Gedicht zonder eind

Een Gedicht hoeft niet zo lang te zijn

Het gaat om wat er staat, mijn gevoel

Dat zegt alles, vaak een heleboel

…als ik mijn leven overnieuw kon doen hoe zou ik dan zijn ?

En dan wist wat ik nu weet ook al was ik weer klein ?

Zou ik nee durven te zeggen ?
Zou ik vechten voor mijn plek ?
Zou ik de incest kunnen weerleggen ?
En durven zeggen ga weg joh met je drek ?

Zou ik dan rechtop lopen met mijn hoofd omhoog ?

Zonder schaamte voor mezelf

Mensen durven aankijken zonder die grote boog

Zou alles niet gebeurd zijn en was ik dan gelukkiger geweest ?
Het zijn allemaal vragen die spelen door mijn geest

Hoe zou ik me voelen als ik voel dat ik erbij hoor ?

Zou ik dan praten over alles wat mij bezig hield ?

De schaamte keihard voorbij gaan

Praten over wat mijn vader had bezield

Hoe zou ik me voelen als mijn kwaadheid zou richten op de juiste persoon ?

Zou ik dan liever zijn voor de mensen om mij heen ?

Dan hoef ik ook niet meer bang te zijn voor

Straks laten zij mij alleen

Mijn humor is soms zwart

Vaak ben ik zo scherp als een mes

Maar o wee wie mij tart

Kwaadheid dat zit er in me, heel veel

Ik ben soms driftig en onredelijk

Tegenover die mensen is dat niet reëel

Hoe zou ik me voelen als ik meer vertrouwen heb in mezelf ?

Zou ik dan ook meer vertrouwen hebben in de ander ?

Zou ik dan blij zijn als mijn man bezorgd is om mij ?

Niet denken van, ik kan beter niets zeggen

Hollen, rennen, vliegen
Dan hoef ik ook niets uit te leggen

Hoe zou ik me voelen als ik meer vertrouwen heb in de ander ?

Zou ik dan niet meer bang zijn om in de steek gelaten te worden ?

Jaloers en achterdochtig ben ik te veel

Wel of geen mensen om mij heen

Ik weet zelf niet wat ik wil

Verdomme, dat weet ik wel

Iemand voor mij alleen

Bij wie ik me veilig voel, en die ik vertrouw

Het gevoel van armen om me heen

Maar ik verzet me tegen de tederheid

Verdomme, want ik heb iemand voor mij alleen

Toch vecht ik tegen de genegenheid

Totale verwarring in mijn geest

Mijn hoofd is in constante tweestrijd

Zonder vertrouwen geen leven

Maar is het niet zo dat vertrouwen alleen maar word geschaad ?

Dat het vertrouwen er voor zorgt dat je altijd gekwetst raakt ?

Nee, altijd is vast niet waar

Laat ook maar

Mijn gedachten op dit moment zijn raar

Hoe zou ik me voelen als niet meer zo bang zou zijn ?

Zou ik dan goed kunnen slapen ?

Zonder nachtmerries, gewoon fijn dromen

Ben heel bang

Dat die tijd nooit zal komen

Het slapen wil nog steeds niet gaan

Ieder geluidje

Doet me verschrikt rechtop staan

Hoe zou ik me voelen als ik mezelf even waardevol vind als de ander ?

Zou ik dan geen bevestigingen hoeven te zoeken ?
Wat denkt men
Stempels verzamelen
Goedkeuring eisen dat ik aardig ben

Mensen niet op een voetstuk plaatsen
Of verafgoden is een beter woord
Die absoluut geen fouten kunnen,mogen maken

Tja…

Als zij mij maar aardig vinden
Bij twijfel pas ik mezelf nog meer aan
Mijn eigen mening is verdwenen
Bevestiging krijgen staat bij mij vooraan
Helemaal of helemaal niet
Ik voel me nu zo’n oen
Als ze zouden willen
Konden zij van alles met mij doen

