LEVEN IS
HET MEERVOUD VAN LEF
Wat is mijn doel ?
Hopen op fijne dingen die misschien niet eens komen gaan
Hopen op iets anders dan de pijn die ik nu voel
Of blijf ik eeuwig in deze waan ?
De afstand tussen mijn verstand en
gevoel is zo groot
Hoe kan ik die afstand kleiner maken
?
Zodat ik innerlijke rust krijg
En me zo gelukkig voel dat ik het
wil schreeuwen van de daken
Mijn doel is dus blij zijn, gelukkig
worden
Genieten van ieder uur van de dag
Weten wat ik zelf wil
Negatieve gevoelens inruilen voor
een lach
Het is niet echt een concreet doel
En misschien is het niet bereikbaar
voor mij
We zullen zien, maar IK blijf daar in geloven, punt
De tijd van hopen en rondjes draaien
is voorbij
Waar ik nog aan moet werken, ja dat
doet mij beven
Maar als ik een blij gevoel en wil
bereiken
Moet ik de angst voor de angst
Niet ontarmen maar doorbreken
Als ik terug kijk op mijn leven
Wat heb ik er van gemaakt ?
Ik heb het leven nooit ontarmt,
nooit ontvangen
Stond meestal dichtbij de valse hoop
Leven gebouwd op vals verlangen
En zo niet
Dan stond ik dichterbij de dood en
zweeg
The circle of my life
Niet verder willen leven door de
teleurstellingen die ik van mezelf kreeg
Onbewust was jarenlang mijn doel
Op zoek naar een vertrouwd, beschermend,
veilig persoon
Held gevonden, maar hij voldeed niet
aan mijn eisen ?
Nou, dan ging ik weer op zoek, heel
gewoon
Ondertussen was ik wel teleurgesteld
Iedereen is tegen mij, zie je wel
Ik zei het toch, klootzakken ze zijn
allemaal hetzelfde
En mijn wereld was weer een hel
Hier ben ik al een tijdje van bewust
Ik was op zoek naar een soort vader
figuur
Ik moet dit nog te vaak en te laat
tegen mezelf vertellen
Niemand kan die plek innemen, en dat
maakt het zo zuur
Ik moet weten waar mijn grenzen liggen
En vooral de grenzen van andere
personen
Daar genoegen mee nemen
Hun grenzen respecteren
Ik moet ophouden met claimen
Ik ben iemand omdat degene mij ziet
als iemand
Op die manier word ik niet blij van
binnen
Maar steeds weer teleurgesteld en
verdrietig
Bang en afhankelijk
Ik maak mezelf klein en nietig
Het word tijd dat ik iedereen door
een grijze bril ga zien
Het moet afgelopen zijn met dat
held/hufter gedoe
Dat zit er echt te diep ingesleten
Ik maak mezelf daar knettergek mee
en levensmoe
Geloven in mezelf
Zelf blijven geloven in mezelf
Dat is het moeilijkste wat er is
Nu kan ik de hele wereld aan
En straks is het misschien weer
gigantisch mis
Maar ik moet hier doorheen
Het moet me lukken, het moet
En de angst mag me niet verblinden
Hoeveel pijn het me ook doet
Ik wil echt zelf kunnen leven, zoals
zo velen
Ik ga de uitdaging aan
Ik ga op mezelf vertrouwen
Het is tijd om de
onbekende weg in te slaan
Ik wil nog even terug
komen op de vorige keer
Inderdaad, ik kom ook hier bijna
nooit rustig binnen
Meestal als een soort opgefokte
wervelwind
Klaar voor de aanval
Ik heb mezelf gedragen als een klein
kind
Vaak is alles zo negatief
Dan zie ik het totaal niet meer
zitten
Ook al menen ze het misschien goed
Voor mijn gevoel zitten ze op mij te
vitten
Kritiek ontvangen, ja daar heb ik
moeite mee
Ook al zeg ik, maak niet uit hoor
Ik word daar woedend van
En haat die persoon echt door en
door
Ik wil helemaal niet kwaad zijn
Maar ik ben het heel snel
Ik voel me vaak aangevallen
Iedereen is tegen mij, zie je wel
Mijn gedrag onder de loep nemen
Dat is wat ze bedoelen met kritiek
Zeggen wat daar allemaal aan
mankeert
Hoe ik denk, is echt ziek
Kritiek daar kan je van leren
Het is geen, trut jij kan alleen
maar falen
Het gaat over mijn gedrag, niet over
mij als persoon
En dat moet ik nog leren uit elkaar
te halen
Op zoek naar een tussenweg
Kritiek ontvangen op een normale
manier
Ik ga gelijk teleurgesteld en dus
woedend in de aanval
En dat komt tuurlijk door mijn sterrenbeeld
stier
Ja, mezelf niet serieus nemen
Daar ben ik goed in
En daarmee doe ik alleen mezelf pijn
Maak mezelf belachelijk, breek mijn
lichaam af
En kom op die manier nooit waar ik
wil zijn
Een borderlinestoornis
Dat voelt nog steeds als een klap op
mijn bek
Ik weet niet hoe ik dit uit moet
leggen
Het gevoel van, ik ben dus echt gek
Dom, psychisch gestoord
Want ik doe alles verkeerd
Ik ben niet normaal
Want ik heb mijn eigen problemen
gecreëerd
Maar ik ben verdomme wel een mens
van vlees en bloed
En de symptomen die aan borderline
kleven
Als ik daar mee leer omgaan
De gebruiksaanwijzing voor mezelf
heb gevonden
Kan ik die buien zelf verslaan
Dat ik borderline heb moet ik nu
maar toegeven
Maar ik pik het niet
Ik moet gewoon in het diepe duiken
En ondanks mijn gevoel
Verplicht ik mezelf mijn verstand te
gaan gebruiken
Ik verbreek alle irrationele
gedachtes
En zal overwinnen
Ik ga net zolang door
Totdat ik een blij gevoel heb van
binnen
Ik wil mijn doel niet meer uit het
oog verliezen
Het is soms zo’n chaos in mijn hoofd
van wegen
Linksaf, rechtsaf, rechtdoor
En ik kom steeds weer iets anders
tegen
Rust in mijn hoofd, dat is wat ik
vaak zoek
Even niet meer na hoeven denken
Even geen vragen beantwoorden
Die ik mezelf gul blijf schenken
Zo diep mogelijk nadenken, en dan
nog dieper
Ik moet altijd weten hoe, wat en
waarom
Ik word daar soms echt gek van
Alles en altijd precies moeten
weten, oh daarom
Vanaf een afstand is het allemaal zo
logisch
Leefde ik maar op papier
Dat is een stuk minder frustrerend
Dan het in het echte leven, hier
Maar leven is het meervoud van lef
Ik weet waar ik aan ga werken
Assertiviteit, onafhankelijk zijn,
kritiek ontvangen
Zijn de eerste tussendoelen die ik
ga versterken
Maargoed, ik maak nu een eind aan
dit gedicht
Ik heb een besluit genomen
Geen twijfels meer en geen gestoor
Ik krabbel uit mijn zelfgemaakte
goot
Ik geef niet op, ik ga door
Mijn gevoel en verstand op één lijn
krijgen
Orde in de chaos van mijn hoofd
Want ooit zal ik mezelf blij voelen
van binnen
Dat heb ik mezelf beloofd
17-10-2001
