ACHTNEGEN

Het doet behoorlijk pijn

Om niet bij mijn familie te zijn

Natuurlijk, ik heb andere mensen die achter mij staan

Maar de pijn wil niet over gaan

En ja, er ontstaat telkens weer een traan

Als mensen vragen waar kom jij vandaan

Ik zou graag willen

Dat ik de pijn kon stillen

Naar mijn familie terug zou kunnen gaan

Dat zij hun armen om mij heen zouden slaan

Helaas kan dit alles niet

Omdat jij(=mijn familie) mijn pijn niet ziet

Ik zou niet meer aan jullie moeten denken

Aan jullie geen aandacht meer moeten schenken

Maar dat zal moeilijk gaan

Want jullie blijven in mijn hart bestaan

Helaas…

Sterk moet ik in mijn schoenen staan

Verdriet en pijn mag mij niet verslaan

Vechtend voor en tegen de genegenheid

Zwak zijn kwam bij mij niet voor

Dus ging ik iedere keer maar door

Ik voel een traan van machteloosheid

Mijn hoofd in constante tweestrijd

Het slaan tegen de muren

Het staren uit het raam vele uren

Door pillen niet meer helder denken

Zodat ik geen aandacht aan het verleden en heden hoeft te schenken

De slaap uit mijn ogen wrijven

Zodat ik er ook ’s nachts bij kan blijven

Ik word bang en onrustig bij mijn eerste geeuw

Alle geluiden grijpen mij naar de keel

Het dichthouden van alle deuren

Laat het alsjeblieft niet opnieuw gebeuren

Gewapend tegen iedere nacht

Bang dat hij binnen komt en mij opnieuw verkracht

Ik heb het niet gemakkelijk vandaag

Te beseffen dat ik mezelf op deze manier kapot maak

Mijn energie is totaal op

Mijn lichaam zegt nu STOP

Dit is het moeilijkste van zwak zijn

Van buiten groot, maar o zo klein

Toe te geven dat ik op ben van binnen

Maakt mij soms buiten zinnen

Het maakt mij zo radeloos

Alles verloren waar voor ik koos

Van binnen ongelukkig, van binnen brand de pijn

Omdat ik niet ben wie ik eigenlijk wil zijn

Ik ben gewoon een bang klein kind

Met angsten die men niet normaal vind

Ik leef met zoveel pijn

En waarom, ik wilde alleen maar een dochter zijn

08-09-2000