Alles maar dan ook alles er voor over hebben
Zodat die ander mij ziet staan
Kapot gaan van binnen
Als ze mij niet willen zien en verder gaan

Verder gaan zonder een bevestiging te krijgen
De teleurstelling bij mij is groot
Zie je wel, de hele wereld is kwaad op mij
Bevestiging gekregen, ze vinden mij een idioot

Teleurstellingen die ikzelf veroorzaak
Ik voel me nu zo stom
Hoe kan ik positief naar mezelf kijken
Voel me zo ongelofelijk dom

Maar ik wil gelukkig worden

Het anders doen dan hen

Dus kappen met die geestelijke automutilatie

Als ik wil worden wie ik echt ben

Hoe zou ik me voelen als ik van mezelf zou houden ?

Zou ik dan trots kunnen zijn op mijn lichaam ?

En voel me van binnen schoon

Geen vieze haat

Maar blij zijn dat ik hierin woon

Hoe zou ik me voelen als ik durf te genieten van mijn lijf ?

Zou ik dan denken en voelen seks is fijn ?

Zonder verplichting of verstand op nul

Durven vrijen met mezelf of als mijn man en ik samen zijn

Zou ik dan genieten ?

En al die fijne dingen beleven

In plaats van in tranen te schieten

Het gaat steeds meer aan me knellen

Ik wil seks niet blijven ontlopen

Waarom ben ik zo bang ?

Waarom stel ik mezelf niet open ?

Waarom mag ik niet genieten van mezelf ?

Genieten in het heden

Simpel zat, hier en nu

Niet leven in het verleden

Zonder schaamte, angst, schuldgevoelens en pijn

Van binnen is het een chaotische strijd

Door gevoelens die nergens voor nodig zijn

Ja, ik voelde het soms prettig

Ik wist wat ik bij hem moest doen

Ik smeekte om aandacht

Als ik had gegild

Dan sloeg ik nu niet steeds op tilt

Dus zit nu niet te grienen of te janken

Ik heb het allemaal aan mezelf te danken

Ik ben slecht zolang ik leef...

Dat is wel mijn eigen schuld

Dat ik dit gevoel beleef

Want ik was maar een kind

Met de hersens van een kind

Wat had ik kunnen doen ?

Of moeten doen ?

Om het misbruik te stoppen

Was er iets wat ik kon doen ?

Was ik sterk genoeg ?

Lichamelijk of geestelijk ?

Om iets te ondernemen ?

Nee, nee, nee !!!

Maar toch, ik neem het mezelf kwalijk

Dat ik het niet eens heb geprobeerd

Dat ik tegen niemand iets heb verteld

En ik weet ook wel

Dat ik het niet kon

Dat ik de kracht niet had

Dat ik niet in de positie verkeerde

Dat ik het kon stoppen of liefs zelfs voorkomen

Ik sprak er met niemand over

Als het achter de rug was

Stilzwijgend wachtte ik op de volgende keer

Ik wist dat die zou komen

Een verrot gevoel, afwachtend...wanneer...

Zou ik dan nu moeten accepteren wat er allemaal is gebeurt ?
Omdat mijn geest zichzelf kleurt ?
Het briefje eraan plakt van je kunt de tijd niet keren
Je kunt er alleen maar van leren

Oke, ik heb geleerd

Dus wat doe ik nu nog verkeerd ?

Waarom blijf ik hangen in deze gedachten en hou ik vast aan het verleden ?
Kan ik niet gelukkig worden in het heden ?
Is het een zomaar loslaten wat mij niet lukt ?
Of zit het niet zomaar in het loslaten ?

