Op deze pagina vind je de laatste wijzigingen van deze website. En daarbij vertel ik een beetje over het reilen en zeilen van mijn leven op dat moment, het word dus geen dagboek maar een daghalloboek. Daarnaast gebruik ik deze pagina ook voor mijn schrijfsel. Ik lucht mijn hart over hoe ik denk over bepaalde onderwerpen die in het nieuws zijn/zijn geweest of over andere zaken die ik kwijt wil, met een traan of met een lach.

Ik zou zeggen welkom in het Logboek, dé pagina waar de meeste veranderingen plaats zullen vinden, die je in één chaotische blik kunt vinden.

k 

Klik hier om te lezen in het Daghalloboek en wat de laatste updates zijn van deze website.

Schrijfsel

Ik heb geschreven vanuit mijn eigen denkwijze, zonder de bedoeling om jou mijn mening op te dringen. Pas op voor triggers. Laat nogmaals duidelijk zijn dat ik niemand met opzet wil kwetsen, het is mijn manier van uiten.

“Schrijven is kijken met je ogen dicht”

» Pedofielen openbaren zich op internet – Het moet niet gekker worden

» Incest een taboe? - Het taboe en de preventie, preventie een taboe?

» (Ver)Oordelen - Michael Jackson

» Tears of a clown - Kerstverhaal over Riderboom

» “Geen verlof zedendelinquent” - Naar aanleiding van de ontvoering van het meisje uit Eibergen

» Onzichtbaar – Aan mij is niets te zien

» Vrienden

Zijn mensen die vragen

"Hoe gaat het?"

En dan wachten op het antwoord

» Learning to love yourself

» Werkgebabbel

» Half woord is genoeg

» ’Paus hinderde onderzoek naar kindermisbruik’ -Krantenbericht

» Hyperdepiep hoera…?-Gedicht

» I will survive!!!

» Het Kartelmes

» Buurt eist vertrek vermeende pedo

» How could anyone

Klik op de afbeelding.

Vanaf die plek kun je het opslaan.

Help ook mee om deze afbeelding te verspreiden.

 5 September Tweeduizend elf

Strijdende Rider
In gevecht met oud zeer

Alleenig gevoel

Verdriet voelen opstijgen
Angst laat alles zwijgen
Het alleenig gevoel kraakt
Voel me tot het bot geraakt
Een gevoel door merg en been
In een te grote wereld verdomd alleen

Dit gevoel maakt me verdrietig
Voel me zo klein en nietig
Met een pijn zo groot
Groter dan brandend lood

Alles wat vertrouwd voelde en veilig was
Loopt niet meer met mij in de pas
Het voelt zo vreselijk rot anders aan
Voel me klein en buitenspel staan
Begrepenloos en nergens bijhoren
Moeilijk vinden om iemand te storen
Je voelt je vanbinnen scheurend verkleunen
Terwijl je nu mensen hebt op wie je kunt leunen
Maar alsof die band nooit heeft bestaan
Durf je daar niet van op aan

Je voelt je als het kind die op de maan zit
Verstopt in het donkere donkerzwart als git
Haar bestaan
Verbannen maar de maan
Letterlijk en figuurlijk
Want het was te gruwelijk
Bang, verdrietig en helemaal alleen
Maar zij kon nergens anders heen
Want bij haar thuis
Was het niet pluis

En niemand
Echt helemaal niemand
Niemand kwam voor je op
Niemand kwam je redden
Niemand had het in de gaten
Met niemand kon je erover praten
Je stond er echt helemaal alleen voor
En je mama had niks door

Verstopt onder vele lagen
Want de pijn is niet te dragen
Voor het kind die liefde zocht
Maar niet 'zijn' mocht


*
*
*
Ik weet nu niet zo goed wat ik doen moet
Het voelt allemaal totaal niet goed
Niet wetend waar ik in ben beland
Heb het niet meer in de hand
Kan gevoel niet meer foppen
Help ik kan het niet stoppen
Buikpijn en andere gore zeer
Ik wil dat gewoon niet voelen meer
Paniek zeker weten
Want ik wil haar vergeten
Punt uit klaar
En rot op met je maar!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik wil niet voelen
Want ik heb andere doelen

Dat is gemeen en ik meen het niet helemaal
Maar hoe moet ik het anders doen allemaal
Ik raak dat alleenig gevoel niet kwijt
Ook al komt dat uit de verledentijd
Verdomme
Heden en verleden op één hoop
Gevangen voelen in een dikke laag stroop

Alleenig gevoel verwerken
Pff is keihard werken

01-09-2011

10-04-2011

Verleden
Heden

Doet pijn als mensen alleen je glimlach willen zien

En met een grote boog om je ogen heen gaan

Niet durven vragen, hoe gaat het Rider

Alsof ze bang zijn voor het antwoord

27-01-2011

Zonder woorden
Spirit kwijt :(

12-12-2010

Opgroeien met...

De liefdevolle wreedheid
De troostende doortraptheid
De warme gevoelloosheid
De veilige onveiligheid

De onveilige veiligheid
De onregelmatige regelmatigheid
De ongewone gewoonheid
De onbezorgde bezorgdheid
De ongevoelige tederheid
De onvermoeibare geilheid

De onvoorspelbare voorspelbaarheid
De angstige zekerheid
Leven met zijn onmenselijkheid
Met een mama die haar ogen sluit
Is leren leven in een niet snappende werkelijkheid
Zonder besef van de realiteit
Leven in een zelf ontwikkelde ingewikkelde waarheid
Die de echte waarheid vermijd
Zonder het zelf te weten
Gestopt met leven
Overleven

29-10-2010

Woordeloos
Waardeloos
 

29-10-2010

Horror puzzel
Stukje voor stukje

De strijd is nog niet gestreden

Maar ik kom er wel (help me onthouden...)

Er gebeurd veel in therapie

Het is zwaar, pijnlijk en verwarrend

Oud zeer verwerken

Maar het is de enige weg

Want als ik ooit wil leven in vrijheid

Moeten de ep's(emotionele persoonlijkheidsdelen) leren samen werken

Dat betekent oa dat ze gehoord moeten worden

Het is een enge onbekende weg

Van overleven naar leven

Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen

En het gekregen vertrouwen dat ik goed kom

Geeft mij kracht om verder te gaan

Thanxxx

13-10-2010

Daar sta je dan
Godsgruwelijk verlaten

Genadeloos

Is de strijd

Tussen

Iemand zijn

En

Niemand worden
 

Nobody Knows You When You're Down And Out
Eric Clapton

Once I lived the life of a millionaire,
Spent all my money, I just did not care.
Took all my friends out for a good time,
Bought bootleg whisky, champagne and wine.

Then I began to fall so low,
Lost all my good friends, I did not have nowhere to go.
I get my hands on a dollar again,
I'm gonna hang on to it till that eagle grins.

'Cause no, no, nobody knows you
When you're down and out.
In your pocket, not one penny,
And as for friends, you don't have any.

When you finally get back up on your feet again,
Everybody wants to be your old long-lost friend.
Said it's mighty strange, without a doubt,
Nobody knows you when you're down and out.

When you finally get back upon your feet again,
Everybody wants to be your good old long-lost friend.
Said it's mighty strange,
Nobody knows you,
Nobody knows you,
Nobody knows you when you're down and out.

 

31-07-2010

Waardeloze waarheid

Maakt me stil

Waarom al die moeite gedaan om het te overleven?
Dat moet je jezelf niet afvragen Rider!
Het zijn rot vragen
Met een, op dit moment, raar antwoord:
Om de dader van dienst te zijn

Het antwoord klopt niet

'Kijk naar wat je nu hebt'
Maar zo is het wel gegaan

In haar jonge jeugd werd ze vermoord
Maar ze is niet dood gegaan
Zij leerde overleven
Zodat de dader jarenlang
Jarenlang is doorgegaan met het misbruik
En ze overleefde het jarenlang
En vecht nu jaren later om gelukkig te worden

...waarom al die moeite?
Het zijn rot vragen
Met een, op dit moment, raar antwoord:
Om te leven met een vrij gevoel
Raar antwoord omdat ik op dit moment dat geloof ben kwijtgeraakt

Maar dit soort dingen mag je niet hardop zeggen
Want je moet je gedragen en je moet denken hoe het hoort

Dat is erin gestampt met pik en al

Geen recht om te leven en te 'zijn'

Het is erin gestampt dat ik eruit gestampt moest worden

Geen bestaansrecht

Geen eigen ik

En dat is mijn ouders goed gelukt

Bedankt lieve ouders

Ik zie steeds beter hoe jullie met mij zijn omgegaan

Vind het keihard die waarheid

En vraag me serieus af

Waarom in godsnaam heb ik het overleefd?

Ik heb daar niet omgevraagd!

Zoekend naar een antwoord vecht ik door

Al is het verdomd koud en eenzaam

Ik geef niet op!

23-06-2010

Heb nergens woorden voor

Het was zo stil in mei

Sinds 2003 zweeft deze website door het world wide web. Ik kan twee dingen doen, de website herschrijven of de website uit de lucht halen. Hoe ik voor elkaar heb gekregen om te schrijven wat op deze site geschreven staat, geen idee, maar herschrijven kost te veel moeite. Alsof ik op dit moment alles in een duidelijk verhaal kan persen...dat gaat me gewoon even niet lukken.

Rider on the Storm is Rider on the Storm niet meer, ik ben het zelf. Dat besef wat er soms is, is een oerknal die mijn leven stil zet.

Het verwijderen van deze site met als doel dat het ook gewist word in mijn kronkelpan...volgens mij werkt dat niet zo:(

Ik laat de grote lijnen van mijn site onaangeroerd in de www lucht hangen omdat ik de herkenning die dappere mensen vinden op deze site...dat wil ik als lotgenoot niemand afnemen.

Het werkt aan twee kanten want het geeft mij ook herkenning en moed om door te vechten naar een betere toekomst.

Maar nu even niet.

23-04-2010

Vandaag

Voel ik me verdomd alleen

In de winkels een lange rij

Met broer, zus of vader aan hun zij

Kinderen die cadeautjes kopen

En trots blij naar buiten lopen

Want hun moeder is de liefste van allemaal

Mijn moeder niet vandaar dat ik van moederdag baal

Maar dat mag ik niet hardop zeggen

Want dan moet ik het uitleggen

En dan begrijpen ze het niet

Vreselijk eenzaam dat verdriet

Iedereen vind haar een rot vrouw

En praten over haar met een snauw

Logisch want dat is gewoon waar

En dat ik haar mis is eigenlijk raar

Een klein meisje met haar armpjes in de lucht

Hopend op haar mama en dat papa dan vlucht

Zo vol verlangen en blijvend gestrekte armen

Wachten op haar mama die haar kan verwarmen

Ondertussen uitgeput van het jaren blijven strekken en wachten

Haar onvervulde verlangen en ik kan haar pijn niet verzachten

Dat meisje blijft wachten ook al kan ze niet meer

Mama komt niet maar die waarheid doet te zeer

Moederdag verteld mij wat ik missen moet

Geen mama die zei, het komt wel goed

Geen warmte of een arm om me heen

Zo jong en toen al zo alleen

Het is nu jaren later in de tijd

Maar niet voor de kleine meid

Zij blijft hopen op een wonder

Dat haar mama zegt, jij bent bijzonder

Dat ze zegt, ik sta dag en nacht voor je klaar

Huil maar dochterlief ik troost je, toe maar

Helaas wonderen komen niet uit

Dus op dit moment een besluit

Niet over mijn moeder en familie treuren

En geen tekening voor mama willen gaan kleuren

Vandaag verplichte lach

Want het is moederdag

23-04-2010

Geen woorden

Voor de woordeloze waarheid

20-03-2010

Boek

under construction

Mijn boek 'De wond uit de verledentijd' die eigenlijk allang op de plank had moeten liggen is nog niet klaar. De feiten van mijn verleden waren duidelijk en ik had een begin gemaakt. Verder ben ik niet gekomen. Het lukt me niet om de draad op te pakken om verder te gaan met mijn boek. De draad ben ik kwijt. Er zijn andere feiten naar boven gekomen naast de feiten die voor mij duidelijk waren. Mijn boek, ik ben misbruikt van mijn zesde tot mijn ongeveer twaalfde jaar, hoofdstuk één t/m zes, boek uit, klaar...dat klopt niet meer. Je kunt je misschien voorstellen dat het mij in een verwarring brengt en al mijn energie op gaat aan het niet 'willen' geloven pff blijven rennen, ontkennen. Alsof al het andere niet erg genoeg is maar dit is zo verdomd moeilijk, lastig, oneerlijk, gemeen, pijnlijk...ik ben misschien wel nooit veilig geweest bij die vader. Mezelf erkenning geven doet zoveel pijn want dan geef je toe dat het waar is. Dan zak je door de bodem heen, terwijl je al door de bodem van je moeder en vader land bent gezakt, je stond al in niemandsland en je zakt weer door een bodem heen. Je staat als een kleine vertrapte vlo in een groot donker eng bos en je weet niet welke kant je op moet. Alsof ik al mijn houvast(?) ben kwijtgeraakt, de wereld ziet er zo vreselijk anders uit, vijandiger dan ooit tevoren. In ieder geval  toen ik deze website jaren geleden op het www heb neergezet had ik een duidelijker verhaal dan nu.  Ondertussen heb geen idee hoe ik alles in één boek moet krijgen. Nou ja, misschien ipv een boek schrijven moet ik gewoon beginnen aan een encyclopedie. Even onderons, de moeilijkheid ligt voor mezelf duidelijk in beeld pff steeds meer ga ik beseffen dat mijn boek echt over mezelf gaat.

Ik voel en dat is goed maar blij word ik er niet van en ja dat is logisch. Maar hoe dichter ik bij mezelf kom, hoe minder goed ik weet hoe het verder moet, als een vertrapte vlo omdat zij niet mag bestaan pff van mezelf. Bestaan betekent voelen, kan ik niet gewoon verder leven zonder te bestaan? Wil je dat? Nee maar.......het is zo verdomd moeilijk allemaal. Verwerken is zwaar misschien heb ik daar te licht over gedacht. Het is geen boek die huphup voorlezen en erover praten in therapie, boek uit, klaar. Nee het is herschrijven van mijn verleden, in een veilige kamer voelen en ervaren hoe het was voor mij, vechten tegen en met de e.p.'s om uiteindelijk mijn eigen ik te vinden en de vertrapte vlo durven te verzorgen...pfff wat ben ik in een rare schrijfbui. In ieder geval, de vlo en het boek zijn nog under construction. Maar ondanks alles weet ik pfff (soms...) dat het nodig is, oud zeer verwerken, om te komen waar ik wil uitkomen: Het vrije gevoel!

04-03-2010

De Storm

Blof

Overal waar je kijkt
Komt er geen eind aan het donker.
Overal waar je loopt
Zakken je voeten steeds dieper en dieper weg in de grond

Alles verandert een keer
Niemand blijft altijd dezelfde
Alles wat hier nu gebeurt
Drijft vroeg of later steeds verder en verder weg naar de zee

Geef

Geef de moed niet op
Al stijgt het water snel en geef

Geef de moed niet op
Al lijkt de nacht zo lang

Overal om je heen
Komt er geen eind aan het donker
Alles raakt kwijt in de storm
Maar wie alles verliest vindt zichzelf op een dag weer terug als een mens

Geef Geef de moed niet op
Al stijgt het water snel en onverwacht
Al lijkt de nacht zo lang geef niet op
Geef geef de moed niet op.

De storm gaat ooit eens liggen
Dit is wat je maakt
Tot wie je bent
Geef niet op
Geef niet op
Geef niet op
De storm gaat ooit eens liggen

De regen slaat tegen de ruiten
En van binnen stormt het net zo hard als buiten
Maar geef geef de moed niet op

Al stijgt het water snel en onverwacht
Al lijkt de nacht zo lang geef niet op
Geef geef de moed niet op.

De storm gaat ooit eens liggen
Dit is wat je maakt
Tot wie je bent
Geef niet op
Geef niet op
Geef niet op
De storm gaat ooit eens liggen

Geef nooit op!


 

Nou dat zal dan wel

Ja inderdaad, hoe overtuig ik mezelf

Storm gaat liggen.

Oké maar hoe zit dat met de orkaan?

