Lang geleden woonde een arm meisje alleen met haar moeder in een klein hutje. Toen ze niets meer te eten hadden, ging het meisje het bos in. Daar ontmoette ze een goede fee, die haar verdriet kende. Zij gaf het meisje een pannetje, waartegen ze moest zeggen: ,,Pannetje kook!" Dan kookte het goede zoete pap en als ze zei: ,,Pannetje sta!" kookte het niet meer. Het meisje bracht de pan naar haar moeder en vanaf dat moment hoefden ze geen honger meer te hebben, ze aten zoete pap, zo vaak ze maar wilden. Op een dag was het meisje uitgegaan. De moeder zei: ,,Pannetje kook!" en het pannetje kookte zoete pap, en de moeder at, tot ze genoeg had. Toen wilde ze, dat het pannetje ophield, maar ze wist de spreuk niet meer. Dus kookte het pannetje en kookte en kookte. De pap kookte over, liep over het fornuis. Al gauw vulde de keuken en het hele huis zich en spoedig het volgende huis en de hele straat .. Het bleef maar koken. Eindelijk kwam het meisje thuis. Ze zei alleen maar: ,,Pannetje sta!" en meteen hield de pap op. Als je echter nu naar deze stad wilt, moet je eerst door de zoete brij heen eten.
Sprookjes verhalen 
Indexpagina
Index