Zoveel chaos in mijn hoofd
Veel onrust in mijn benen
Het ene moment zit ik als verdoofd
Het volgende moment ben ik verdwenen
Ik beweeg heen en weer
Stil zitten lukt me niet
En mijn voeten gaan op en neer
Volgen het ritme van een lied

Handen die van alles willen
Die werken in sneltreinvaart
Een mond die zin heeft om te gillen
Ik voel me een op hol geslagen paard
De kriebel, de jeuk in mijn buik
Het blijft maar stormen en knagen
Ieder gevoel duw ik achter een luik
Ik heb geen oog voor onbehagen

Hollen wil ik, rennen, vliegen, razen
Omhoog, omlaag, omhoog en weer neer
Opgesloten, gevangen in een net zonder mazen
Lukt het vrijkomen me geen enkele keer
Terwijl de onrust mijn geest overheerst
Beweeg ik me door iedere kamer
Met een lichaam onecht kalm en beheerst
Met een hart dat klopt met de kracht van een hamer

Als een boogschutter zonder boog

Gooi ik de pijlen in het rond

Vliegen naar links, rechts, omlaag, omhoog

Bereiken niet mijn doel, maar de grond

Wie ben ik ?
Wat ben ik ?
Wat is het doel van mijn leven ?

Soms voel ik me alleen
Zo verdomd nutteloos
Met het idee te hebben gefaald
Ik ben toch niks slechter dan een ander?
Maar ik voel dat ik heb gefaald
Gefaald in alle dingen
Maar ergens heel diep in mij weet ik
Ook ik heb mijn goede kanten
Maar ik zie alleen de dingen
Die niet volmaakt aan me zijn
En de goede kanten
Keer ik steeds weer de rug toe
Maar ik wil óók genieten van het leven
En niet dat vreemde gevoel hebben van

Binnenin mij zit het goed fout

Ik wil verder
Ik wil leven zoals ik wil

Ik voel me zoals ik voel

Ik voel me zoals ik me voelde

Ik voel dat ik voelen wil

Ik weet wie ik ben

Ik weet wie ik was

Ik weet wie ik wil zijn

Ik ben wat ik nu ben

Ik ben geweest wat ik ooit was

Ik ben van plan te zijn wat ik wil zijn

En de dingen doen waar ik van hou

Liefhebben die ik lief vind
Ik wil zelf mijn gevoelens en leven bepalen
En niet steeds denken aan wat anderen vinden
Ik wil leren de dingen van de zonnige kant te zien
En niet telkens opnieuw weer denken
Ik deug niet, ik heb gefaald

Ik wil de macht terug nemen die mij is afgepakt

Hoe zal het dan gaan hoe zal het dan zijn ?
Van de één op de andere dag is het over met de pijn ?
Met het verdriet en de gevoelens eromheen ?
Wist ik maar het antwoord al was het er maar één

Een schreeuw in mij en woede
Om het vermogen dat mij is afgenomen

Te houden van mezelf

Durft niet te leven en te lieven
Mijn hart schreeuwt het van wanhoop uit
Bang om te verliezen wat ik heb en toch niet heb

Nog steeds heeft hij de macht

Het sprankje liefde dat ik voel
Is voor mij een schuldenlast

Met al mijn verdriet en onmacht
En al die angst en onzekerheid
Kom ik andermans leven binnen

Ik ben iemand

Die huilt in stilte

Ik ben iemand

Die niemand toelaat

Ik ben iemand

Die bang is te geloven dat liefde voor haar is weggelegd

Ik ben iemand

Die dan hele pijnlijke dingen zegt

De kern van mijn gevoel
Zit diep verstopt in mij
Niemand kan, of mag erbij
Niemand mag zien dat ik
Kan huilen, kan voelen
Nee, ik mag mijn emoties niet uiten
Ik zelf mag er ook niet bij

Ik ben zo vreselijk bang

Ik voel me niet goed

Het voelt niet goed

Waarom weet ik niet

Of anders ik wil het niet weten

Waarom doe ik mezelf zoveel verdriet ?

Ik zie de kracht in mij die mij deed overleven

Maar nu verkeerd gebruikt

Mijn hart nog steeds doet beven

Zoekend naar wie ik ben

Niets klopt op dit moment

Mezelf afvragend of ik mezelf wel ken

Week 7 & 8 2001