Vloed blijft vloed

Ben het even kwijt

Mijn moed

Alles komt goed Rider

Natuurlijk joh

Alsof het goed is geweest

Verdomme

Nee ik word geen dichter. Want een gedicht moet aan het eind dicht, dat is een ge-dicht. Ja 'dicht' met positieve afloop en in het midden de rotzooi. Ik zit nog ergens in het midden en heb geen idee wat, waar, hoe, ik moet doen, ik ben het einde kwijt. Maargoed, het komt goed dus ik hou mijn bek wel dicht, is dat ook weer gedicht.

Wat ben jij negatief Rider

Oke sorry dan

Lang leve het leven

31-12-2009

Wensvuurpijl

Lekker knallen

Nieuw jaar

Nieuwe kansen

Wie weet kom ik mezelf tegen:)

Ik wens jullie een goed 2010

Gevuld met vertrouwen en veiligheid in jezelf

En echt bedankt voor alle steun/reacties via mail en/of gastenboek!

22-12-2009

Gezocht

Niet drinkend maar dringend gezocht!

Een man en een vrouw die samen met mij mee willen.

Waarheen?

Naar zevenendertig jaar geleden.

Waarom?

Omdat ik dan in een baarmoeder zit en dus andere ouders krijg.

Kan dat?

Ja dat kan.

Zou je dat willen Rider?

Ja, zing ik uit volle borst!

Maar geloof jij erin dat je nieuwe ouders anders zullen zijn?

Nee, want daar kan ik me echt niks bij voorstellen.

Dus?

Oke, ik ga niet zevenendertig jaar terug in de tijd.

Want ik wil mijn man niet kwijt!

En trouwens,

dan zou al het harde werken in het afgelopen jaar voor niets zijn geweest.

Ik heb in therapie iets raars iets bereikt:

Geen geheimen meer, alles ligt op tafel.

Dat is echt wel iets wat ik heb bereikt!

Hoe dat voelt?

Echt niet fijn...

Maar gelukkig hoef ik het niet alleen te doen.

20-11-2009

Jubileum

Geen feest tralala:(

Ik heb vorige maand een jubileum gehaald maar heb het niet gevierd. Tien jaar therapie is niet iets waar ik trots op ben. Maar waar ik wel trots op ben is dat door heb gezet, ik ben ouder geworden dan 30 jaar, gefeliciteerd Rider! En sinds dit jaar woon ik langer samen met mijn man dan dat ik bij mijn ouders heb gewoond, het kan dus alleen maar beter worden, Rider gefeliciteerd!!!!

Zo klaar met de felicitaties, zet de bloemen maar even op de gang. Tien jaar therapie, hoe ga je dat vieren? Nou, ik zou graag mijn moeder willen feliciteren, gewoon aanbellen en een vork in haar oog steken als dank voor alle steun. Mijn broer feliciteer ik met net zoveel moeite als dat hij voor mij heeft gedaan, gewoon niet. En ik zou een taart op het graf van mijn vader willen schijten, afgeroomd met jenever en zweet zodat hij ook eens een keer onder de stank ligt terwijl hij geen kant op kan. Maargoed, ik ga me niet verlagen zoals hun dat hebben gedaan al vind ik die vork in het oog van mijn moeder wel een opbeurend idee.

Tien jaar therapie
Je hoort ze niet
Maar ze zien je wel

Zit je nog steeds in therapie? Kort maar krachtig gezegd, stabiliteit daar heb ik heel wat therapie jaartjes voor nodig gehad. Keihard gevochten tegen het eetprobleem, mezelf pijn doen, het dood willen, etc., blabla. Zwaar gevecht maar de winnaar wat dat betreft dat ben ik! Al die jaren zijn allemaal dus niet voor niets is geweest, ik ben echt sterker geworden. Zo sterk dat ik sinds een jaar of twee bezig ben met het verwerken van mijn verleden. Ik ervaar de verwerking als een nieuw deel wat betreft therapie en weet dat al die jaren van misbruik niet effe snel verwerkt kan worden. Ik ben bezig en stapje voor stapje kom ik uit waar ik wezen moet, vind ik mooie woorden van mijn therapeute. Ook al is dat soms erg moeilijk om daarin te blijven geloven als je een lawine van herinneringen en/of een wirwar gevoelens met voelbare pijn over je heen krijgt. Mijn maatje, kanjer van een man waarvan ik vreselijk veel van hou helpt mij te doen geloven dat hij en ik het saampies redden. En toch merk ik dat ik het me aantrek hoe mijn omgeving met mij omgaat. (...maar ik weet niet hoe ik met Rider moet omgaan dus ga ik niet meer met haar om) Misschien moet ik verband om mijn hoofd doen. Maarja dat staat zo stom, ik wil niet gaan schreeuwen om aandacht en ik heb gelukkig geen wond aan mijn hoofd. Het zit in mijn hoofd, meestal onzichtbaar voor de buitenwereld. En daar ben ik blij om want ik moet er echt niet aan denken dat iedereen zou weten of zien wat er met mij is gebeurd. Mensen die ik vertrouw en sommige helaas vertrouwde weten dat ik in een zware tijd zit...maar dan nog, het verschil tussen zichtbaar en onzichtbaar is de vraag die in de loop van de jaren steeds minder word gesteld: Hoe gaat het met jou? En dat heeft veel te maken met het feit dat ik al tien jaar in therapie ben, het is normaal geworden. En dat is logisch maar helaas niet voor mij. En weet je wat het rare is? Dat mensen ipv aan mij te vragen, wel aan elkaar vragen, hoe is het met Rider? Ik heb daar verder niets aan toe te voegen behalve dit: Kap met dat geroddel over mij. Ik hoor het uiteindelijk toch wel weeeer. Ik kan niet zeggen dat het mij niks doet maar kan wel zeggen dat ik merk dat ik sterker ben geworden, volgens mij noemen ze dat: grenzen.

“Nadenken is zwaar, daarom oordelen de meesten.”
Carl Jung
 

25-10-2009

Kind als lastige vieze vlek

En ik hield mijn bek

Begrip

Begrepen

Gister

Vergeten

Vandaag

Ben ik er niet bij

En morgen ben ik vrij

Omdat ik eergisteren dan begrijp

Het komt goed...

Wat?

Wat komt goed?

Het is nooit goed geweest dus hoe kan het goed komen!!!!!!!!

Nou dit helpt je niet Rider

Wat moet ik dan, geloven in iets wat toch niet bestaat

...tijd voor muziek want dat helpt altijd

Ode aan muziek!

Muziek is er altijd

Heeft altijd de tijd

Stelt je nooit teleur

En vind je geen zeur

Het heeft me geholpen om te overleven

En helpt nu mee om te leren leven

30-09-2009

Vraag van vandaag

Gister en morgen

04-08-2009

Horen, zien en zwijgen

Hoofd, schouders, knieën, tenen

Ik heb een schouderklopje verdient, nee geen knal van mezelf maar een lief schouderklopje. Ik heb een onwijze stap genomen in therapie wat betreft het vertellen over mijn verleden. Ben eigenlijk nog een beetje verbaast dat ik het heb gedaan. Verbaast? Pff verdwaast komt meer in de buurt. Weet nog steeds niet zo goed hoe ik mezelf daarover moet voelen, ben in de week daarna keihard bezig geweest met 'niet voelen'... Op de vlucht letterlijk en figuurlijk pff dat heeft net iets te veel energie gekost. Geestelijk en mijn lichaam heeft nu ook zoiets van, toedeloe ik meld me ziek. Ja en daar sta je dan, eenzamer dan ooit tevoren, ergens waar je niet wilt zijn (figuurlijk en pff soms letterlijk) maar je hebt even de kracht niet meer om eruit te komen. En waarom zou je als je er achter bent gekomen dat je hele leven voor niets is geweest. Dat alles, in mijn kindertijd, van mij afhing was een 'leugen' die ik als waarheid beleefde pff ja dat wist ik al langer maar het is nu anders binnengekomen, misschien is het nu binnengekomen...Ik kon mijn vader niet stoppen, hij is gewoon zijn gang gegaan ondanks dat ik toen dacht een soort van controle te hebben. Ja...ingewikkeld zooitje.

Horen, zien en zwijgen

Maargoed, uithuilen en verder gaan en dat doe ik ook. Al zou ik er iets langer bij stil moeten staan, bij het uithuilen bijvoorbeeld.... Voel me zo snel een oude zemelaar want niemand heeft gezegd dat verwerken een makkelijke opgave zou zijn. Maar niemand heeft gezegd dat het zo verdomd eenzaam zou zijn/worden of whatever. Niets is zeker, zo onzeker...

  Verdronken Vlinder

 Boudewijn de Groot

Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier
Zo maar drijven na het vliegen
In de wolken drijf je hier
Met je kleuren die vervagen
Zonder zoeken, zonder vragen
Eindelijk voor altijd rusten
Met de bloemen die je kuste
Geuren die je hebt geweten
Alles kan je nu vergeten
Op het water wieg je heen en weer
Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier

Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht
Als een vlinder, altijd vrij
En voor het leven op de vlucht
Wil ik sterven op het water
Maar dat is een zorg van later
Ik wil nu als vlinder vliegen
Op de bloemenbladeren wiegen
Maar zo hoog kan ik niet komen
Dus ik vlieg maar in mijn dromen
Altijd ben ik voor het leven op de vlucht
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht

Om te leven, dacht ik
Je zou een vlinder moeten zijn
Om te vliegen heel ver weg
Van alle leven, alle pijn
Maar ik heb niet langer hinder
Van jaloers zijn op een vlinder
Als zelfs vlinders moeten sterven
Laat ik niet mijn vreugd bederven
Ik kan zonder vliegen leven
Wat zal ik nog langer geven
Om een vlinder die verdronken is in mij?
Om te leven hoef ik
Echt geen vlinder meer te zijn

15-05-2009

Muziek in het logboek

...word er stil van

Klik of klak hier om naar de pagina te gaan.

15-05-2009

Go with the flow

Stap voor stap kom ik er wel

Er is de afgelopen tijd nogal wat duidelijkheid gekomen over hoe mijn gevoelsleven in elkaar hangt. Rare ervaring om opeens mijn overleving uitgetekend te zien in een schema, het gekke is dat ik opeens zoveel herkenning zag en voelde. Duh, dat komt omdat het schema over mij gaat die tijdens therapie werd getekend pff ik ga het niet allemaal uitleggen. Kort gezegd is er een wereld voor me open gegaan maar het was al mijn wereld...het verschil is dat ik nu duidelijker zie hoe mijn binnenwereld eruit ziet, overzicht in de chaos. Ja het is doodeng omdat ik open en bloot op tafel lig, ik bedoel het voelt zo kwetsbaar. Hoe dan ook, het schema heeft te maken met structurele dissociatie maar ik noem het: de vergadertafel. Het heeft mij heeft geholpen om te overleven maar helpt mij nu niet meer verder. Het systeem werkt als een automatische piloot het is alleen jammer dat er geen slaapstand op zit of gewoon een aan en uit knop. Hoe dan ook, ik moet gewoon alle emotionele delen samen laten werken, ik moet gewoon anders automatisch gaan doen pff al is dat makkelijker gezegd dat gedaan, was ik maar een kubus ofzo, kleur bij kleur is één geheel en hopla klaar. Maar ik hoef het gelukkig niet alleen te doen. Ook al zullen er mensen zijn die denken, Rider red het wel zoals ze dat altijd al heeft gered, alleen. Uitleggen, verdedigen, schaamte...daar heb ik gewoon geen zin meer in. De dag komt dat ik mijn verleden achter me kan laten en al die moeilijke gevoelens en herinneringen een plek kan geven. Zo, dit is een lekker vaag stuk schrijven maar ik snap het en daar gaat het om:)

Ik heb al wat stappen gemaakt

Even mezelf moed inpraten

Innerlijke rust bestaat!

Ja want daar doe ik het voor. Daarom ben ik aan het verwerken om uiteindelijk innerlijke rust te vinden, die dus wel bestaat. Moet opeens denken aan mijn oude vertrouwde therapeut, hij zei dat onrust als een rode draad door mijn leven loopt. Had never nooit verwacht dat innerlijke rust bestaat! Maar het bestaat, ik heb het dus in het afgelopen jaar zelf ervaren, ik noem het 'het vrije gevoel', ook al zijn die ervaringen op één hand te tellen. Ja, als ik terug kijk naar het afgelopen jaar heb ik wel stapjes gemaakt. Ik merk de laatste tijd dat ik kan genieten van dingen, ja klinkt erg truttig vind ik zelf, maarja wie ben ik? Geen idee. Een groot verschil is dat ik mijn hele leven lang mezelf terug trek als het niet zo goed gaat, de laatste tijd ben ik juist liever niet alleen en dat durf ik soms hardop te zeggen. Wie had dat verwacht, ik niet, maarja wie ben ik? Geen idee. Ik huil tegenwoordig soms en laat mezelf troosten! En ook al is dat heel eventjes, het is echt iets wat zo niet mezelf is, maarja wie ben ik? Geen idee. Ik ben minder streng voor mezelf geworden, eet wat ik lekker vind, neem stapje terug om te rusten. Dat is iets wat niet bij mijn huphup opschieten klaar adrenaline past, maarja wie ben ik? Geen idee. Voel me soms een klein meisje, alles groot, omgeving onherkenbaar, verlangen naar huis terwijl ik hier al thuis ben, als een bang klein kind...Wat dan helpt is mezelf geruststellen, troosten, gevoel van veiligheid opzoeken in dingen en/of in vertrouwde mensen, ja dat is heel erg soft voor die Rider met dr stekelharen, maarja wie ben ik? Geen idee. Het zijn allemaal nieuwe ervaringen die mij een goed gevoel geven, maarja wie ben ik? Geen idee, maar ik ben iemand die ietsje milder voor dr zelf is geworden, stap voor stap op weg naar de vrijheid! Maar ik ben niet van plan om een saaie, zwakke, zwelgende in zelfmedelijdende krulspeldentrut te worden. Wie ik ben? Geen idee maar in ieder geval niet mijn moeder! Wat een kutwijf is dat. Het leukste aan mijn moeder is haar eigen moeder, ja mijn oma. En ook al is ze dood, de leuke herinneringen aan mijn oma geven mij een soort van troost. Dat ik dat kan voelen is ook een stapje in de goede richting. Moet ik niet vergeten als ik vier stappen vooruit ga en drieënhalf terug knal, ja ik hou van opschieten.

Oorlog In Mij

(Ciske de Rat)

De vijand slaat toe als je hem niet verwacht
De vijand valt aan in de holst van de nacht
Hij slaat in je dromen, je nachtrust kapot
Je voelt je vernedert, besmeurt en bespot
Je zou willen vluchten, maar dat heb geen zin
Hoe hard je ook rent, hij haalt jouw altijd in

Het blijft maar bonzen in mijn kop
Het gaat maar door, het houd nooit op
Ik voel dat ik de strijd aan het verliezen ben
Ja, godverdomme, ja ik heb gelijk
Want als ik in de spiegel kijk
Zie ik een vent staan die ik niet herken

Die kleine jongen werd een man
Die zich op iets verheugen kan
En haast verdrinkt in medelij
Al zeggen vrienden tegen mij

Kom, vergeet het, hee
Wat gebeurd is man, dat is voorbij
Nou, vergeet het, het is oorlog in mij
In mij, het is oorlog in mij

04-03-2009

Spreken is zilver

Zwijgen maakt oud

Vierentwintig jaar later...

Volwassen vrouw weet hoe het zit

Ze was niet schuldig, is nu veilig

Het kleine meisje weet hoe het zit

Hij is kwaad, ze is doodsbang

In gevecht tegen haarzelf

In gevecht met haarzelf

Vechten samen met haarzelf

Maar...

De volwassen vrouw weet hoe het zit

Het meisje weet hoe het zit

En ik sta op een zijspoor

Van toen

In het nu

In het toen

Van nu

Verdwalen

De weg kwijt

Verdwijnen

In het nergens

Wie ben ik

Wie was ik

Wie word ik

Ik heb het overleeft en daar ben ik blij mee, ja dat durf ik te zeggen en ik meen het echt. Maar als het anders was gelopen en het meisje was gestikt door haar vader...Dat was beter geweest voor het meisje, ja dat durf ik te zeggen en ook dit meen ik echt. Maar ik ben nu volwassen, ik heb het letterlijk en figuurlijk overleeft, ik heb meer kracht dan dat ik zelf geloof. Ik ben bezig met de verwerking van het vreselijke, verschrikkelijke.

Ik moet mezelf af en toe toespreken met de woorden:

Ik ben nu volwassen.

