Dus je moet het zelf doen, maar dan krijg je het weer niet droog. Je onderbroeken hangen dus over de fan. Elke avond moet je een eettentje opzoeken, je ontbijttentje opzoeken, en het stomme Vietnamese gezeur (het lijkt wel of alles moeilijk moet gaan in Vietnam alles is een probleem), ze proberen je constant een oor aan te naaien.
Als je dit leest dan denk je inderdaad dat ik het gehad heb. Nee hoor ik geniet nog steeds, maar ik zou het fijn vinden als ik gezien heb wat ik wilde zien dat ik dan naar huis kan. En dat kan nu. We hebben hartstikke leuke, aparte dingen gezien. Als ik terug ben ga ik alle kleine indrukken (die het leukste zijn) vertellen. Nou je ligt zeker weten in een deuk. Maar 1 ding pap, ik heb het langer vol gehouden dan je dacht. Ben ik toch meer bikkel dan waar je eerst vanuit ging! En ik zou het best tot 4 mei uit kunnen houden als ik nog niet klaar was met die 4 landen.

Verslag 30, 16 maart 2002

We zijn twee dagen in Nha Trang geweest en zitten nu al weer een dag in Dalat. In Nha Trang konden we heerlijk naar het strand. Dat hebben we natuurlijk ook gedaan. En we hebben in Nha Trang een boottocht gedaan.
Het was echt heel leuk. Ik ben er alleen achter gekomen dat ik geen 22, maar een oude vrouw van 60 ben.
Hoe ging het allemaal. Nou we kwamen aan op de boot 9.30 en we vaarden naar een eiland. Ze begonnen meteen met het bier en ze dronken niet langzaam!.
We konden vanaf de boot springen en dan snorkelen. Heerlijk relaxed. Ze hadden ook van die reddingsbanden, nou Kim kon zich daar prima in vermaken.
We vaarden door naar een ander eiland. En dat was wel cool. Ze hadden een soort tafel gemaakt van piepschuim (zelfs een vaas met bloemen erop). Die ging het water in en de eigenaar had aan zijn piepschuimen tafel een box hangen met daarin Vietnamese wijn. Iedereen kreeg een glas met wijn (12.00!) We vaarden allemaal in de reddingsbanden. En je weet wel hoe dat gaat, net als in Frankrijk of Spanje; je moet dan een yel mee schreeuwen en dan achter over slaan. Goed ik voel mij nu net weer als in Canet Plage. Ik voel mij nu echt oud, want ik kan hier nou niet echt aan meedoen. Ja, ik drink mijn wijntje, maar ik heb wel zoiets van Jezus wat is dit.! Goed iedereen bleef natuurlijk een uur dobberen met die wijn in hun handen en Ilona en ik zaten al weer heerlijk in de boot te keuvelen als twee oude taarten! Nha Trang En we vroegen ons af of wij nu van die trutjes zijn.
Goed, na dit wijn gebeuren was iedereen al behoorlijk aangeschoten. Er ontstonden stelletjes. Jeetje, wat waren de mannen wanhopig. Ze probeerde het bij de een als het niet lukte bij de ander. Fantastisch om te zien. Ze gingen dansen, vielen want de boot schommelt en konden niet meer normaal lopen.
Het was dus een relaxte dag, dit wisten we niet van te voren. Wij dachten dat we ook die eilandjes konden bezoeken, maar we lagen er alleen maar voor te dobberen. (vervolg)

