,,Mijn vader, jullie grootvader," vertelde tante Lotte een tijdje geleden haar nichten, ,,was een zeer intelligente man, maar in de praktische dingen van het dagelijks leven was hij vreselijk onhandig. Hij was niet zoals de moderne vaders nu, die luiers kunnen omleggen, papkoken, nee, hij was heel anders. Opeens schiet me iets uit mijn jeugd te binnen. Op een dag ging ik met mijn vader met de trein. Ik was toen misschien vier jaar en zou een paar weken bij een tante logeren, omdat thuis een nieuw broertje of zusje verwacht werd en ik dan in de weg zou hebben gelopen. De treinreis duurde erg lang, daarom ging ik op vaders schoot liggen slapen, maar ik trok eerst mijn schoenen uit. Toen we ons reisdoel bereikten, was het buiten al donker. Snel werden de schoenen in de halfdonkere coupé weer aangetrokken, voordat we eindelijk uitstapten. Het was tot het huis van die tante nog een heel stuk lopen. ,,Mijn voeten doen pijn," jammerde ik al na een paar passen, maar mijn vader zei: ,,Het zal best gaan, een beetje flink zijn." Maar het duurde niet lang, of ik begon opnieuw te jammeren en tenslotte wilde ik gedragen worden. Mijn vader moest echter een koffer en een tas dragen en hij droeg me op, het nog even vol te houden. Het leek een eeuwigheid, voor we eindelijk bij tantes huis aankwamen. ,,Zo, zijn jullie er eindelijk," zei ze vriendelijk en ik zei als begroeting: ,,Mijn voeten doen zo'n pijn." Tante keek naar beneden en meende: ,,Ja, dat is geen wonder, je hebt je schoenen verkeerd om aangetrokken!" Ja, zo was mijn vader, een zalig mens, maar zo onhandig! Maar jullie kennen hem toch ook, jullie geliefde, geleerde grootvader!" besloot tante Lotte haar verhaal.
Sprookjes verhalen 
Indexpagina
Index