Ik ben veilig.

Erger dan het is geweest kan het niet worden.

Het is oud zeer wat ik voel in mijn lichaam.

Ik ben nu niet alleen.

Alles wat ik vroeger niet kreeg zoals steun, troost, zorg, etc.  is er nu wel.

Hoe moeilijk het ook is want het is 'gevaarlijk' en maakt je kwetsbaarder dan ooit.

Toch heb ik de durf om het te ervaren.

Warmte, hoe truttig het ook klinkt, het sterkt me.

Een reis is nooit te ver als je gaat met mensen die in je geloven.

Thanxxx kanjers!

30-10-2008

Mijn makkertje, mijn maatje

25 september is hij overleden

Weet eigenlijk niet waarom ik nu zo nodig een update wil maken. Kan het beter een downdate noemen. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd wat een hoop spanning opleverde en daarnaast is mijn hond overleden. Ik mis hem vreselijk.

In therapie zijn er voor mij dingen duidelijker geworden, vooral waar de angst vandaan komt tijdens het huilen. Helaas door het te weten is de angst nog niet verdwenen. Maar zonder inzicht geen uitzicht en ik moet er toch dwars doorheen... Zo dat was mijn verstand die sprak. Mijn gevoel of hoe je het noemen wilt, zelfs daar ben ik onzeker over... Hoe dan ook het is gewoon even zwaar. Gevoel dat ik de weg kwijt ben, heden of verleden...ik wil het allebei niet, voelt me zo hol, dof verlaten, eenzaam verdomme!!! Ja, ik zou willen krijsen, schreeuwen, huilen, janken...maar ik ben bang dat ik gewoon helemaal doordraai als ik dat doe, dat meen ik serieus. Maar zo doorgaan: op de vlucht voor verdriet ook al kan ik niet meer pff daar help ik mezelf niet mee. MAAR WAT MOET IK DAN??????????? Gewoon verdriet toelaten, tranen laten stromen... Ohja en dan de angst die er BAM opeens is gewoon even negeren. ZOU WILLEN DAT IK DAT KON! IK HAAT HET, IK HAAT DIE ANGST! Ik weet dat ik nu veilig ben, waarom kan ik dat op het moment van huilen niet zo voelen? Pfff laat ook maar, ik praat weer eens met mezelf....ja en ik weet dondersgoed antwoord te geven, ik weet het allemaal zo goed maar het voelt totaal anders...Maargoed, zoals ik al schreef zonder inzicht geen uitzicht, ik moet er gewoon even doorheen.

Was mij

Marco Borsato

Er staat een klein en donker huis
aan het einde van de straat
Niemand loopt er langs
Maar men weet dat het er staat

En dat er vroeger lampjes hingen
Dat het er warm was
En gezellig bovendien
Dat je de kinderen hoorde zingen
Maar niemand lijkt het nog te weten
of te zien

Was mij
Omarm mij
Ontdooi mij
Krab het ijs van mijn ramen
Laat de wereld weer zien wie ik
Was mij
Wie wast

Niemand weet precies
Wat er daar binnen is gebeurd
De muren zijn te dik
En gesloten lijkt de deur

Toch is een lichtje aangelaten
Voor wie de moeite neemt
En echt naar binnen kijkt
Lijkt het zachtjes terug te praten
En is het net alsof een hand
naar buiten reikt

Was mij
Omarm mij
Ontdooi mij
Krab het ijs van mijn ramen
Laat de wereld weer zien wie ik
Was mij
Verlos mij
Ontdoe mij
Laat me de stilte weer horen
En de liefde weer voelen

Wie ziet mij
Wie hoort mij
Wie wast mij

Er zit een klein en donker kind
Met z'n voeten in het zand
Het vuur ligt aan zijn zij
En het bloed zit aan zijn hand

Genees me en heel me
Omhels en omarm me
Ontdoe me, verlos me
Ontdooi en verwarm me en...

Was mij

Begrijp me, vergeef me
Verwoord en beleef me
Breek af en herbouw me
Geloof en vertrouw op mij

Was mij
Wie wast

20-09-2008

Dierenliefde

Onvoorwaardelijke liefde

Iedereen die een huisdier heeft weet wat ik bedoel met de onvoorwaardelijke liefde die je krijgt van je huisbeest. Het is zo mooi en bijzonder dat een beest je aanvoelt. Jij blij, hij blij. Jij verdrietig, hij komt lekker bij je knuffelen, hij laat je huilen en/of vrolijkt je op. Wat je ook zegt of voelt, hij blijft naar je toekomen met zijn lieve ogen. Je kunt een beest niet voor de gek houden, als je bijvoorbeeld naar hem glimlacht terwijl je angstig of verdrietig bent. Mijn hond eist dan een knuffel of klimt op mijn schoot, zo lief is dat he. En buiten, oké als ik angstig ben bewaakt hij mij erg overdreven, houd iedereen blaffend op afstand en soms blaf ik mee:) Mijn katten en hond zijn bijna de enige bij wie ik huil zonder mezelf af te vragen wat zij over mij denken. Ik denk eigenlijk nooit hoe mijn huisdieren over mij denken, het is goed en voelt goed zonder dat ik mezelf druk maak met die eeuwige: 'Ja, maar...'. Ik denk wel eens, ik zou willen dat mijn huisdieren konden praten. Maar nu ik dit zo opschrijf kom ik erachter dat ik het eigenlijk niet zou willen, al mijn 'geheimen' en gevoelens zijn op deze manier veilig bij hun.

Op dit moment is mijn hond ernstig ziek. En ja, ik zou er alles voor over hebben om hem te laten praten zodat hij kan vertellen wat hij voelt. Maar helaas, het leven is geen sprookjesboek. Iedere dag gaat het slechter met hem, misschien dat de dierenarts nog iets kan doen maar hij kan het niet verklaren wat er aan de hand is. Pff machteloos toekijken. Maar hoe dan ook, de kwaliteit van zijn leven vind ik belangrijker als dat ik geen afscheid van hem wil nemen. En tot die tijd geniet ik van ons samen zijn.

07-08-2008

Daar sta je dan

Helemaal verrot van alles

Een paar weken geleden is er is een soort atoombom gegaan in mijn kronkelpan. Alle emoties en lichamelijke herinneringen die bestaan in mij, zijn naar boven geknald. Negeren, niet naar kijken!!! Maar dat ging niet en gaat niet meer, het word me opgedrongen door die verdomde hersencellen.  Alles wat mijn verwekker/vader/dader/klootzak toen rond de dood van mijn kat met me deed met zoveel agressie staat zo helder, te helder voor mijn geest. Angst bepaalde de afgelopen weken mijn dagelijks leven, zo vermoordend, verstikkend, gevoel van veiligheid BAM weg, hier in huis of buiten, ik voel me zo onbeschermd.  Het gaat (te) langzaam iets beter, ik bedoel die gebeurtenis zit niet meer 24 per dag op mijn netvlies. De angst is minder extreem, niet meer de hele dag en nacht, gewoon af en toe een angstbommetje die ontploft.  De herbelevingen bepaalde behoorlijk mijn dag en ook al zijn er nog wel, nu soms i.pv. soms niet. Ze zijn wel heftiger geworden. Maargoed, ik heb nogal een zware tijd gehad, ben er nog niet helemaal van verlost maar het gaat iets beter. Durf in ieder geval weer alleen te zijn. Ja, niet normaal hoe ik mezelf voelde, zo ken ik mezelf niet, zo bang pff maargoed ik merk dat het minder word, gewoon rustig aan. Ik heb medicatie gekregen om rustig te worden en te slapen. Dat helpt wel wat slapen betreft.

Maar verder, eerlijk gezegd  heb ik geen idee wat ik met mezelf moet doen, hoe ik verder moet leven. Voel me af en toe zo radeloos, niet dat ik dood wil maar heb geen idee meer wat ik wil of wie ik ben. Het voelt allemaal niet als mezelf, die angst heb ik nooit eerder zo ervaren. En die gebeurtenis waar het om draait, hoe kan ik dat verwerken het is zo...pfff en ook veel. Voel me verdrietig maar kan niet huilen, ik durf eigenlijk niet, whatever. Er is een deur opengegaan in mijn hersenpan die overspoelt mijn hele 'ik'. En mijn lichaam lijkt 'wakker' te worden en laat weten wat het heeft meegemaakt. Ik vraag me echt serieus af, hoe kan ik in godsnaam mijn lichaam aardig gaan vinden? En mijn ' ik' waar is dat mens met die grote, stoere bek in godsnaam gebleven?

Ik zal nooit meer zijn zoals ik was

...en toen was het stil

The Visage of War

SalvadorDali

*Waarschuwing*

Voordat je gaat lezen, ik heb een grove bui...

11-07-2008

Waarom heb je ouders

Bedankt, lieve ouders

Ja, ik heb ze allebei nodig gehad om geboren te worden, ik werd door hun gemaakt. Moeder zette me op de wereld, gaf me eten omdat ik dat zelf nog niet kon. Vader en moeder leerden mij lopen en praten. Moeder heeft daarna nooit meer op me gelet. Vader gaf mij aandacht. Ik werd een moeder voor mijn eigen moeder en privéhoer voor mijn eigen vader. En ze leefde nog lang en gelukkig.

En ondertussen kreeg ik zo vaak te horen van familie, woonplaatsgenoten, vriendinnetjes, vriendjes, etc.. :

"Rider, je bent een echte (familienaam)."

"Je hebt een leuke, grappige vader."

"Je vader werkt hard."

"Je vader is een hardwerkende man."

Maar verdomme, ze kenden hem niet! Niet zoals ik hem kende!!!

Ja, en dan sta je daar als kind, ja te knikken i.p.v. te vertellen hoe hij echt was. Hoe zouden mensen gereageerd hebben als ik vertelde dat mijn aardige, leuke, grappige vader zijn pik in mijn mond doet om erin klaar te komen. Dat mijn hardwerkende vader zijn penis in mijn kinderlichaam beukt en hardwerkend klaarkomt.  Dat mijn leuke, grappige vader mij pijn doet omdat hij mij als voorwerp gebruikt. Dat hij niet eens weet dat hij een dochter heeft maar een gat om in klaar te komen!!! Hoe zouden de mensen hebben gereageerd? Wie zouden ze geloven, een kind of een volwassen man?

Hoe zou mijn moeder gereageerd hebben als ik toen zei: Mama, papa doet mij pijn, hij neukt met mij. Ik denk dat zij hetzelfde had gereageerd als hoe ze heeft gereageerd: Huilend om zichzelf, er niet zijn voor mij omdat ze het te druk heeft met zichzelf. Vaderlief zou gaan ontkennen net zoals nu, hij heeft het meegenomen in zijn stinkgraf. Mijn moeder zou gewoon bij hem blijven en ik had hulp nodig omdat ik een leugenaar ben, zoals mijn vader dat met zijn vuurspugende ogen omschreef. Mijn moeder zou vertellen dat ze begrijpt waar die blauwe plekken vandaan komen, waarom ik niet meer at, in bed plaste, huilde op de schommel, etc.. En daarna zou ze gelijk erachteraan zeggen: "Ik snap het niet, jij bent stapelgek op je vader."  Die woorden kwamen als een dolk binnen terwijl ik haar aan het troosten was en ik mijn moeder bleef troosten... Als ik het had verteld toen de incest in volle gang was, had mijn moeder waarschijnlijk hetzelfde gereageerd als hoe ze heeft gereageerd: Niet reageren. En het gezin leefde nog lang en gelukkig: niet praten over problemen, verdriet zelf oplossen en vooral niet huilen maar doen of alles goed is voor de buitenwereld.

Zo is het nu ook gegaan, behalve dat ik al jaren niet meer meespeel met het oscarwinnende toneelgezelschap: het gezin. Hoe rot het soms ook is, ik ben blij dat ik nu echt leef! Toch knap van mijn moeder dat ze zo in haar rol bleef samen met haar man, mijn vader, mijn dader. Na zijn dood zocht ze contact met mij. Achja, waarom niet. Ja hallo!!! Dat voelde helemaal als een schijnheilige zooi. Haar man, mijn vader, mijn dader is dood, die ze tot zijn graf heeft gesteund, heeft verzorgd, ze zal nu ook vast wel zijn graf harken. Tijdens het harken dacht ze waarschijnlijk, heeeeeeee ik heb een dochter!!! Ja, typisch mijn moeder, ze bleef achter mijn vader staan maar nu hij dood is hoeft dat niet meer. Ik vind haar gemeen. Want ook al verdient hij het absoluut niet, het is niet eerlijk van mijn moeder t.o.v. mijn vader. Schijnheilig, dat woord is uitgevonden voor mijn moeder.

Maargoed, ik dwaaaaaaaaaaaaaaaaal af. Hoe zouden mensen hebben gereageerd als ik het had verteld...

Ik ben nu snel uitgeschreven want ik was een kind en had geen woorden om te vertellen wat mijn vader deed met mij. Trouwens hij heeft mij zo gehersenspoeld dat ik mezelf schuldig ging voelen, dat heeft hij goed gedaan want daar heb ik nu nog last van. Cadeautjes aanpakken, leuke, lieve dingen die hij voor mij deed, ja manipuleren daar was hij goed in, ik had soms zelfs medelijden met hem als mijn moeder kattig tegen hem deed! En pfff, ik wilde mijn moeder niet nog meer verdrietiger maken want dat was ze al zo vaak. Als ik maar goed mijn best deed als papa dingen met me doet, doet papa lief tegen mama. Tsss, hoe heb ik dat ooit kunnen bedenken in mijn kinderkronkelhersenpan? Hahaha, ik heb mijn hele leven lang voor mijn moeder gezorgd en toen had ik mijn moeder keihard nodig... Helaas, pech gehad.

E.M.D.R.

Erg moeilijk beeld

Toen mijn kat doodging...zag mijn vader zijn kans om ook daar misbruik van te maken. Deze gebeurtenis is losgekomen en staat erg helder in mijn geest. Veel angst, erg veel angst, ik ga er verder even niet op in. Wat ik wel even kwijt wil. Ik wilde/wil niet dat het mij is overkomen. Ik heb even voor recherche gespeeld, ik bedoel ik wist dat ik in die tijd een elpee had gekregen van mijn oma, Kinderen voor Kinderen. Die hoes zag en zie ik voor me. Daarop stond een liedje waardoor ik ging huilen om mijn kat als ik alleen op mijn kamer zat. Ik had de hoop dat ik een jaar of veertien zou zijn geweest zodat deze gebeurtenis niet kan kloppen, ik weet niet wat ik zocht pfff maar de elpee zegt dat ik elf jaar was. Ik hoef er niet bij te vertellen dat ik vreselijk verdrietig werd toen ik dat liedje op youtube tegenkwam.

Alleen...
(Frans Ehlhart / Mirjam van Gelder)
Solist: Barbara van der Werf

M'n makkertje m'n maatje, m'n gabbertje m'n vriend
Zo oud en ziek te worden, waar heb je 't aan verdiend
Je was jarenlang m'n makker, nu in één klap ben je weg
Nooit meer ruiken aan de struiken, nooit meer plasjes bij de heg

Ik weet nog toen je klein was, wat was je toen een snoes
Zo mollig en zo wollig en je speelde met de poes
Ik leerde je geduldig een gehoorzaam beest te zijn
Als ik je floot dan kwam je, liep je naast me aan de lijn

M'n makkertje, m'n maatje ik weet werkelijk niet
Wie mij nu moet gaan troosten met dit enorm verdriet
Jij was al die vele jaren een steun en toeverlaat voor mij
Gaf me pootjes als ik boos was en dan was ik o zo snel weer blij

Ik weet nog de vakanties dan mocht je met ons mee
Dan holden we en dolden we en zwommen in de zee
't Is gek maar 't lijkt wel gisteren dat ik jou heb gekocht
Dat ik uit alle puppies 't allerliefste hondje zocht

M'n gabbertje, m'n vriendje nu is het echt voorbij
Geen trouwer kameraadje bestond er ooit voor mij
Je was jarenlang m'n makker, nu in één klap ben je weg
Nooit meer ruiken aan de struiken, nooit meer plasjes bij de heg

 

14-06-2008

Kat en muis

Hij en ik

De kat is al uren aan het kijken naar een muisje. De kat beweegt zich niet en niemand, niemand merkt het op dat de kat aan het loeren is op het nietsvermoedende muisje. En dan opeens springt de kat op en rent naar het muisje. Het muisje is zo overdondert, het wil wegrennen maar door de paniek kan het muisje zich niet meer bewegen. Als snel heeft de kat met zijn vlijmscherpe nagels het muisje te pakken. De kat gaat met het muisje spelen en geniet uitbundig van zijn egoïstische spel. Totdat de kat gewoon geen zin meer heeft om te spelen met het muisje. Maar in plaats van het muisje helemaal te doden, laat de kat het stervende muisje spartelend achter zodat het muisje zich kan herstellen en de kat de volgende keer weer plezier beleeft met het muisje.