Het is maar goed ook dat we dit niet wisten anders hadden we zelf een boot gehuurd om de eilanden te bezoeken en dan waren we weer van alles aan het doen. En nu is zo'n relaxte dag toch eigenlijk ook wel lekker.
We waren met de boottour van mama Hanh. Zij was een vrouw die begonnen is met deze boot touren. Ze droeg een groene hoed met daarin allemaal jointjes. Zij deed het zelfde als met de wijn. Je moest dan het water in met een band en dan kreeg je een joint. Maar ze is opgepakt vanwege de drugs en zit nu in de gevangenis. Ze doen het dus nu maar met wijn.
Brommertocht We zitten nu in Dalat en hebben vandaag de omgeving verkent. Gisteren kwamen gisteren twee mannen tegen en boden ons een brommertour aan. Normaal hou ik niet van brommers, maar ze hadden boekje bij zich met allemaal verhalen van toeristen die hun gehuurd hadden. Het waren allemaal enthousiaste verhalen en bij elk verhaal stond dat het goede chauffeurs waren. Nou ik moest mij er dan toch maar een keer aan wagen. En ze hadden helmen en dat is zeker uniek in Vietnam. We waren dus echt apartelingen vandaag. We vroegen waarom ze in Vietnam geen helm droegen. ze vertelden ons dat ze niet bang zijn voor de dood. Als er wat gebeurt dan had dat zo moeten zijn. En ze geloven dat het leven nooit stopt.
Het was echt leuk. Het waren hele leuke mannetjes en konden heel veel vertellen over de omgeving en de geschiedenis. En we hebben ontzettend veel gezien. We gingen om 8.30 weg en kwamen om 16.30 weer terug. We hebben dus heerlijk wat rond gecrosst en heel veel gezien. Het is hier echt prachtig! We zijn naar watervallen, een tempel, een grazy house (een huis met daarin kamers met hele rare vormen en ieder een eigen thema), een museum over de hilltripes geweest.

Verslag 31, 18 maart 2002

Vandaag hebben we weer heel wat ondernomen. We gingen eerst naar een tempel. Dat was anders dan anders. Het is een heel speciaal geloof in deze tempel, Tempel in Tay Ninh want ze hebben meerdere geloven gemixed. Sommige monikken hadden ook verschillende gewaden aan. (rood, blauw, geel) Elke kleur staat symbool voor een bepaald geloof. Ze geloven dus in Jezus, Mohammed en nog een paar maar die weet ik niet meer uit mijn hoofd. Het was echt super indrukwekkend. We konden zelfs een mis meemaken. Tijdens die mis werd er gezongen en muziek gespeeld. De tempel was heel mooi, het was net alsof je in de Efteling liep. Heel veel fantasie verbeeldingen en kleuren.
Na de tempel door naar de tunnels die de Viet Cong gebruikten in de Vietnam oorlog. We kregen eerst een film te zien hoe ze leefden in de tunnels. En daarna liepen we rond in het bos waar de tunnels zijn. Zo'n raar idee dat onder jou voeten allemaal tunnels lopen en dat er gewoon in dat bos gevochten is. Het tunnel complex is in totaal 200 kilometer lang. Er stond ook nog een tank, die is daar niet geplaats, maar die is daar stuk gegaan en blijven staan.
Verder zag je de bom gaten. En je zag op sommige plaatsen de gaten naar de tunnels toe. (vervolg)

Ook lieten ze de boobytraps zien. Nou je gaat werkelijk over je nek. Je moet er dus niet aan denken om erin te stappen/vallen. Allemaal speren en dingen, jak.
Je kon ook een stukje (100 meter)door de tunnels lopen/kruipen. En het is klein!! En ze hebben het 2 keer zo groot gemaakt voor de toeristen. En ik moest al kruipen. En het was er zo heet. Het zweet droop van mijn lichaam af. Maar je moet je voorstellen dat zij daarin gewoon 10-12 uur op een dag in verbleven en de angst. Verschrikkelijk. We hebben ook de grotere kamers gezien. De eetkamer, het ziekenhuis, de naaikamer. Vietcong Tunnels Ze verbleven hier niet lang, omdat het hoog aan de oppervlak ligt en als er een bom op komt ben je er geweest en de diepere tunnels konden de bommen niet bereiken. De ziekenhuis kamer vond ik leguber. Er stond een bed en ze vertelden dat ze geen verdoving hadden. Dus ze werden aan het bed vastgebonden, zodat ze niet konden spartelen tijdens het opereren. Als je gewond was geraakt ging je ergens een gat in aan de oppervlakte en dan werd je helemaal onder de grond naar die ziekenhuis ruimte gebracht. Lekker he, dan ligt je been eraf en dan moet je je eerst nog door die gangen wurmen. Indrukwekkend dus.




Links

koning aap
ashraf
Lonely Planet
De travel junkies
Reisverhalen pagina.nl

Informatie
copyright©: Kim Kroon
webmaster: Theo Kroon
kimenmartijn@zonnet.nl
kimkroon@hotmail.com
mdtimmermans@hotmail.com
laatste wijziging: 22 februari 2003