Tekstvak: MASKER Een brede glimlach op haar gezicht Een lief openhartig, onschuldig wicht Kijk haar eens gaan, ze lacht van geluk Niets of niemand maakt dat ooit nog stuk Voordat ze gaat, draait ze nog eens om Dan lacht ze nog een keer, en gaat wederom Nu is zij weer veilig, het liep gesmeerd Hoeveel ze nu ook haarzelf heeft bezeerd Het was weer vermoeiend al die dolle pret Het lachende kind…nu huilend op bed Tranen die banen over haar wangen Heeft angst om ergens naar te verlangen Ze vind geen rust, zelfs niet in haar dromen Want ook daar is het kind al losgekomen Al gauw wordt ze wakker, badend in haar zweet En blijft ze steeds vragen, waarom hij dit toch deed Er is niemand die antwoord op haar vragen kan geven Zolang ze zelf met haar masker blijft leven ! 08-12-1999