Fijne vaderdag.

28-05-2008

De wond is open geknald

De hel van verwerking

Ik ben niet iemand die snel toegeeft dat het zwaar is maar als ik even mag zeuren pff ik vind het zwaar op dit moment. Ja, ondertussen hoor ik vanbinnen dat ik mezelf aanstel, niet mag huilen, zwak wijf, blabla. Dat is zo'n strijd.

Hoe dan ook, mijn verleden...

Ik kom er niet meer omheen met mijn verstandelijke kant, ik ben bezig met er dwars doorheen gaan pff met alle gevoelens, gedachtes die erbij horen. Ja, dat is zwaar, lichamelijk en geestelijk. Maar op de één of andere manier heb ik er vertrouwen in. Oké, dit zeg ik verkeerd. Want de mensen die om mij heen staan hebben er vertrouwen in en dat geeft mij kracht om door te gaan. Het zou voor mezelf makkelijker zijn als ik erop kan/durf te vertrouwen dat ze mij niet in de steek laten...maar ze weten zoveel, bang dat ze net als ik walgen van mij.

Ik kan het niet alleen
Marco Borsato

Iedereen loopt met een boog om me heen
Bang om zijn ziel te bezeren
Bang voor de woede getekend op mijn gezicht

Met woorden als wapens zo scherp als mijn tong
Sla ik het geluk uit mijn handen
Alleen in het donker, mijn deuren en ramen zijn dicht

Koud is mijn wereld, het sneeuwt in mijn hart
Er staat ijs op het wit van mijn ogen
Weg is het water, de liefde die stroomde door mij

Sterk zijn de stenen en hoog is de muur
Verzegeld de deuren en ramen
Ik wil ze doorbreken, maar ik kan er van binnen niet bij

Ik kan het niet alleen, Nee
Ik kan het niet alleen
Ik heb de hand van de nacht op mijn keel
De eenzaamheid wordt me teveel
Ik kan het niet alleen
Alleen

Oh, ik schreeuw om jouw liefde
Maar zwijg als het graf
Ik hunker naar jou
En toch wijs ik je af
Mijn 'laat me met rust'
Is een 'laat me niet langer alleen'

Let niet op mijn woorden
Hoor niet wat ik zeg
Blijf het proberen
Al stuur ik je weg
Zie niet mijn masker
Maar kijk alsjeblieft door me heen

Want, ik kan het niet alleen
Nee, ik kan het niet alleen
Ik heb de hand van de nacht op mijn keel
De eenzaamheid wordt me teveel
Ik kan het niet
Alleen
Ik kan het niet alleen

07-05-2008

Ik zal u nooit vergeten!

Rust zacht, lieve Oma

Bedankt lieve oma,

Voor het geven van de leuke herinneringen uit mijn jeugd

xxx Dondersteentje

23-04-2008

Levend alleen

Wolkbreuk

Ik wil vertellen hoe het gaat. Ik ben druk bezig met de verwerking, met behulp van E.M.D.R.. Ik wil er iets over vertellen maar ik zit hier nu al te lang naar het beeldscherm te staren. Ben gewoon even helemaal verrot, op, over en uit. Ik zou de handdoek wel in de ring willen gooien. Daar bedoel ik mee, gewoon alles stopzetten in mijn kop, verleden vergeten, alsof er vroeger niets is gebeurd.  Gewoon leven ipv dat vechten met gevoelens, tegen gevoelens, ik weet het verdomme niet meer. Ik word er zo moedeloos van, en ik voel me verdomme zo moederloos. Als een klein kind die is gevallen en wacht totdat haar moeder haar troostende armen om het kind heenslaat en zegt, kusje erop over. Ja, mijn moeder is sinds de afgelopen weken 'het onderwerp'. In mijn kop zit een zwarte massa vol met gevoelens, die alleen maar groter word. Voor het eerst voelde ik geen medelijden met mijn moeder maar gevoelens van onmacht en boosheid. Dat was van korte duur doordat door omstandigheden mijn moeder via de post contact met mij zocht. En nu weet ik het niet meer. Zooitje in mijn kop. Moeilijk om niet mijn oude gedrag te vervallen, mezelf opzij zetten en zorgen voor mijn moeder. Wat ik wil? Gewoon normaal doen. Laat ook maar. Vraag me echt af hoe ik in godsnaam meer compassie voor mezelf kan krijgen. Pfff, minder streng zijn voor mezelf, gevoelens laten komen zoals ze komen, de wolk drijft over...maar als je in een wolkbreuk zit? Moeilijk om erop te vertrouwen dat het voorbij gaat.

01-04-2008

Ik MOET iets doen

Maar weet niet wat

Hoe het gaat?
Met mij?
Nou, ik weet het niet.
Sinds vorige week voel ik me zo onrustig. Ik kon het aardig de kop indrukken, ik bedoel ik heb mezelf verplicht om te rusten, niet voor gevoelens wegrennen terwijl ik het 'wegweg om weg te zijn' gevoel had. Zo niet mezelf allemaal. Maargoed, ik weet ondertussen niet meer wie ik ben.

Tot zondag is me dat gelukt maar nu pffffff ik ben niet meer thuis in mezelf, duizelig, hoofd vol bakstenen. Voel me gevoelloos maar toch ook weer niet. Ik bedoel, wat ik voel klopt niet want mijn lijf...alsof ik een doos punaises heb doorgeslikt en die vanbinnen prikken. Voel me zo gejaagd, alsof ik onder stroom sta, het giert vanbinnen, mijn huid is te klein voor mijn lichaam, alsof ik vanbinnen uit elkaar ga ploffen. Schreeuwen, vechten, ruziemaken...pffffffff gisteravond dacht ik gek te worden, oké vooral mijn omgeving dacht dat, ik bleef lachen...

DUS heb ik mezelf vandaag verplicht rustig aan te doen. Dat is zo moeilijk maarja herken dit gevoel maar al te goed. Het voelt opzich lekker, beter dan dat gejank enzo maar ik weet dat ik op de rem moet gaan staan. Want hoe harder ik ga 'knallen' hoe dieper ik straks naar beneden donder.  Ik weet niet waar het vandaan komt dat juffrouw mier gedoe. Het gekke is dat ik hieronder een soort wanhoop voel, nerveus, angst, gevoel van, als ik nu ga huilen hou ik never nooit meer op.

Hoe beter je jezelf leert kennen, hoe moeilijker het is. Ja, want vroeger dacht ik hier niet over na en ging gewoon lekker genieten van alle drukte. Nu zit ik mezelf af te vragen wat ik hiermee moet.

Niks, ik moet er helemaal niks mee doen. Gewoon de bui laten overwaaien. Nou, daar ben ik dus drukdruk mee bezig, grapje. Ik ga er verder niet over nadenken. Morgen, nieuwe dag, nieuwe kansen.
 

Binnenstebuiten
Blof

Draag me op aan de geesten
Van vroeger, van nu en van later
Ze zijn er altijd geweest
Ze zijn er altijd geweest
Draag me op aan het land
Draag me op aan het water
Zonder moeder, zonder vader
Het is er altijd geweest

Verander me, beweeg me
Neem mijn hoofd in handen
Breng het binnenste buiten
Het buitenste binnen
En laat het drogen in de wind

Yele! Yele! Yele! Yele!

Nipeleke kwenye roho
Wa sasa wa kale, na milele
Ze zijn er altijd geweest
Ze zijn er altijd geweest
Nipeleke kwenye arthi
Nipeleke kwenye maji
Bila mama, bila baba
Siwame kuwa wapo

Verander me, beweeg me
Neem mijn hoofd in handen
Breng het binnenste buiten
Het buitenste binnen
En laat het drogen in de wind

Nipeleke kwenye arthi
Nipeleke kwenye maji
Bila mama, bila baba
Siwame kuwa wapo

Nipeleke kwenye roho
Wa sasa wa kale, na milele

Verander me, beweeg me
Neem mijn hoofd in handen
Breng het binnenste buiten
Het buitenste binnen
En laat het drogen in de wind

Verander me, beweeg me
Neem mijn hoofd in handen
Breng het binnenste buiten
Het buitenste binnen
En laat het drogen in de wind

Yele! Yele! Yele! Yele

12-03-2008

Verwerken is werken

En verdomd eenzaam

"Doe ik het goed?" Die vraag pfff houd me vaak bezig. Altijd maar bang zijn dat ik het fout doe, verkeerd of stom doe. Dat ik onzeker ben, dat is voor mij niets nieuws ofzo, daar ben ik zeker van hahaha. En door al die gevoelens die er nu zijn, oude en nieuwe pfff maakt me nog onzekerder. Ik weet dat gevoelens niet fout kunnen zijn, het is mijn gevoel dus het klopt. Maar het zou fijn zijn als ik het in een boek ofzo kon nalezen dat het goed is. Maar helaas, zulke boeken bestaan niet. Ja dan nog he, emoties zijn voor iedereen anders. Maar ik blijf staan ook al is het met behulp van mijn therapeute die zichzelf een tafel noemt. Maarja, wie heeft dat niet nodig gehad als je begint met lopen? Iedereen heeft dat nodig dus waarom ik niet? Ja, dat is nog een vraagstuk voor mij...

E.M.D.R. is geen therapie zoals ik had begrepen na het lezen...niet klikklik klaar, het is klikklik zwaar.

Ik ga zeker schrijven over mijn E.M.D.R ervaringen. Want daar is veels te weinig over te vinden. Ja info genoeg te vinden op het internet over E.M.D.R. maar geschreven in een taal die ik snap maar niet begreep. Nu begrijp ik het wel, ervaring leert he. Wat ik tijdens mijn google-zoektocht prettig vond om te lezen waren de E.M.D.R. ervaringen van mensen. Klikklik klaar, nou dat wilde ik ook wel, een super snelle wonder therapie! Maar wat ik heb gelezen over de E.M.D.R. ervaringen ging over een overval, auto ongeluk of eenmalige seksueel misbruik ervaring. Niet dat dat niet erg is, begrijp me niet verkeerd!!! Maar daardoor had ik een verkeerd idee over E.M.D.R.. Dat mijn E.M.D.R. langer duurt dan klik klik klaar is mij nu wel duidelijk. Ik vind het jammer dat er niets of in ieder geval heel weinig is geschreven over E.M.D.R. die toegepast word bij een complex trauma. Heb zelf op dit moment niet de puf om een stuk te schrijven over E.M.D.R. in mijn eigen-wijze woorden. Ben even te druk met mezelf, goh...

Hoe dan ook, wat de E.M.D.R. betreft, ik heb er vertrouwen in! Ook al duurt het langer als dat ik had verwacht. Ik ben nu sinds oktober bezig en merk veranderingen, ook al zijn ze klein. Ja klein, maar ze zijn er wel Rider!!! De lat moet ik niet te hoog leggen.  Mijn plan dat ik rond mijn verjaardag weer aan het werk zou zijn, klaar met therapie...die lat heb ik vorige week maar weggehaald. Over ruim een maand klaar zijn is misschien iets te veel gevraagd. Ik zie het wel hoe het loopt. Hier zal ik mezelf wel aan moeten herinneren maargoed.

TROUWENS, over positieve veranderingen gesproken, het belangrijkste vergeet ik gewoon; Ik kan/durf te praten/vertellen over mijn verleden!!! En emoties voelen ook al word ik daar niet blij van ofzo. Maar dit is iets wat ik never nooit had verwacht. Ik besef nu nog meer dat al die jaren therapie niet voor niets zijn geweest.

Ik doe ik het rustig aan, tja ook rust nemen dus. JA! Dat blijft een moeilijke voor mij, maar het lukt tegenwoordig. Oké, ik heb geen keuze, mijn lichaam is gewoon niet vooruit te branden.  En nee, het gaat niet automatisch en ga nog te lang door maar dat maakt niet uit. Ik bedoel, ik blijf niet doorgaan totdat ik echt onderuit knal.

Kleine Rider

Ik blijf mezelf verbazen

Ik snapte nooit wat er bedoelt werd met het kleine meisje in je. Ja oké, wie ik was als kind maar verder niet. Ik vond het altijd zo raar klinken, soft, overdreven, hocus pocus, niks voor mij. Op de één of andere manier snap ik het nu helemaal. Ik bedoel, ik voel wat zij voelde en zie haar tijdens de E.M.D.R.. Ik heb zelfs in het beeld waar we mee bezig zijn naast haar gezeten. Voelde me toen minder eenzaam daardoor!  Echt een hele bijzondere ervaring die voor jou misschien raar klinkt. Maargoed, dat vond ik ook altijd. Ik geloofde daar niet in maar ik ben er nu achter dat het niets met erin geloven te maken heeft. Het gebeurde me. Het is wel erg verwarrend allemaal...verdomme dat stomme kind moet oprotten!!!

 Wie Heeft De Zon Uit Jouw Gezicht Gehaald
Herman van Veen

Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald
Wie heeft het licht in jou gedoofd
Wie heeft je rooie wangen bleek gemaakt
Wie joeg dromen uit je hoofd
Wie brak jouw kleine hart
Kleurde je ogen zwart
Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd
Wie heeft het lachen in je keel gesmoord
Heeft je vuisten zo gebald
Wie heeft dat onbevangen kind verwond
Dat altijd opstaat als het valt
Wie boog jouw rechte rug
Trapte je speelgoed stuk
Wie brak jouw vleugels in de vreugde van een vlucht

Wie is er zo om jou voorbij gegaan
Wie verraad hier jouw geloof
Wie hield zicht voor het kraaien van de haan
Na de derde keer nog doof
Wie is het die vergat
Dat jij de toekomst had
Wie heeft jou net als ik
Te weinig lief gehad

Wie heeft jou net als ik
Te weinig lief gehad

 

16-01-2008

Website uit de lucht halen?

Toch maar niet gedaan

Omdat ik op dit moment een gevecht heb met gevoelens die mijn verstand te boven gaan, had ik zoiets van; ik haal deze website uit de lucht. Door de therapie die ik nu volg komen gevoelens naar boven die ik 'netjes' had opgeslagen op een plekje ergens diep, heel diep in mijn hersenkronkels. Je kent het wel, het allemaal weten maar het voelen pfff...zo anders...kan het niet uitleggen wat ik precies bedoel maar ik denk dat je mij wel begrijpt. Hoe dan ook, i.p.v. de site uit de lucht halen heb ik een nieuwe pagina bij deze website toegevoegd. The show most go on, maar ik ga proberen rekening met mezelf te houden. Ja, hahaha dat is ook nieuw voor mij. "De Reis" gaat kort samengevat over mijn therapieën die ik heb gehad. En een uitleg waarom ik niet alle mail kan beantwoorden.

Waar ben ikzelf?

Wie ben ikzelf?

Hoe dieper ik in mijn verleden duik, hoe meer ik mezelf kwijtraak. Eigenlijk juist niet, ik word echter. Maar zo voelt het niet. Het voelt alsof ik de controle kwijt raak maar eigenlijk ben ik juist controle aan het veroveren. De macht terug pakken over mijn leven. Schrikken is niet het goede woord maar ik kan even niets anders bedenken, ik schrik best wel van het feit dat mijn vader nog steeds behoorlijk in mijn leven aanwezig is. En daar bedoel ik mee, in mijn hoofd/gedachtegang. Bijvoorbeeld zijn stem die net zoals vroeger zegt, "je hoeft niet te huilen". Verdomme, dat is toch achterlijk dat ik daar bang van word? Hij kan me niks meer doen, hij is dood trut!!!! Oké, dit is mijn verstand die om de hoek komt kijken, bam ik haal mezelf gelijk naar beneden. Moeilijk vind ik het, zo tweedelig allemaal. Verstand tov gevoel, als het goed is word het dichterbij elkaar gebracht. Nou, daar kan ik me nu nog niks bij voorstellen. Volgens mij moet ik niet zo nadenken, vooral kappen met alles weg beredeneren. Gewoon alles laten komen zoals het komt. Moet mezelf meer geduld geven en mezelf behandelen zoals ik andere mensen behandel. Dat ga ik dan maar 'effe' doen. Ja joh, hahaha dat doe ik 'effe'. Was dat maar zo, dat zou een hoop tijd schelen. Oké, geduld waar ben je? Laat ik je verder maar niet vermoeien met de gesprekken die ik met mezelf heb.

