“…monument”

Het is een keiharde tweestrijd

Tussen haar verstand en wat ze voelt

Haar verstand denkt het te weten

Maar haar gevoel begrijpt niet wat ze bedoelt

Telkens weer en weer

Kijkt hij vanuit zijn macht naar haar

Hoe zij met bloedende handen

Klauwend naar houvast

De diepte inglijd van het verleden

Als ze haar lichaam wil voelen

Hier in het heden

Zij vind het moeilijk om alles wat bij haar lichaam hoort

Te zien als iets moois, iets schoons

Haar lichaam accepteren met vagina erbij

Als ze dat woord uitspreekt

Voelt ze zich gelijk minder vrij

Het herinnert haar aan zoveel dingen

Het spreekwoord, de tijd heelt alle wonden

Ook van binnen

Dat weet ze met haar hoofd

De tijd heelt alle wonden

Maar haar gevoel blijft verdooft

De angst maakt haar lichaam moe
Bij elke stap die ze zet
Het lijkt alsof ze uit haar wanhoop
Nooit meer word gered

In plaats van dat zij er iets aan doet

Kijkt ze eigenlijk liever van een afstandje toe

Maar ze weet dat er iets moet gebeuren

Dat heeft ze allang gezien

Ze is gestopt met, als, maar, dan of misschien

Seksuele gevoelens daar wilde zij niets van weten

Die gevoelens bestonden bij haar niet

Niet over nadenken, alles vergeten

Samen met haar man had ze wel seks

Dat hoorde er nou eenmaal bij

Ja, seks met verstand op nul

Aan één ding kon ze op zo’n moment maar denken

Laat alsjeblieft snel klaarkomen die lul

Ze durft er nu naar te kijken

Stapje voor stapje

Proberen wat minder te ontwijken

Zeker niet altijd met evenveel plezier

Maar ze probeert en doet het wel

Op haar eigen manier

Ze kijkt in de spiegel

Ze raakt zichzelf aan

Ze moet erg aan het idee wennen

Dat zij er recht op heeft

Om haar eigen lichaam te verkennen

Ze zet een stapje, maar vervolgens er weer ver vandaan

Veel weten, en van alles hopen

Haar lichaam, haar huis

En toch tegen een muur aanlopen

Ze kijkt in de spiegel

Langs haar oog rolt een traan

Ze beseft dat ze haar lichaam negeert

Dat ze zichzelf tegenhoud, en haar gevoel niet laat gaan

Zodra het maar een beetje prettig voelt

Word ze bang en wil liever niets meer voelen

Ze rent keihard voorbij

Aan al haar doelen

Het verwoestende gevoel dat haar lichaam niet deugt

Dat ze er geen aandacht aan mag geven

Dat het van binnen een gore slijm rotzooi is

Dat ze aanrakingen niet als prettig mag beleven

Machteloos en in tranen

Vol van schaamte, angst en woede

Zit ze zichzelf iedere keer weer in het verleden te wanen

De beelden, de angst, de walging

Daar moet ze niet meer aan toegeven

Het ontneemt haar van haar doel

Om haar eigen gevoel te beleven

Van binnen schreeuwt iets

Op haar zelf ?

Het is genoeg
Het is echt genoeg
Niet langer laat zij dit gebeuren
Niet langer is zij zijn cipier
En zijn eigendom
Niet langer laat zij toe
Dat zij zichzelf telkens verwond
Eens is het genoeg

En dat moment is nu

Ze kijkt opnieuw in de spiegel

Een vrouwelijk lichaam staart haar aan

Ze lijkt niet op haar vader

Ze ziet zichzelf daar staan

Als ze zichzelf aanraakt

Voelt het niet goor of vies

Geen rotte korsten of modder

Eigenlijk voelt haar lichaam schoon, zacht en fris

Haar vertrouwen is nog heel klein

Maar groot genoeg om er toch te zijn

Groot genoeg om het net te zien

Nee, nu eens geen misschien

Het is nu maart tweeduizendéén

Bijna achtentwintig jaar geleden

Dat zij werd geboren

Zonder angst voor de toekomst

Zonder schaamte en verdriet

Vertrouwde op de mensen om haar heen

Liet zich troosten totdat ze sliep

Haar kinderlichaam had warmte nodig

Zoals ieder kind

Liefde, troost, zorg, aandacht

Zoals een kind word bemint

Ieder kind heeft daar recht op

Net zoals ieder kind seksuele gevoelens heeft

Dat hoorde ook bij haar

Kinderlijke seksuele gevoelens

Haar lichaam had gevoel

Zoals bij ieder kind

Haar vader maakte daar misbruik van

Op zijn eigen manier heeft hij haar bemint

Haar lichaam en haar gevoel gebruikte hij voor zichzelf

Gevoelens die groter waren dan haar kinderlichaam

Volwassen gevoelens

Verwarde gevoelens

Als een huis zonder muren

Zonder respect voor wie ze was

Dat deed hij zonder spijt

Hij misbruikte haar jarenlang

Voor zijn eigen geiligheid

Het is niet eerlijk

Ze wist niet wat ze nu wel weet

Zij was eigenlijk maar een klein meisje

En dat is juist hetgeen wat ze nu telkens vergeet

Hij had het recht niet

Seks, ze wist niet eens dat het woord bestond

Aandacht krijgen dat wilde ze graag

Maar ze vroeg niet om een piemel in haar mond

Zijn spel, zijn macht, zijn kracht

Als hij haar negeerde deed dat haar zoveel pijn

Waarom was hij kwaad

Ze moest wel heel slecht zijn

Dat gevoel wilde zij niet hebben

Zij wilde dat hij haar lief vond

Dat hij van haar hield

Dat hij blij was dat zij bestond

Dat gevoel verward haar nog heel erg

Ze vroeg zelf om aandacht

Als hij haar niet zag staan in de keuken

Maar verdomme, ze ging niet naar haar vader toe

Om te vragen, pap wanneer gaan we weer neuken

Zij was een kind en wat wist zij nou van het leven
Het enige wat hij haar heeft gegeven
Is een diepe wond, die keer op keer open springt
Haar geest, haar ziel, haar lichaam heeft hij verminkt

Maar zij wil leven

Leven in warmte

Leven in liefde

Leven in haarzelf

En dus zegt ze zijn wereld vaarwel

Op dit moment kan hem niet haten

Maar evenmin nog liefhebben

Wat ze hopelijk zal doen

Is hem eindelijk teruggeven

Wat hij haar al die jaren heeft gegeven

NIETS

Dit gedicht klinkt zo ver weg

Ze lijkt zo onbekend

De gedachte spookt nu door mijn hoofd

Dat meisje ben ikzelf

Oké, op sommige plekken ben ik nog behoorlijk doof

Ik weet dat het geen zin heeft om te vluchten

Ik moet verder, ik wil verder

Dus moet ik maar even diep zuchten

En keihard verder gaan werken aan mijn doelen

Ik voel wat ik voel

Ik ben trots op mezelf

Ik hou van mezelf

Ik mag er zijn

Ik geniet van mezelf

Ik beleef seks zonder pijn

Ooit komt de dag dat ik dat echt zelf zal voelen

Echt zelf, echt vanbinnen

En dat zeg ik niet omdat iedereen dat wil horen

Want dan had ik er beter niet aan kunnen beginnen

Op dit moment ben ik vol goede moed

De dag komt ooit

En dan vind ik wat ik zoek

Mezelf dus…

29-03-2001