…mijn gevoel is kapot

Ik heb een scheur in mijn hart

Het is een open wond

Die mij dagelijks verward

Ik heb mijn gevoel in een doosje gedaan

Het doosje wat liever niet open moet gaan

Dat doosje is mijn beschermend verband

Het houd mijn gevoel weg van mijn verstand

Verstopt in het doosje voel ik minder pijn

Maar gelukkig…dat zal ik op deze manier nooit echt zijn

Geen pijn, geen verdriet

Maar ook geen geluk

Want een hart met een scheur

Blijft altijd stuk

De scheur is ontstaan waar vertrouwen moet wonen

Bij mij is het stuk

Het ontvangen, het tonen

De schaamte voorbij

Zal ik nu wel, zal ik nu niet

Waar is mijn moed gebleven ?

Het doet me zoveel verdriet

Durf ik het aan

Zoals ik mezelf had voor genomen

Mezelf nu en hier te laten gaan ?

Om dat te vertellen

Met keiharde woorden

Waardoor mijn tranen gaan opwellen

Als ik wil praten

Is het stil

Als ik iets zeg

Is het niet wat ik wil

Als ik aarzel

Is het verkeerd

Als ik zwijg

Heb ik het niet eens geprobeerd

Als ik wil vertellen wat er vroeger met mij is gebeurd

Schaamte stokt mijn spreken

Ik voel mezelf besmeurd

Woorden uitspreken die walging oproepen

Schaamte doet mijn hart verstillen

Legt mij het zwijgen op

Laat mijn stem niet eens meer trillen

Ik kom niet uit mijn woorden

Dat zijn momenten waarop ik mezelf zo vreselijk haat

Maak mijn zinnen niet af

De schaamte is verdubbeld geraakt

Tegelijkertijd wil ik het er toch graag over hebben

Tegelijkertijd begin ik snel over iets anders

Schaamte, angst, schuldgevoelens en pijn

Van binnen is het zo’n chaotische strijd

Zij zijn degene die altijd bij mij zijn

Eerlijk vertellen wat ik denk of voel

Dat kan ik soms niet eens tegenover mezelf

Hoe kan ik iemand uitleggen wat ik bedoel

Ik zou zo graag meer opener willen zijn

Er zit bij mij een enorme blokkade voor

Verhindert dat ik mijn gevoel kan uiten
Waarom is dat? Ik kom er niet door

Misschien omdat ik mezelf schaam en schuldig voel

Misschien bang dat mijn vader hier opeens binnen staat

Misschien omdat ik mezelf soms als een verrader zie

Misschien omdat er zoveel tegelijk door mijn hoofd heen gaat

Misschien de schaamte om te spreken in het openbaar

Mijn woorden zijn onduidelijk niet gewenst

Wat zegt ze ?

Dat is mij vroeger zo vaak ingeprent

Misschien omdat ik bang ben dat niemand mij meer aardig vind

Misschien bang voor wat iedereen over mij gaat denken

Misschien angst voor wat er dan gebeurd

Misschien bang dat iedereen mij met kwade woorden gaat krenken

Zei ik misschien ? Dat is een verkeerd woord

Dit voel ik nu vast ook, terwijl ik dit hier voor zit te lezen

Ik schaam me voor mijn rode kop

Voel ik mezelf zo klein, kwetsbaar te wezen

Ik verlies mezelf telkens weer in onzekerheid en gegis

Ik denk precies te weten hoe iedereen over mij denkt

Ik hoor een stemmetje in mijn wantrouwende hoofd

Mijn aanwezigheid is hier niet gewenst

Krijg te horen;

Ik wil niet genezen

Omdat ik mezelf schaam

Godverdomme, man

Genezen dat staat bij mij vooraan

Als ik wil overleven moet ik mijn verhaal weg geven

Nog zoveel negatieve gevoelens en verdriet
Ik wil niet meer zo vreselijk in stilte lijden
Ik wil ze graag verliezen maar het lukt me steeds niet

Moed heb ik genoeg, ja moed met een T

Dat ik sterk en stoer moet overkomen

Heb ik mezelf opgelegd

Het lijkt wel een boze droom

Ik tegen mezelf in gevecht

Geen verdriet, ik moet kwaad zijn punt

Kwaad op hem, wat hij mij heeft aangedaan

Kwaad op haar, zij heeft mij in de steek gelaten

De mensen die mijn ouders horen te zijn

Zijn geen echte vader of moeder voor mij

Maar toch ik draag geen haat, het is alleen maar pijn

De liefde die ik had moeten krijgen mis ik zo erg

Die tranen kom ik nooit voorbij

Ik zie tegen elke dag op als een berg

Ben ik sterk, als ik leeg ben en moe

En ik geef er niet aan toe ?

Ben ik sterk, als ik mijn schaduw bedek

Hou ik dan niemand voor de gek ?

Ben ik sterk, als ik voor mezelf vlucht

Maakt mij dat vrij en opgelucht ?

Een boze droom waarin ik geen stap verder kom

Van buiten lang leven de lol

Dat geeft mij zekerheid

Van binnen ga ik kapot

Op mijn zelfgemaakte eiland van grote eenzaamheid

Ben ik zwak, als ik kan luisteren

Naar wat ik mijn lichaam hoor fluisteren ?

Ben ik zwak, als ik durf toe te geven

Dat ik fouten maak in mijn leven ?

Ben ik zwak, als ik even wil leunen

En aan iemand vraag om mij te steunen

Ben ik zwak als ik mezelf kwetsbaar laat zien

Of is dat nu juist sterk misschien ?

Ik wil mijn pijn niet langer verbergen

Praten is voor mij een moeilijk stuk werk

Mezelf veel meer bloot geven

Ik weet, praten maakt mij uiteindelijk sterk

Het is tijd om te kiezen

Of om langzaam dood te gaan of overleven

Als ik dit alles voorgoed kwijt wil raken

Moet ik de schaamte voorbij
Het zou mij zoveel beter maken

Waar ik mezelf voor schaam ?

Om de persoon die ik ben

Vies lichaam met een naam

Ik schaam mezelf voor wie ik ben

Als ik de schaamte voorbij zou zijn

De vraag is, wat denkt men

Mijn gevecht in deze maatschappij

Onder ga ik innerlijk

Het maakt mij kapot, het blijft bij mij

Het ziet zwart voor mijn ogen

Ik ben vreselijk bang

Ik glij weg en dat zou niet mogen

Aan die glijbaan komt een rand

Als ik niet oppas ben ik weer degene die over die rand beland

Ik ga, ik moet

De schaamte voorbij

Schaamte voor wat er gebeurd is met mij

Ik heb niets gedaan

En toch voel ik me een vreselijke, idiote oen

Ik ben verkracht

En ik kon er niets aan doen

Niemand hoorde mijn hulproep

Toen ik daar lag

Ik werd seksueel misbruikt en verkracht

Aftrekken, vingeren, likken, pijpen

Door een persoon waarvan ik het nooit had verwacht

De teleurstelling en angst

Ik word steeds gestoord

Want hij heeft mijn lichaam

Op gruwelijke wijze doorboord

Ongevraagd, zo genomen

Spoot hij mij jarenlang in en onder

Het is eigenlijk te gek voor woorden

Hij, de persoon die ik toen zo bewonder

Voor hem was het een spel

Hij kwam klaar met een lach op zijn mond

Voor mij een ware hel

Ik voel de schaamte, angst, schuldgevoelens en veel verdriet

Terwijl het zijn keus was om mij te bezeren

Het is mij overkomen en aangedaan

Hoe ga ik hiermee om, zal ik het ooit leren…?

Week 3 – 2001