03-10-2008

Deze kaars laat ik branden voor mijn vrienzusdin, P.

Ik wens haar een volledig herstel.

You never walk alone

Nieuw jaar

Word het mijn jaar?

Weer een jaar voorbij. En wat een jaar was het zeg pfff erger kan het niet worden. Tja dat zeg ik nu maar dat zeg ik ieder jaar volgens mij. En toch heb ik het gevoel dat het anders gaat worden. Oke, ik moet de E.M.D.R. nog 'effe' afmaken. Ja en hier gaat het al fout. Wat schrijf ik? 'Effe' afmaken? Zo werkt het helaas niet. Het komt zoals het komt, kan het niet afdwingen, hoe graag ik dat ook zou willen! En ja, ik merk dat ik de laatste dagen mijn gevoel ontloop. Daar word ik onrustig van, tja ik ben op de vlucht voor...Ik merk het ook omdat ik geen rust meer kan nemen.

Ik ben het zat, ik wil gewoon normaal doen; werken, leven, klaar met therapie, afsluiten die handel!!!! Verdomme het is zo volledig anders allemaal want de verrotte zooi moet eruit voordat ik opnieuw kan beginnen, dat besef ik dondersgoed. Ik moet de lat niet te hoog leggen maarja ik ben niet anders gewend. Moeilijk om dingen af te leren die zo automatisch gaan.

Ik wens mezelf voor 2008 minder zelfhaat toe en een beetje compassie voor mezelf.

Vaderliedje

Karin Bloemen
 

Als ik mijn vader was, dan zou ik mij verwennen
Als ik mijn vader was, dan gaf ik mij een pop
Als ik mijn vader was, dan zou ik samen rennen
Als ik mijn vader was, nam ik het voor mij op

En ik zou altijd op mijn, schouders mogen zitten
Zodat ik alles goed kon zien, ook achteraan
En ik zou nooit hele dagen, op mij zitten vitten
Als ik mijn vader was, dan zou ik mij nooit slaan

Als ik mijn vader was, dan zou ik van mij houden
Als ik mijn vader was, zou ik er altijd zijn
Als ik mijn vader was, dan kon ik mij vertrouwen
Als ik mijn vader was, dan hadden we het fijn



 

14-12-2007

Ik voel me zo verdomd alleen

Ook met vertrouwde mensen om me heen

E.M.D.R....Het gaat goed, ik doe het goed word mij verteld. Ik doe mijn best om dat zinnetje tegen mezelf te herhalen want ik voel me niet goed. Ik moet er doorheen...pfff je staat met beiden benen in het verleden. Ik kan niet uitleggen hoe deze therapie precies werkt. Een snelkookpan waar ik in ben gegooid. Begin deze week was het tijdens de E.M.D.R. heftig. Ik kreeg tijdens een herbeleving pijn onderin mijn buik en bovenbenen. En verdriet wat er los is gekomen pfff niet normaal. Het is heel gek maar ik heb ervaren dat mijn therapeute echt blijft zitten, gevoel dat we het samen doen.

E.M.D.R., het beeld, koptelefoon
Snelkookpan, jungle, emoties ongewoon
Durven uiten dankzij de veiligheid
Zij bied mij die zekerheid

Mezelf leren troosten ipv afwijzen

Moeilijk om mezelf niet te veroordelen...aansteller, jankbek, luiwijf, stomme trut, godverdomme kom op stel je niet aan, zeikerd...en nog veel meer van die kreten die in mijn hoofd klinken. Gaat zo automatisch. Het is een gevecht om te voelen wat ik voel, te durven voelen, ik bedoel om gevoelens er te laten zijn zoals ze komen. Wegvegen, geen aandacht geven aan emoties zorgt ervoor dat de spanning te hoog word en ga overgeven, denk ik. Gisteravond tijdens een herbeleving kreeg ik buikpijn, vooral niks laten merken...ik werd misselijk...daar zit je dan op de grond voor de wc, buikpijn, huilen, overgeven.

Toch lukt het me steeds ietsje beter. En ja ook door de moeheid kan ik mezelf niet meer voordoen als de clown. Dat is positief volgens mijn therapeute. Ik vertrouw daarop maar het is lastig, eng, onwennig om te voelen, echt te voelen. Vandaag heb ik echt rustig aan gedaan en het voelde wel oké. Ik bedoel dat ik me niet zo erg schuldig voel omdat ik niks heb gedaan. Ik wil verdomme genezen en daar helpt uitrusten ( ipv doorgaan, doorgaan) echt bij, dat kwartje is gevallen.

Ik krijg gelukkig steun van mijn man en mijn omgeving. Ik durf soms zelfs hun te bellen als het nodig is. Het zijn stuk voor stuk lieve kanjers!

Een reis is nooit te ver als je gaat met mensen die in je geloven.

13-10-2007

Van links naar rechts

 Van voor naar achter

Het advies wat ik had gekregen om E.M.D.R. therapie te gaan doen heb ik opgevolgd. Er werd mij verteld dat het zwaar zou zijn, vooral de dagen na een sessie. Natuurlijk had ik zoiets van, ik krijg daar geen last van, iedereen behalve ik! Begin van deze week heb ik mijn eerste sessie met E.M.D.R.  gehad. En ja, ik ben behoorlijk van 'het pad' afgeraakt. Lichamelijk op, geestelijk vol. Voel me vreselijk angstig en eenzaam. Ik ken mezelf niet meer terug, zo sloom en alles kost moeite. Ja, ze hadden weer eens gelijk, het is zwaar. Het voelt, je voelt...en dat is niet leuk. Je word er doorheen getrokken, letterlijk en figuurlijk. Uitleggen kan ik het niet om je het te laten begrijpen.

Meer info over E.M.D.R. therapie kun je vinden op;

http://www.emdr.nl

http://emdr.boogolinks.nl

Hou me vast
Volumia

Niemand weet waarom de dag weer nacht wordt
Niemand weet waarom de zon nog schijnt
Niemand weet waarom de kille wind nog waaien zou
Maar ik weet dat ik van je hou

Niemand weet waarom er sterren vallen
Niemand weet waarom de dood ons volgt
Niemand weet waarom er mensen slapen in de kou
Maar ik weet dat ik van je hou

Hou me vast, leg m'n hoofd lief op je schouder
Hou me vast, streel me zachtjes door m'n haar
Hou me vast, soms wordt het allemaal eventjes te veel
En bij jou zijn, is dan alles wat ik wil

Niemand weet waarom geluk soms wegwaait
Niemand weet waarom een bloem verwelkt
Niemand weet waarom jij de enige bent die ik vertrouw
Maar ik weet dat ik van je hou

Hou me vast, leg m'n hoofd lief op je schouder
Hou me vast, streel me zachtjes door m'n haar
Hou me vast, soms wordt het allemaal eventjes te veel
En bij jou zijn is dan alles wat ik wil

Vraag me niets, zeg me niets, sla je armen om me heen
Praat niet met me, hou me stevig vast
Woorden schieten toch tekort als ik m'n hart bij jou uitstort
Praat niet met me, hou me stevig vast

Hou me vast, leg m'n hoofd lief op je schouder
Hou me vast, streel me zachtjes door m'n haar
Hou me vast, soms wordt het allemaal eventjes te veel
En bij jou zijn is dan alles wat ik wil
 

23-07-2007

Lang leve het leven

Het afgelopen half jaar is nogal hectisch verlopen. De verwerkingsgerichte groepstherapie was zwaar. Heb daar mijn verhaal voor het eerst in details hardop verteld. Gevolg was opluchting maar ook dat ik overspoeld raakte. Dat is niet zo raar als gevoelens zich willen laten voelen. Als ik erop terug kijk ben ik blij dat ik deze therapie heb gedaan. Ik had nooit verwacht dat ik ooit zover zou komen, ik bedoel het hardop vertellen van mijn verhaal enzo.

In mei was de therapie afgerond. Tja, en daar sta je dan....na zeven jaar bijna iedere week therapie opeens niks meer. Dat is moeilijk. Het afsluiten en verder gaan met mijn leven lukt me niet. Ik bedoel op een normale manier want ik heb het nu afgesloten maar dan bedoel ik ook echt afgesloten/potdicht/hoge muur/niets voelen/mezelf kwijt. Ik weet dat het niet goed is maar het gaat vanzelf. Ik zou weer moeten gaan schrijven om bij mijn gevoel te komen. Maarja pfff ik weet wat daar van komt, klote gevoelens. Het is zoveel. Voel me nu een beetje hyperrrrrrrrrrrrrr. Op dit moment gaat het opzich goed, ik bedoel ik kan de behoefte om te snijden de baas blijven en het eten eruit kotsen ook. Ik voel de behoefte sterker worden. Het is zo verdomd moeilijk om hulp te vragen, oké dat is niet moeilijk maar ik heb mijn therapeute zo lang niet meer gezien. Hoe dan ook, van haar heb ik het advies gekregen om E.M.D.R. therapie te gaan doen. Ik ben er nog aan het over na denken, na de vakantieperiode heb ik een gesprek.

Begraven

Maar niet dood genoeg

Halverwege de therapie vond mijn vader/dader het nodig om dood te gaan. Ja, hoe krijgt hij het voor mekaar. Ik had al genoeg aan mijn kop! 

Ik heb er lang over gedroomd, het maakte me blij, de gedachte alleen al! Ik zou een feest geven, me vrij voelen, het zou voorbij zijn, ik zou me goed voelen, gelukkig!!!! De slingers die ik voor dat moment had klaarliggen kon ik niet ophangen.

Het was echt raar. Ik voelde me verward, kwaad van alles maar geen blijdschap. Verdrietig voelde ik me. Niet omdat hij dood was/is/blijft maar omdat hij was zoals hij was, wat hij mij heeft aangedaan, geen normale vader. En ik besefte dat ik toch nog ergens hoop had dat hij ooit zou toegeven, ja valse hoop was in één klap verdwenen.

De eenzaamheid in die periode was groot. Terwijl zij de begrafenis aan het regelen waren en hem de laatste eer(?) gaven was het helemaal duidelijk dat ik niet in het gezin hoorde, niet dat ik dat zou willen nee niet in dat gezin...Ik weet het ook niet hoe ik dat moet uitleggen.

Verder was ik kwaad op hem, nog steeds eigenlijk. Hij is er tussenuit en ik mag zijn zooi die hij heeft aangericht opknappen. Dat bedoel ik niet zielig of weet ik veel, ik vind het gewoon een klote streek van hem. Maarja, ik had niets anders kunnen verwachten eigenlijk he. Hij heeft zichzelf trouwens doodgezopen. Hoe dan ook, de angst dat hij plotseling voor mijn deur staat is nergens meer voor nodig.

08-12-2006

Suikergoed

Suikertante

Sinterklaas is weer uit het land. Dat betekent dat iedereen in Nederland en vooral ouders, kinderen  niet meer voorliegen enzo. Want dat mag tijdens sinterklaas. Best raar als je daar over nadenkt he. Misschien moet ik dat maar niet doen want het is leuk voor kinderen. Daar heb ik een paar weken geleden ook plezier aan beleefd met mijn kleine vriendinnetje van vier jaar oud. Voor je het weet gelooft ze er niet meer in en is ze ook een zwarte piet net zoals mijn twee nichtjes waren.

Ja, de tijd tikt door. Dat merk ik eigenlijk vooral aan mijn omgeving. Ik word soms met ‘u’ aangesproken of als mevrouw. Vriendinnen worden moeders. Heel gek, ze zijn hetzelfde gebleven maar toch zijn ze anders geworden. Ze hebben een ‘moederblik’, je ziet behalve de trotse ogen dat ze een verantwoordelijkheid hebben. Ik kan het niet omschrijven, het is leuk om ze te zien stralen.

Ik zelf heb het gevoel dat ik stil sta maar eigenlijk is dat niet zo, ik ga steeds een stapje verder ben alleen met andere dingen bezig als mijn omgeving. Ja, ik zou wel een moeder willen zijn maar daar is nu de tijd voor mij niet voor. En misschien komt die tijd nooit. Ik moet eerst mijn eigen leven op de rit krijgen voor ik de verantwoording aan kan voor een mensje die afhankelijk van mij is. Ik heb ooit mooie woorden gekregen van een bijzonder iemand; “Je houdt veel van je ongeboren kind.” Eigenlijk neem ik nu ook verantwoording en daar mag ik trots op zijn.

Vrienden zijn mensen die vragen

“Hoe gaat het?”

En dan wachten op het antwoord

14-10-2006

Partijtje

Georganiseerd door en voor volwassen mensen

Je bent als kind seksueel misbruikt, de vervelende gevolgen die je daaraan hebt overgehouden ‘mag’ je in therapie jaren later herstellen...komt er een partij die seks met kinderen vanaf twaalf jaar wil legaliseren..... BAM....dat raakt je tot het bot.

Kwaad, verdrietig en vooral kwaad. Alsof een kind van twaalf jaar kan kiezen of zij/hij seks wil met een volwassenen. Alsof een kinderlichaam daar klaar voor is. Volgens de Partij Naastenliefde, Vrijheid & Diversiteit (PNVD) wel, door de media beter bekent als Pedopartij. Ja, ook ik besteed mijn tijd aan hun, wat ze eigenlijk niet verdienen.

Ik ben(ondertussen was!) niet bang voor ‘de gooi’ naar een zetel maar ben wel gekwetst door die gooi met dát speerpunt. De PNVD zegt dat zij pedofilie bespreekbaar willen maken maar met dat speerpunt werkt het averechts met alle gevolgen van dien ook voor pedofielen die zichzelf wel serieus laten behandelen. Ja, het klinkt vast raar uit mijn mond maar dat soort mensen in het nauw drijven die door de spanningen seksuele misdrijven gaan plegen...pfff weet je, ik weet het ook niet.

Eén ding zal ik nooit begrijpen, waarom vinden de mensen van de PNVD zichzelf geen pedopartij?

Het bestuur bestaat uit pedofielen en één van hun speerpunten is, seks met kinderen vanaf twaalf jaar legaliseren. Maargoed, deze partij is er niet gekomen, komt er niet en zal er ook nooit komen want ieder mens met een beetje verstand keurt de PNVD af.

Zorgen voor jezelf

Zou ik dat ooit leren?

Voor jezelf zorgen is moeilijker dan het lijkt. Of lijkt het moeilijker? Voelt alsof het niet mag omdat je het niet waard bent. Je moet doorgaan, anders vinden andere mensen je zwak, denk je... Geen aandacht geven aan emoties anders verzuip je erin, denk je...

Wat doe je als je met je schip vaart over een zee vol met rotsen? Inderdaad, je vaart niet zo snel en past goed op. Rider niet, zij ramt eroverheen alsof haar schip niet lek kan gaan. Gevolg is dat het schip bijna is vergaan. Dat gebeurt niet één keer, nee gaten dichten en hopla, gaan! Dat herhaalt zich totdat ze geen kracht meer heeft om naar het onderdek te gaan en de gaten te dichten. Daar dobber je dan op een wrakstuk in de middle of nowhere. Lichamelijk en geestelijk gesloopt met groot verdriet en een enorme eenzaamheid die je niet kunt delen omdat verdomme je keel op slot zit, zo voelt het, je wilt het delen maar het gaat niet/lukt niet/kan niet/weet ik het.

Ik heb een omgeving waarin mijn partner en vrienden een belangrijke rol spelen. Ik weet dat ik voor mezelf moet knokken en dat doe ik ook maar zij helpen onbewust een handje mee, gewoon omdat ze er zijn zoals ze zijn. Zij zijn ook ze mijn steunpilaren. Ik hoef, bij wijze van, maar aan een bel te trekken en ze zijn er voor me. Laat dat nou juist het moeilijkste zijn, het trekken aan de bel. Daarover meer in het stukje wat bij schrijfsel staat; I will survive!!!

Samen zijn
Is samen lachen samen huilen
Leven door dicht bij elkaar te zijn
Samen zijn
Is sterker dan de sterkste storm
Gekleurder dan het grauwe om je heen
Want samen zijn, ja samen zijn
Dat wil toch iedereen

(Paul de Leeuw

Stukje uit Samen Zijn)

En verder

Ga ik verder

Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat de dag voorbij ging met mijn laatste kans om aangifte tegen mijn vader te doen. Voor de duidelijkheid, ik heb dus geen aangifte gedaan. Laf? Dat is hoe je het bekijkt. De kans dat hij zijn straf krijgt is zo klein, ik had/heb het er niet voor over. Voor mezelf had ik er niets mee gewonnen. Ja, als hij zou gaan bekennen maar die hoop heb ik ondertussen onder het tapijt geschoven. Ik ben nog aan het werk aan mezelf, binnenkort verwerkingsgerichte therapie, zijn tijd komt echt nog wel. Ik wil in ieder geval een boek uitbrengen met daarin mijn verhaal, gedichten en tekeningen om het op die manier letterlijk en figuurlijk af te sluiten. En dat is zonder verjaringstermijn (maar binnen twee jaar moet ze op de plank leggen:).

24-04-2006

Verliezen is meestal tijdelijk

Het wordt pas definitief wanneer je opgeeft

Zoals jullie misschien hebben gemerkt gebeurd er weinig op deze site, niets nieuws te lezen. Zit wel vol met plannen en tijden geleden ben ik aan verschillende onderwerpen begonnen zoals; de Linehan therapie omschrijven zoals ik het heb ervaren, de seksuele gevolgen van incest, gedichten pagina aanvullen met recente gedichten, etc. Maar afmaken dat komt er niet van, binnenkort ook niet. Ik heb op dit moment te veel aan mijn hoofd om er even voor te gaan zitten, als je begrijpt wat ik bedoel.

Door dezelfde reden reageer ik bijna niet op de lieve, bijzondere, openhartige mail die ik krijg, op deze manier wil ik jullie bedanken voor de moeite die het afgelopen jaar weer is genomen en ik hoop dat het niemand ervan weerhoud om te schrijven. Voor contact met lotgenoten verwijs ik je door naar de diversen forums die op mijn linkpagina staan.

Gastenboek

Het was een tijdje niet mogelijk om berichten in het gastenboek te plaatsen omdat het vol was. Inderdaad, ‘was’. Ik heb oude berichten op de site gezet zodat er voorlopig weer genoeg ruimte is in het gastenboek. Dat is dus opgelost.

Hallo 2006

Dag 2005

Oké, het is Pasen geweest...ik wil toch nog even terug blikken op het jaar 2005. Het was een jaar van veel vallen en opstaan, of anders gezegd; Veel afvallen en op de weegschaal staan. Wat ik tegen mezelf wil zeggen voor het jaar 2006; Laat jezelf in godsnaam niet meer in de steek!

Geef verdriet woorden:

Het verdriet dat niet spreekt

Fluistert in het overbelaste hart

En vraagt het te breken

Shakespeare

De tijd tikt door naar de dag die definitief beslist over aangifte, om de simpele reden dat het daarna verjaard is en dus never nooit meer aangifte kan doen. Of dat mij bezig houd? Wat denk je zelf? Zoals het klokje hier tikt, tikt het nergens. Ik had een beslissing genomen (dat kun je lezen op de pagina ‘Wie ben ik’) waar ik vrede mee had maar door die ‘druk’ omdat het straks echt nooit meer kan...ik kan het moeilijk in woorden uitleggen zonder dat ik goedbedoeld advies krijg of een verbazende blik. En dan blijf je met jezelf over met alle voors en tegens die door je hoofd spoken over aangifte doen.

Grote twijfel, grote verlichting

Kleine twijfel, kleine verlichting

Géén twijfel, géén verlichting

Zen spreuk

De keuzes die je maakt

Van Dik Hout

De keuzes die je maakt

Zullen altijd blijven staan

Soms zijn ze doordacht

Soms moet je er blindelings voor gaan

Het is voor altijd blijven

Voor altijd ervandoor

Als kracht wint van twijfel

Dan volgen we het juiste spoor

Het is niet altijd raak

Soms zit je er goed naast

Soms heb je zo goed gekozen

Dat het je nog steeds verbaast

Het is okee als je soms de fout in gaat

Het is okee als je soms de fout in gaat

Het is okee als je soms de fout in gaat

Vergeet niet dat de keuzes die je maakt

De juiste zijn want je hebt ze zelf gemaakt

En de deuren die je sluit

Zullen nooit meer opengaan

Je smijt ze maar dicht

De tijd is nu je komt er aan

De keuzes die je maakt

Zullen altijd blijven staan

Soms kies je de langste weg

Vastbesloten door te gaan

Het is niet altijd raak

Soms zit je er goed naast

Soms heb je zo goed gekozen

Dat het je nog steeds verbaast

03-10-2005

Gevangen in mezelf

Stukje geciteerd wat ik hieronder ergens heb geschreven op 13-12-2004;

“Het is als lopen op drijfzand. Ik moet doorlopen anders zak ik weg. Maar als ik blijf doorlopen kan ik op een gegeven moment niet meer verder. Ik voel dat mijn lichaam erg moe is en ik voel ook dat als ik eraan toegeef in een dieper dal terecht kom. Zit nog steeds in de dip die in oktober het startsein gaf.”

Het is nu een jaar later en inderdaad ik ben in elkaar gestort, toch lang volgehouden bijna een jaar. Op 21-09-2005 gaf mijn lichaam aan niet meer verder te kunnen, uitgeput, uitgeleefd, op over en uit.

Het hart en het verstand zijn buren

Ze groeten elkaar

Ze brengen elkaar beleefdheidsbezoeken

Maar vrienden worden ze nooit

Wat moet je doen als je letterlijk en figuurlijk in elkaar bent gestort? Inderdaad, uitrusten en eten. Maar hoe doe je dat als je al jaren slecht slaapt en als je anorexia hebt? Door de anorexia is voor mij iets eten al tijden een gevecht, daar heb je energie voor nodig. Maar wat ik al zei, ik ben op, zo verschrikkelijk moe. Ik lig zelfs als een dooie op de bank en mensen die mij kennen weten dat het echt niets voor mij is, ben normaal gesproken weg of onderweg hoe verrot ik me dan ook voel, ik zit niet in een hoekje, “met mij gaat het altijd goed”. De mensen die naast me blijven lopen vragen zich af of ik het als een waarschuwing zie. Eerlijk gezegd, nee zo zie ik het niet. Het zal allemaal wel. Onbegonnen werk? Ja, dat gevoel heb ik nu echt.

Ik vind het zwak van mezelf ben toch geen oud wijf, voel me schuldig tov mijn omgeving dat ik moe en op ben, heb zelfs de puf niet meer om die eeuwige glimlach masker op te zetten. Dat zorgt er weer voor dat de haat naar mezelf nog groter word. Hoe moet ik verdomme voor dat beter gaan zorgen? En is er een pilletje om mijn hersenen uit te schakelen want die malen wel als een idioot vrolijk verder.

19-07-2005

Je papa en mama

Feliciteer ik uit het diepst

Van mijn hart

Met jouw geboorte

29-05-2005

Alles gaat voorbij, maar niets gaat over

Na de laatste update is er niet veel verandert wat betreft hoe ik me voel enzo. Klinkt saai maar dat is het helaas niet voor mij. Als Don Quichot, maar dan zonder paard, vecht ik verder in de hoop dat ik de anorexia ooit zal overwinnen. Klinkt alsof ik er geen sodemieter aan doe, maar dat doe ik dus wel en ook al heb ik voor een gedeelte één van mijn doelen bereikt…het gaat zo verdomd langzaam dat het niet meevalt om te blijven geloven dat het mij ooit echt zal lukken. Ja inderdaad, eigenlijk slaat mijn vergelijking met Don Quichot nergens op want hij geloofde er wel in en zijn omgeving niet.

“Het ongeduld heeft vleugels en vliegt zijn doel voorbij

Het voornemen pakt zijn koffer en mist de reiskoets

De wilskracht vertrekt te voet en komt waar zij wezen wil."

Comtesse Diane

Toverwoorden zoals; geduld, respect, vertrouwen heb ik totaal niet in mezelf. Ik weet hoe het moet. (Nu wil ik eigenlijk schrijven; ik wil er vanaf, maarja dat nodigt uit voor nog meer onbegrip.) Door het weten hoe het moet maar het toch anders doen ben ik vaak kwaad op mezelf, haat mezelf, wantrouwen in mezelf. Wantrouwen? Ja, stel je voor dat het eetprobleem is opgelost, wat komt er dan? Of beter gezegd wat er nu al weer is, zelfverwonding.

Pfff, vaak het gevoel hebben dat ik met mijn kop door de ruiten wil knallen. De laatste tijd ben ik weer erg opgefokt(of nog meer opgefokt voor de mensen die mij kennen) het gevoel dat mijn lichaam te groot is voor mijn huid, normaler kan ik het niet uitleggen. Weet gewoon niet waar ik met mezelf heen moet en schommel de hele dag door angst, woede, verdriet, wanhoop heen( dat 20 keer in een uur met een vette jus van onrust). Zou weg willen, even niets, even rust maar dat land bestaat niet. Soms denk ik wel eens, ik ben op de vlucht voor mezelf, kan geen rust vinden altijd bezig blijven. Ik weet dondersgoed dat ik vlucht voor mijn gevoelens, door de anorexia en/of zelfverminking kan/kon ik ze ‘eronder’ houden en wat gebeurd er als je dat gevecht aangaat? Inderdaad…knock, knock, knocking on heavens door.

Verdriet en blijdschap

Dat mijn toekomst er anders uit ziet dan dat ik had bedacht, daar ben ik al een hele tijd geleden achter gekomen geen schokkend nieuws dus. Soms word je van dichtbij ermee geconfronteerd en dat is op zo’n moment een chaos van dubbele gevoelens. Blijdschap door het goede nieuws en tegelijkertijd verdriet door het goede nieuws. Verdriet door mijn bewuste keus waarmee je word geconfronteerd; ik zal geen moeder worden. Oprechte blijdschap dat dromen geen bedrog zijn voor twee lieve mensen, mijn vriend en mijn vriendin, die een maand geleden trotste ouders zijn geworden van een jongen.

Geniet van de momenten ook al ben je down

Update werk

Dat mijn tijdelijk contract niet zou worden verlengd hadden ze al eerlijk verteld tijdens mijn sollicitatie eind 2004, het was om de drukke periode op te vangen. Ik waardeer het enorm dat ze eerlijk zijn geweest. Het betekende dat ik na die periode weer op zoek moest gaan naar een baan, maar ik had op dat moment in ieder geval iets.

Wat er is gebeurd is ongelofelijk…Ja joh, vlak voordat mijn contract was afgelopen werd ik gebeld door mijn huidige baas. Ik heb mijn contract netjes uitgewerkt en ben daarna, februari jl., begonnen bij mijn nieuwe werkgever!

Het was even een overstroming van gevoelens, iemand wil dat ik bij hem kom werken…hoe kan dat nou? Ik vertelde mijn man het goede nieuws die dacht dat er iets ergs was gebeurd omdat ik na het telefoontje begon te janken. Het is moeilijk te geloven dat andere mensen niet zo negatief over mij denken dan hoe ik dat zelf doe over mezelf. Ik heb het er super naar mijn zin. Heb daar mensen oprechte ontmoet, die hopelijk blijven zoals ze zijn.

Website

Op de pagina Gestoord Gedrag heb ik een gedicht geplaatst; “De vernietigende kracht”. Het is een gedicht met de keiharde feiten over anorexia geschreven vanuit mijn verstand. Inderdaad een motivatie gedicht.

Binnenkort meer nieuwe schrijfsels maar ik ben op dit moment overal tegelijk mee bezig zodat er niets echt helemaal afkomt, achja.

28-03-2005

Slaap wordt verslagen door angst

De laatste tijd word ik wakker in het zweet door een nachtmerrie over mijn verleden zodat ik niet meer kan en/of durf te gaan slapen. Het is verrot want door het weinige slapen word mijn weerstand er niet beter op. Mijn lichaam is uitgeput, heeft geen zin meer om te vechten. Maar ik moet door en ik doe mijn best om het zinnetje; “Zijn straf is dat ik gelukkig word.” in mijn hoofd te laten klinken boven zijn gelach uit.

Ik heb een gedicht geplaatst hierboven bij schrijfsel, de titel is ‘Hyperdepiep hoera’. Ook heb ik bij schrijfsel een krantenartikel geplaatst over de nieuwe paus, verbijsterend…

Internetnieuws

Tijdens het surfen op internet kwam ik een site tegen die ik graag even onder de aandacht wil brengen. De site heet; Je bent niet alleen. Behalve de talrijke informatie die je kunt vinden op de site, beschikken ze over een live help service die telefonisch bereikbaar is.

“Heb je te maken met mishandeling (slaan, seksueel, vernedering, stalking) vanaf nu ben je niet meer alleen. Jebentnietalleen.com gaat verder dan alleen herkenning en erkenning. Als je wilt / kunt, bieden we je ook het inzicht wat aan de situatie te doen. We willen ons inzetten om de politiek te bewegen de wetgeving zo aan te passen dat het recht van de dader naar de mishandelde gaat (nu is het te vaak andersom)

Een vriend is iemand die in je gelooft

Wanneer je gestopt bent in jezelf te geloven

20-03-2005

Ik denk in grote lijnen, maar ik leef in details

Vroeger heb wel eens iets gelezen over anorexia, kon me er niets bij voorstellen en nu…Ik had nooit gedacht dat ik ‘hier’ zou zijn waar ik nu ben; jezelf vreselijk dik voelen, in de spiegel een vet varken zien met hopen vet, een opgeblazen hoofd…Dat terwijl mijn broeken te wijd zijn en de weegschaal iets anders zegt…ondertussen jezelf afvragen of de weegschaal wel klopt.

Ik ben nog steeds in strijd met mijn eetprobleem, sinds kort een andere aanpak wat me in het begin hoop gaf maar ipv dat het beter met me gaat, gaat het steeds slechter. De zwarte depressie blijft vrolijk boven me hangen met als doel; steeds zwarter worden. Al het uitzicht verdwijnt langzaam terwijl de angst voor de toekomst steeds groter word.

Mijn lichaam is het zat, vermoeidheid was iets waarvan ik alleen gehoord had. Ik had een goede batterij die niet leeg kon raken. En nu lijkt het erop alsof ik oplaadbare batterij heb die te vaak is gebruikt zodat het, behalve het niet meer goed kunnen opladen, ook super snel leeg is. Die vreselijke moeheid blijft hangen en moeite met concentratie geven nu problemen. Dat maakt het er niet makkelijker op om te vechten, te blijven vechten tegen iets…;Ik ben het die het in stand houd, maar ik ben het ook die er vanaf wil. Ergens vanbinnen zit er een klein beetje hoop want ik blijf doorvechten. Vechten tegen iets waarvan ik vind dat het mijn eigen schuld is, dat ik normaal moet doen, waardoor mijn zelfhaat niet kleiner word. Ik kan anorexia niet ‘zien’ als een ziekte, maar als iets wat ik ook al niet kan, normaal eten.

“Eet dan gewoon normaal!!!”

Het enige wat ik daarop wil zeggen is behalve dat die woorden keihard overkomen en veel onbegrip geven;

Ervaring is de beste injectie tegen vooroordelen. Begrijp me niet verkeerd, ik wens niemand deze ervaring toe! Ik wil alleen zeggen dat ik tien jaar geleden hetzelfde zou hebben gezegd omdat ik anorexia niet begreep.

15-02-2005

“Hoe gaat het?” Goed punt

En verder, ik weet het niet…voel me behoorlijk down en zit vreselijk vol met allerlei gevoelens waar ik geen woorden voor heb…Ik zou willen schreeuwen;”HELP ME…..” Maar ik hoor mijn lege stem.

Diep verborgen
Achter muren van pijn
Achter gordijnen van tranen
Vind ik mezelf
Kapot

Wat is mijn hart

Marco Borsato

Wat is mijn hart

Als het leeg

Als het oud

Als het koud en bevroren is

Als het bloedt

Wat het doet

Nu het boos en verloren is

Wat is mijn hart

Wat is jouw woord

Als het kil

Als het stil

Als het hard en berekend is

Als het beeld dat je schetst

Dat me kwetst zo vertekend is

Wat is jouw woord

Verraad mij niet

Verlaat mij niet

En geef je niet over

Maar vecht voor mij

Wat is mijn naam

Ben ik iets

Ben ik niets

Ben ik iemand of niemand meer

Kijk me aan

Spreek hem uit

Met de klank van de eerste keer

Wat is mijn naam

Wat is jouw hart

Als het stopt

Niet meer klopt

Als het niet meer is toegewijd

Als het hard en verward

Zich verschuilt voor de werkelijkheid

Wat is jouw hart

Verraad mij niet

Verlaat mij niet

En geef je niet over

Maar vecht voor mij

Koud kan de nacht zijn

En de dag zonder kleur

Leeg is mijn leven zonder jou

Dus neem niet af

Wat je mij gaf

Heb me lief

Alsjeblieft

Verlaat me niet

Wat is mijn hart

26-01-2005

Half slapende Rider

Ik had gister een afspraak, het was behalve moeilijk om er heen te gaan nog moeilijker om te blijven wachten nadat ik te horen kreeg dat ze mij niet konden vinden in de agenda…Tja daar zit je dan in een vreemd gebouw te wachten op het kennismakingsgesprek voor een BOR(Bed Op Recept) en een TOR(Telefoon Op Recept). Maargoed, na een kwartier was ik van harte welkom, hoewel voor mij de hartelijkheid ondertussen ‘ik ben lastig’ enne ‘zie je wel’, blablabla was geworden. Toch was het een prettig gesprek en ik weet nu een beetje hoe het werkt en waar ik eventueel terecht zou komen enzo.

Ja, ik ben inderdaad bezig geweest met mijn crisisplan. Het staat op papier, nu nog de moed hebben om de telefoon te pakken indien het nodig is. Dat vind ik zo verdomd moeilijk…hulp vragen maakt je zo kwetsbaar. Aan de buitenkant kom ik stoer en sterk over, weet het allemaal leuk te vertellen. Maar de binnenkant….pfff een chaos van emoties die ik niet onder woorden kan brengen. Ik bedoel praten, woorden, zinnen via je stem over hoe je jezelf voelt vanbinnen, echt vanbinnen. Ik kan wel over mezelf praten maar je hebt praten en praten en dat is een groot verschil.

Bij elkaar door ‘het lot’

“Als lot en toeval niet zouden bestaan, wie zou ik dan zijn?” Een therapeute beantwoorde met; “Heet je vader Lot en je moeder Toeval?” Tja daar valt over na te denken he. Ik zelf geloof niet zo erg in ‘het lot’ want wat heb ik dan verkeerd gedaan dat ik ‘het lot’ incestslachtoffer en borderline heb ‘gewonnen’?

Toch wil ik het er even over hebben. Tenminste het woord ‘lot’ zit in het woord, namelijk lotgenoten. Ik heb een stukje geschreven over wat lotgenoten voor mij betekenen. Kijk hierboven bij “Schrijfsel” of klik hier

16-01-2005

Schaduw in de nacht

Er is een kleine update wat betreft de pagina Gestoord Gedrag, ik heb een stukje geschreven over 08-01-2005, woorden zijn er niet om lange zinnen te maken.

07-01-2005

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Tja, nieuw jaar nieuwe kansen, klinkt allemaal erg fantastisch maar op één januari was er niets veranderd wat betreft de dag daarvoor en die daarvoor en daardaarvoor etc. behalve een nieuwe agenda. Of ik goede voornemens heb? Nee, het is al moeilijk genoeg. Jaja, ik kom negatief over. Zo’n jaar wisseling, kweenie vind het geen feest ofzo, terug kijkend op een klote jaar en vooruit kijken maakt me vreselijk bang. Hoe dan ook ik ga niet opnieuw beginnen of welke kreten er ook bij een jaarwisseling horen…ik ga verder met waar ik mee bezig ben; mijn kop boven water houden.

Ik wens jou veel strijdkracht, warmte, vrienden, moed, geluk en vertrouwen in jezelf toe voor 2005.

En bovenal wens ik jou;  Zijn (is jezelf kiezen in het nieuwe jaar)

Dankjewel

Ik wil jullie bedanken voor de moeite die jullie ook dit afgelopen jaar weer hebben genomen om iets in mijn gastenboek te schrijven. En voor de openhartige, dappere, ontroerende, lieve mail die ik het afgelopen jaar heb mogen ontvangen. Het gevoel van herkenning en erkenning wat jullie mij geven is onbeschrijfelijk.

13-12-04

Nog steeds op zoek naar licht

Sinterklaas is ondertussen al weer vertrokken, het wachten is nu nog op de kerstman, een paar knallen en het jaar 2005 over en uit, tot ziens, tot nooit. Het is december, dé feestmaand waar vele lotgenoten met mij ook niet naar uitkijken. Om je heen hoor je geklaag; “Ik moet eerste kerstdag naar mijn schoonouders en tweede kerstdag moet ik naar mijn ouders.” Jezus, dan ga je toch niet en trouwens wees blij dat je naar je ouders kan, gaat, en dus wil. Oké, in sommige situaties ga je naar je ouders, je wilt niet, maar je kan niet anders. Tja, ik heb dat jarenlang volgehouden totdat ik niet meer kon. Drie maanden na de confrontatie met mijn vader, zat ik zonder familie tijdens kerst. Jezus, dat waren erg heftige graag vergeten kerstdagen.

Maargoed, blablabla het is de vijfde kerst zonder mijn familie en volgens mij gaat dat nooit wennen, ondanks dat mijn man en ik tijdens de kerst echt leuke dingen doen. Het is een gevoel van gemis en herinneringen uit het verleden die je juist wilt vergeten. Vrolijke sinterklaasliedjes daar kan ik diep door worden geraakt of kerstliedjes, pfff met van die vrolijke kinderstemmetjes.

Ik weet niet wat er aan de hand is met mij. Het is als lopen op drijfzand. Ik moet doorlopen anders zak ik weg. Maar als ik blijf doorlopen kan ik op een gegeven moment niet meer verder. Ik voel dat mijn lichaam erg moe is en ik voel ook dat als ik eraan toegeef in een dieper dal terecht kom. Zit nog steeds in de dip die in oktober het startsein gaf en deze maand maakt het er niet gemakkelijker op.

Het is verrot dat ik negatief overkom maar eerlijkheid staat toch bovenaan? Vraag me soms af of dat echt zo is, ik bedoel mensen hebben nu eenmaal liever dat je zegt dat het beter met je gaat.

17-11-2004

Tip

Themaweek over kindermishandeling

van 14 tot en met 20 november 2004 op Nederland3 - www.geheimgeweld.nl

M

Woelige tijden

Ik heb gewerkt bij mijn nieuwe bazin, kennis gemaakt met mijn nieuwe therapeute, de eerste bijeenkomst van de nieuwe ronde Linehan gehad en dat binnen zeven dagen. Dat ik toch nog snel een baan heb gevonden daar ben ik super blij mee. En een nieuwe therapeute voor mijn individuele therapie vind ik ook geweldig. Dat ik de kans krijg om de Linehan opnieuw te doen is fantastisch. Maar…

Ik ben het therapie gedoe zat, ik bedoel ik wil gewoon leven zonder rekening te moeten houden met afspraken voor therapie. JA, ik wil zelf therapie. JA, ik heb het nodig….IK WIL DAT NIET MEER NODIG HEBBEN!!!! Waarom kan ik niet gewoon normaal doen. Waarom voel ik me de laatste tijd doodongelukkig en waarom duurt deze ‘dip’ zo lang? Ik baal gewoon even. En ja, ik doe leuke dingen, zit niet in een hoekje op de bank, ik werk, ik ga eropuit, kom genoeg onder de mensen. Maar dat verrotte gevoel blijft hangen, kan het ook niet uitleggen. Ik vind het leven gewoon niet leuk op deze manier.

01-11-2004

Struisvogelpolitiek

Ik heb de leden van de vaste commissie VWS weer gebombardeerd met mail, met daarin mijn vraag wat het alternatief is als je de maximum aantal zittingen hebt bereikt. Zal mij benieuwen of er iemand reageert. Anouchka van Miltenburg, lid VVD-fractie Tweede Kamer, woordvoerder AWBZ en GGZ, ben ik vanaf augustus al aan het mailen met de vraag over het alternatief, tot heden nog steeds geen bericht terug gekregen. De aanhouder wint ook al valt er niets meer te winnen, ik wil antwoord. Op mijn andere website; Luchten, word je daarover op de hoogte gehouden.

The Greatest love of all

Jullie kennen vast het ontroerende nummer van Witney Houston; Learning to love yourself, it is the greatest love of all…Ik heb de tekst in schrijfsel gezet. Het is een tekst vol waarheden…pijnlijk dat het geen waarheid is voor mezelf/tov mezelf/met mezelf/in mezelf. Houden van jezelf, hoe doe je dat in godsnaam? Het wordt tijd dat ik van mezelf ga houden, ik weet dat het één van de sleutels is die ik nodig heb voor een gelukkig leven. Maar weet je, zo langzamerhand geloof ik niet meer in een gelukkig leven, laat staat dat ik daar recht op heb. “Niet zo negatief, Rider.”  Ohja, wacht effe, dat mag ik niet zeggen…

De zoektocht naar een blij gevoel

Nog steeds ben ik met mezelf in gevecht

“Hoe gaat het nu?”

Ik voel me verrot het gaat slecht

Therapie maanden zijn jaren geworden

En ja ik ben gegroeid

Maar de zoektocht naar een blij gevoel

Is ondertussen vreselijk doodgebloeid

Nadenken over het leven

Wil ik verder gaan

Of wil ik het opgeven

Maar dat mag ik niet zeggen

Want dat ik niet vrijwillig leef

Valt niet uit te leggen

Mijn gedachte staat niet stil

Niet weten wat ik met mijn leven moet

Het uitspreken doet pijn

“…het komt goed”

29-10-2004

Mensen zijn zoals ze zijn…maar ze hoeven niet te doen zoals ze doen

...ik ben weer aan het solliciteren. Op een rare manier(en dat zegt mijn omgeving ook) ben ik gedumpt, bedankt en tot ziens. Hoe dan ook, ik heb die drie weken wel heerlijk gewerkt, het ging goed, ze was tevreden over mij(loze opmerking van mijn EX-bazin), en ook nog leuke collega’s…ik weet dus dat ik het kan! Pfff, moet het positieve eruit halen dus dat doe ik dan maar he, is iedereen weer blij. Maar het is gewoon verrot en dat is zachtjes uitgedrukt, het gevoel dat ik doelloos op deze aarde ben heb ik zo verdomd snel bereikt. Het helpt allemaal niet mee om mijn leven stabiel op de rails te krijgen. En tuurlijk ben ik aan het solliciteren en ik vind heus wel een baan, maar moet eerst weer door de vele afwijzingen heen voordat ik dé baan weer heb gevonden, en dat valt niet mee.

De Linehan

De Linehan is afgerond, klaar, het boek is uit. Ik heb er wel iets aan gehad, ik reageer iets minder impulsief als ik bijvoorbeeld kwaad ben op iemand. Ietsjepietsje minder streng ben ik voor mezelf; ‘ipv drie keer in een zin kraak je jezelf nu twee keer in een zin af.’ Hoe dan ook, ik heb het advies gekregen om de Linehan therapie nog een keer te doen en dat advies volg ik op. Over een paar weken begin ik weer opnieuw, van voor af aan zodat het beter in mijn kronkelpan word opgenomen. Ik zie het positief tegemoet hoewel het nu nog sneller saai zal worden omdat er nu helemaal niets nieuws komt. Consequent blijven dat zal ik de komende tijd vaak moeten herhalen tov me, myself and I.

Nog even over de Linehan van het afgelopen jaar.

De groep vreemde mensen waar ik in terecht ben gekomen…vormt nu voor mij een bijzondere groep van vijf mensen die mij herkenning, erkenning en hoop geven.

Precious to God

 Julie Miller

She puts on her smile just like the lipstick that she wears

She gives herself amnesia to anaesthetize the shame

She knows it isn't real but she can't afford to feel

But there's something her soul can't forget

Het lievelingsnummer van mijn vriendin.

Ze is vandaag opgenomen voor een onbepaalde tijd.

Voor haar heb ik deze kaars aangestoken, dag en nacht zal het blijven branden.

10-10-2004

Goede tijden

Twee weken geleden had ik een sollicitatiegesprek en een dag later was ik daar aan het werk. Ja joh, ik heb een baan! Ik dacht even helemaal gek te worden toen ik het hoorde, man wat was ik blij. Alle problemen waren tuurlijk in één klap opgelost, jaja ben er snel achtergekomen dat het niet veel met elkaar te maken heeft. Maargoed, ik heb een baan en ondertussen ben ik bezig geweest met mijn andere website Bordergein die nu zo goed als bijna klaar is, qua afleiding gaat het allemaal goed. Valt alleen niet mee om de Linehan erbij te hebben,. Ik bedoel huiswerk enzo wat voor mij even niet bestond, problemen die ik niet meer zag als een probleem, je kent het wel, goede tijden OF slechte tijden.

Website

Nieuw bij schrijfsel is: ‘Vrienden’. En verder hoop ik binnenkort het stuk over de Linehan therapie in mijn eigen woorden klaar te hebben.

13-09-2004

Te oud

“Je bent te oud.”  Ja, dat zinnetje heb ik te vaak gehoord de afgelopen tijd en dat terwijl ik net over de dertig jaar ben. Is dat te oud? Moet ik al geraniums gaan kopen? In de arbeidsmarkt ben ik afgeschreven wat betreft werken in een winkel, te oud krijg ik te horen. Liever iemand die werkt voor het betalen van een brommercertificaat dan iemand met 15 jaar ervaring. Inderdaad ik heb nog geen baan en het lukt me maar niet om na een sollicitatie brief of gesprek realistisch te blijven, ik zie mezelf daar al werken enzo. Dus teleurstellingen vliegen om me oren met dank aan mezelf, graag gedaan, nee dankjewel. Hoef er niet bij te vertellen dat ik zelf ook ga denken, ja ik ben te oud. Maargoed zoals iedereen dat zegt zal ik ook maar zeggen, het komt goed joh. (“…maar ik moet nu opschieten want ik moet naar mijn werk, doei.”)

Hoe dan ook ik blijf gewoon verder zoeken en lukken zal het mij zeker!

"Schilderen betekent vrijheid! Als je springt, kun je ook wel eens verkeerd terechtkomen. Maar als je niet riskeert dat je op je bek kunt gaan, wat dan? Dan spring je helemaal niet.”

Pablo Picasso

Zaterdag 25 september

Is het de Dag Tegen Geweld. Ik persoonlijk vind het erg goed hoe ze met campagnes proberen geweld te stoppen. Of het helpt is een andere vraag maar het word wel bespreekbaar gemaakt zodat de mensen weten wat er gebeurd in ons land. De slagzin Zinloos Geweld is een begrip geworden, ook al vind ik zelf een rare naam want zinvol geweld bestaat toch niet? Oké, ik weet wel iemand waarvoor ik een uitzondering zou willen maken en jij weet misschien ook wel iemand waar zinvol geweld van toepassing is. Maar ik wil nu even niet gaan brainstormen over zinloos en zinvol geweld. Hoe dan ook, ik kreeg in mijn mailbox een mail van de stichting Tegen Geweld, ze hebben een mooie actie en ik wil het graag ondersteunen.

Vakantie in het land van Vincent van Gogh

Nee, niet in Zundert maar ik ben in Zuid-Frankrijk op vakantie geweest.

Huh, maar hij is toch geboren in Zundert?

Voor degene die het niet begrijpen zal ik het even in het kort toelichten;

Vincent van Gogh verbleef bijna twee jaar in de Provence. Het beroemde Caféterras aan de Place du Forum of Het nachtcafé op de Place Lamartine, Sterrennacht, of het landschap in de omgeving, de vele olijfgaarden, zonnebloemen etc. heeft hij in Arles en St. Remi geschilderd. En dat terwijl Vincent ziek was. Vincent werd al een aantal keren opgenomen in een inrichting, omdat hij geestelijke problemen had. Naar aanleiding van deze problemen hoorde Vincent stemmen in zijn hoofd. In Arles heeft hij een vriend van hem, Gauguin ook een bekende schilder, aangevallen met een mes. Met hetzelfde mes waarmee hij Gauguin aanviel, sneed hij zijn rechteroor af. Het oor heeft hij in een krant gewikkeld en aan zijn vriendin, een prostituee laten zien. Vincent is hierna naar het ziekenhuis gebracht en heeft zich vrijwillig op laten nemen in een psychiatrisch ziekenhuis in St. Remi. Hij is gewoon door blijven schilderen en heeft zichzelf een aantal keren zonder oor vastgelegd in een zelfportret(zie aan de linkerkant). In het psychiatrisch ziekenhuis heeft hij een jaar lang zijn eigen demonen bestreden, waarschijnlijk zijn zwaarste periode uit zijn leven. In die periode heeft hij ook veel van zijn beste werk gemaakt. Er waren momenten dat hij door zijn ziekte geveld was, maar tijdens zijn heldere periodes gaf de staf van het ziekenhuis hem toestemming buiten te werken en zich aan zijn kunst te wijden. In het bijzonder de landschappen zoals Korenvelden met Cypressen zijn tot het prachtigste werk gaan behoren dat hij ooit produceerde. Het zonnebloemveld in Arles in Zuid-Frankrijk is het laatste wat hij heeft geschilderd. Hij heeft zichzelf, een jaar nadat hij zijn oor had afgesneden, met een geweer het leven ontnomen.

“En mijn levensdoel is schilderijen en tekeningen te maken, zoveel en zo goed als ik kan; dan, aan het eind van mijn leven, hoop ik te sterven, terugkijkend in liefde en tedere weemoed, en denkend: 'Oh, de schilderijen die ik had kunnen maken!'"

Vincent van Gogh

Brief 338/403

19 november 1883

15-08-2004

Komkommertijd

Ik baal ieder jaar van de zogehete komkommertijd, dat terwijl ik het liefst komkommers eet als ontbijt, lunch en maaltijd maargoed. Komkommertijd betekent vakantietijd. Leuk toch? Nou nee, het betekent dat mensen uit mijn omgeving op vakantie gaan. Ja, hoe durven ze he? Toch hoop ik dat ze een geweldige vakantie hebben/hebben gehad, zo ben ik ook wel weer hoor:). Ik ga binnenkort ook op vakantie en ja de vakantie paniek komt al weer op gang. We gaan naar een land waar ze geen komkommers hebben:(  Maar ik durf te zeggen dat ik er zin in heb!!! Komkommertijd betekent ook zomertijd. Dat vind ik opzich wel leuk, lekker ’s avonds ergens een terrasje pakken enzo. Ik moet wel altijd wennen aan de zomer, het gevoel dat iedereen vrolijk is maakt mij juist somber(?) En het korte mouwen hoofdstuk is dit jaar weer extra aan de orde gekomen. Het was erg moeilijk omdat er nieuwe afbeeldingen zijn gekerfd op mijn armen, maar toch durf ik sinds een weekje of vier in het openbaar in een T-shirt te lopen. Het is heel gek, ik heb er juist moeite mee bij vreemde mensen, op straat, of tov een caissière. Tov mensen die ik vertrouw daar heb ik sinds een paar jaar minder moeite mee, voel me bij hun op mijn gemak. Hoe dan ook, ik ben degene die heeft gekerfd dus ik zal verder niet zeiken.

Houding zonder oordeel

Ik veroordeel mezelf zelfs omdat ik mezelf veroordeel. De hele dag zit ik mezelf af te kraken. Ik ben zo vreselijk negatief tov mezelf, dat wist ik al oke. Maar hoe kan ik dat veranderen? Positief zijn, dat is een simpel antwoord met de waarheid van een hond(ik haat koeien)…Maarja als je daarbij het gevoel hebt dat je jezelf belazerd…Met de Linehan zijn we bezig met positieve ervaringen vergroten.

“Bouw een leven op dat het waard is geleefd te worden.” Pfff dat zinnetje zo zwart op wit zien staan bezorgd mij een down gevoel. Ik geloof er niet meer in. Ja, negatief is dat van mij, maar moet ik dan zeggen dat ik er wel in geloof omdat ik dan positief overkom terwijl ik er zelf geen donder meer van geloof? Al zeg ik het zelf, ik onderneem genoeg positieve dingen, alleen of samen met mijn man, maar dat sombere gevoel, die schaduw blijft hangen en volgens mij raak ik dat niet meer kwijt. Is dat negatief of realistisch?

Ik zou er goed aan doen om er even tussenuit te zijn, niet uit mijn omgeving maar uit mezelf.

22-07-2004

Petitie

Ik heb een website gemaakt met daarop een petitie waarin jij je mening kan geven over de maatregelen van het ministerie van VWS. Ik ‘mag’ nu nog negen keer naar mijn psycholoog en dan zit ik aan de vijftig zittingen. Ja groepstherapie word er ook bij opgeteld.  Ik doe mijn best om mezelf er niet druk over te maken…ZUCHT(gestileerde vloek)

Maargoed, ik zie wel hoe het loopt. Ik ben in ieder geval van plan mezelf te laten horen bij die, die, die, die, eeehhh laat ik hem minister Hoogervorst noemen, klinkt gezelliger…Hoe dan ook teken de petitie! Klik hier om naar de site te gaan.

10-07-2004

Tja…

De laatste tijd ben ik aan het nadenken over aangifte, ik had besloten dat ik geen aangifte ga doen. Over twee jaar kan ik geen aangifte meer doen want dan is het verjaard. Eén van de redenen dat ik geen aangifte wilde doen was omdat mijn vader in zijn ontkennen blijft en ik het niet of net aan zou overleven door alles wat er bovenkomt. Nu denk ik, nou en??? Zo gezellig is het nu ook niet…Ik voel een soort druk, ik bedoel straks heb ik geen keus meer, over twee jaar kan ik geen aangifte meer doen. Verdomme, ik ben niet van plan om de aankomende twee jaar te twijfelen over wat ik moet doen. Ik was echt heel zeker, geen aangifte!!!! Pffff, maar wat als mijn broer straks kinderen krijgt? Ja, hij weet wat er is gebeurd, dus het is niet mijn verantwoording als hij zijn kinderen naar mijn ouders brengt. Natuurlijk is dat zo, maar wat heeft dat kind daaraan?

Verder gaat het goed joh, als je mijn kronkelpan even uitschakelt.

De website

Ik heb het frame veranderd, dat heb je waarschijnlijk wel gezien en anders, welkom op mijn website!! Ik heb een stukje geschreven: ‘Onzichtbaar’, staat ergens bij schrijfsel. Ik ben van plan om mijn gedichten aan te vullen met ‘verse’ gedichten, zal tussen nu en 2006 gebeuren. Ja ik ben ondertussen bezig met een andere website. De site krijgt de naam Bordergein, ja je begrijpt aan de naam misschien al dat ik op die site borderline met een (ver)knip(t) oog bekijk. Het adres heb ik nog niet, ja oke ik heb nu vier nieuwe site’s aangemaakt, moet nog even kijken waar die komt:)

25-05-2004

…Bzzzzzzzzz...

Ik ben nu al een uur aan het staren en denken hoe ik woorden kan geven aan, hoe het gaat met mij.  Er ligt een bzzzzz over mijn stemming, net zoals een videoband die na twintigduizend keer iets nieuws opnemen gaat storen, zo’n bzzzzzzzz hoor je dan door het geluid heen. Ja, een beetje down kun je dat ook noemen. En verder moet je het zelf maar invullen, doe ik ook altijd voor een ander.

De website

Ik heb het logboek veranderd, een toepasselijk plaatje bovenin, een midi file toegevoegd waar je vrijblijvend kunt genieten van een nummer van The Doors, Rider on the Storm. Ik heb de letters een andere kleur gegeven, graag gedaan:), dit leest iets makkelijker.

* Ik heb een stukje geschreven na aanleiding van de ontvoering van Wei Wei Hu, het meisje uit Eibergen.

* Verder komen er regelmatig nieuwe links bij op http://rider.eigenstart.nl

15-05-2004

Me, myself and Rider

Het gaat goed, fantastisch, geweldig op deze aardbol die blijft draaien zonder dat ik eraf donder, best raar he. Het is gelukkig weer mei, behalve dat de vogels een ei gaan leggen, heb ik de verjaardagstoestanden weer achter de rug en overleeft. Moederdag is ook weer geweest, word trouwens met het jaar commerciëler, iedere etalage is in de ban van moederdag, gezellig. Ben blij dat ik geen donder met die dag heb te maken…vind ik wel stoer klinken. Oké, ik heb wel in die periode aan emotionele incontinentie (huilen) geleden. Dat lag niet alleen aan moederdag, het valt gewoon even niet mee. Soms weet je niet of je voor of achteruit moet, maar op dit moment zie ik niet wat er vooruit is. De toekomst maakt me best bang, het wil allemaal niet lukken met het zoeken naar werk. Ik moet ondertussen afwijzingen gewend zijn, maar het went volgens mij nooit. "Moet je niet persoonlijk aantrekken", word er tegen mij verteld. Tja, maar wie wordt er afgewezen? Inderdaad, ik, en er word verteld dat ik een persoon ben, dus? Maargoed, doe mijn best om het niet persoonlijk aan te trekken, wat dus niet meevalt. Of ik kan werken is voor mij een ander verhaal, hangt niet samen met werk. Ik bedoel, mijn medicatie is verhoogd en moet even wennen dus voel me niet echt happydepeppy, ik zie er uit zoals ik me voel, verdwaasd. Maargoed, ik moet me niet druk maken over werk, het komt allemaal goed zeggen ze. Maar op de vraag hoe en wanneer hebben ze geen antwoord.  Wie zijn ze? De hele wereld op dit moment:).

De Linehan therapie is best pittig. Ik heb nog geen nieuwe dingen gehoord maar het huiswerk en dus het toepassen is een heel ander verhaal, valt niet mee. Assertiviteit volgens de Linehan is: "fuck you" zeggen op het juiste ogenblik, op de juiste toon en liefst tegen de juiste persoon. Oké grapje, ik doe serieus mijn best. Hoewel ik afgelopen week mijn boek zat was, nadat mij werd verteld dat de therapie die dag onverwachts niet door ging, heb ik het boek maar weer uit de papierversnipperaarbak gehaald, nee paste gelukkig niet anders had ik een nieuwe moeten kopen. 

Verder heb ik bij de kapper "een goed gevoel voor even" gehaald.

De website

Ik heb het één en ander verandert, zoals je misschien al hebt gezien in het frame.

*Gestoord Gedrag heeft een eigen plek gekregen, op die pagina is een nieuw artikel geplaatst over zelfverwonding en een artikel over eetproblemen. De pagina zelf is ook een beetje aangepast.

*Ik heb de links ook een eigen pagina gegeven, ja was in een gulle bui vandaar. Via die pagina kom je o.a. in mijn boekenkast, je vindt er een pakkende songtekst van de grootste artiest allertijden, en dat kan alleen maar Eric Clapton zijn. Mijn ontvangen awards heb ik op de link pagina een mooi plekje gegeven. En via die pagina kom je, als je wilt, op mijn andere site waar ik mijn links heb geplaatst. Ja ivm mijn ruimte en een beetje overzicht is ook handig he. Goh, nou, inderdaad ja want die ´oude link´ pagina werd wel erg onoverzichtelijk.

*En waar is het kladblok gebleven? Die pagina is weg, verdwenen, foetsie, pleite, vond ik niet meer nodig.

*De songteksten heb ik hier en daar verwerkt in de site, geen aparte plaats meer voor ze, ja zielig, nou en, moet mijn ruimte een beetje in de gaten houden. Zoals je misschien hebt gemarkt kom je veel songteksten tegen van Stef Bos. Ik ben geen mega fan van hem, maar die teksten…WOW…zo pakkend.

*Via de incest pagina vind je de pagina; Mijn lichaam, mijn huis, die pagina heb ik een beetje bijgewerkt, af is ze nog niet. Ik heb de songtekst Nooit Verteld van Robert Long, daar geplaatst.  Op die pagina wil ik het kwetsbare en zwaar beladen onderwerp, intimiteit en seksualiteit gaan bespreken. Veel incestslachtoffers, waaronder ikzelf, hebben op die gebieden problemen(gehad), dat is opzich ´logisch´, maar je vind er weinig informatie over op het internet. In ieder geval vind ik het een onderwerp dat niet vergeten moet worden.

28-04-2004

Daghalloboek

Zo ook hallo, e-i-n-d-e-l-i-j-k weer eens een update gemaakt. Het is al weer een tijd geleden de laatste update was op 1 december 2003. Ik heb er een paar maanden niet naar omgekeken en heb gedacht dat ik wilde kappen.  Er is zoveel gebeurd in de afgelopen vijf maanden. Ik ben begin december overboord geflikkerd en lag op de bodem van de zee. Eind december besloot ik dat ik niet meer naar boven wilde zwemmen maar echt verdrinken is mislukt. Ik wilde ergens diep vanbinnen toch nog lucht happen. Maargoed, tijdens mijn schipbreuk ben ik er weer achtergekomen dat sommige mensen anders zijn als dat ik dacht. Ik ben dus weer eens gigantisch op mijn bek gegaan door mijn vertrouwen te geven aan mensen die niets van zichzelf laten horen als ze weten dat het slecht met me gaat. Leer ik het dan nooit???? Maargoed, ik zie ze niet meer. De postbode bracht mij eind februari het nieuws dat ik vier dagen later werkeloos was.

Mijn nieuwe therapie is vanaf begin januari van start gegaan en daarnaast volg ik sinds februari de Linehan therapie. Het is veel en zwaar. Maargoed, er is voor mij dus veel verandert in de afgelopen tijd en ik omdat zo stapelgek ben op pfff veranderingen…voel ik me als een vis in het water. Het is alleen jammer dat ik geen vis ben en dat ik het water te koud vind. Hoe dan ook, ik lig op dit moment niet meer op de bodem van de zee. Ik ben aan het zwemmen om niet te verzuipen.

De website

Deze website over incest en borderline is bedoeld om herkenning te geven en er meer herkenbaarheid aan te geven, de (h)erkenning die ik zelf krijg via mijn gastenboek of e-mail…De lieve, soms ontroerende, open, eerlijke, vertrouwelijke reactie’s die ik krijg…woorden schieten te kort. Het geeft mij een reden om met mijn website verder te gaan.

Ik had veel ideeën in mijn hoofd zitten over hoe en wat ik wilde veranderen en toevoegen op deze website. Mijn schilderijen bijvoorbeeld die wilde ik op de site plaatsen. Nadat ik een paar dagen/weken bezig ben geweest met het maken van dé perfecte foto van één van mijn schilderij…maar wat naar mijn mening niet lukte…ben ik daarmee even gestopt, ja uit belang van mijn schilderijen en het fototoestel. Ik weet niet waar het aan ligt, aan de foto, aan mijn schilderkunst, of aan dé perfecte foto van mijn schilderkunst, die niet bestaat volgens mij. Oké, zeg maar niks pfff, hoe dan ook jullie houden het nog te goed.

De laatste wijzigingen; deze pagina is er dus nieuw bijgekomen.

De incest pagina heeft een nieuw uiterlijk gekregen en een gevuld innerlijk, met o.a. mijn verhaal en meer interessante artikelen.

Ik heb de krantenartikelen pagina eraf gehaald. Ik heb zoiets van, als je iets doet moet je het goed doen, en omdat ik het niet kon bijhouden…Ongelofelijk hoeveel krantenartikelen je tegenkomt over seksueel misbruik, moet je nagaan dat niet eens alles de krant ‘haalt’. Maargoed, op de eerste plaats ben ik er mee gestopt puur uit eigenbelang omdat ik even genoeg heb aan mezelf.

Gestoord gedrag heeft een iets ander uiterlijk gekregen, in ‘mijn gestoord gedrag’ heb ik het één en ander aangepast. En ik heb een artikel geplaatst over suïcide. Ja, een heftig onderwerp is dat. De mythe om er niet over te praten met een persoon die ermee in gevecht is, omdat het juist aanzet tot een suïcide poging, wil ik ongedaan maken. 

Op de borderline pagina is er niets veranderd, ohja behalve een andere songtekst; ‘I Love You Too’ van Sarina. Het is de songtitel van de film, ‘Ik ook van jou’. Ik wil binnenkort een artikel plaatsen over de Linehan therapie, waar ik zelf een paar maanden mee bezig ben.

Er zijn nieuwe links bijgeplaatst en verder is het je misschien wel opgevallen dat het lettertype kleiner is geworden, staat minder schreeuwerig en als ik wil schreeuwen heb ik geen groter lettertype nodig hoor:).

Als je via een zoekmachine bent gekomen

klik op het logo voor de volledige site met frame.

Rider on the Storm ©2004