| Geef deze site uw stem |
| Voor op honden.nl |
Geschiedenis van het ras
De Cane (spreek uit als Kane) Corso komt oorspronkelijk uit Sicilië (Italië). Hij behoord tot de groep van de Molossers. Zijn andere naam is: Branchiero Siciliano, Cane di Macellaio .Deze laatste leefde niet op het vaste land maar op Sicilië. De cane corso is een van de twee rassen die direct afstamt van de Romeinse Molossers van heel vroeger. De Molossers van toen gaven twee heel verschillende rassen. Een hond was erg stevig en is uiteindelijk de Mastino Napoletano geworden. De ander was kleiner,lichter en meer atletisch, bekend om zijn snelheid en trouw, daar is de huidige cane corso van afgeleid. In de Middeleeuwen was de hond al bekend. Zo heeft T.Folengo rond 1200 al over hem geschreven in zijn 'Maccheronee' en later, in 1591, schreef E. de Valvasone over de hond in zijn gedicht 'La Caccia'.
De oorspronkelijke hond, Cane di Macellaio dreef runderen naar de slager en nam waarschijnlijk ook aan hondengevechten deel. De cane corso heeft zich later verspreid over midden en zuid Italië. Als eerste en belangrijkste gebruik daar was de jacht, en dan speciaal de jacht op wilde zwijnen. Door zijn kracht, moed en vasthoudendheid was hij hier uitermate geschikt voor. Dit is ook te zien in een schilderij van F.Hackert, de hofschilder van Ferdinand IV van Bourbon. Op het koninklijke landgoed van Persano is een soort van amfitheater te zien waar enkele cane corso's vastgehouden worden door hun begeleiders, alvorens midden in de arena los te worden gelaten op wilde zwijnen. Rondom kijken de genodigden van de koning in hun rijtuigen toe. Via deze weg vond hij een thuis bij de Italiaanse boeren. Daar was hij een hoeder van runderen en varkens die toen nog in het wild gefokt werden. Ook waren ze metgezel en beschermer van veldwachters. Toen de natuurlijke en traditionele gebruiken minder werden, begon de cane corso te vervallen. De wilde zwijnen verdwenen, runderen en varkens werden op stallen gehouden en er waren minder bandieten en schurken. De leefomgeving van de cane corso was veranderd. Als hij niet in de landelijke omgeving van Campania, Molisse, Puglia en Basilicata bewaard was gebleven zou een zeer oud en nuttig ras zijn uitgestorven.
De Italiaanse professor G. Bonatie heeft onderzoek verricht naar de Molossoiden, en dan voornamelijk naar hun verre afkomst en verspreiding door migratie. In de jaren zeventig bemerkte hij dat er nog enkele exemplaren van de cane corso bestonden, waardoor het mogelijk was een selectieprogramma voor het ras op te zetten. Zo is de moeizame zuivering van de cane corso, van generatie op generatie, begonnen. De cane corso kan nu buiten gevaar worden beschouwd, al blijft het ras behoefde hebben aan nauwgezette en attente zorg. Het belangrijkste is op dit moment dat we er in slagen pups te kunnen voortbrengen die steeds homogener en zuiverder worden.
De Ente Nazionale della Cinofolia Italiana, oftewel E.N.C.I, heeft al dit werk gevolgd en met behulp van deskundigen de verkregen resultaten geanalyseerd. Het ras is nu ook erkend.( ook door de F.C.I.). Officieel is de cane corso sinds november 1996 erkend, het is echter wel een voorlopig erkenning (die duurt 10 jaar). Er is in Nederland een Cane Corso club ( C.C.C.N.) die sinds januari 2000 officieel erkend is door de Raad van Beheer. Er zijn ook een aantal liefhebbers verenigd in de S.A.C.C. (de erkende rasvereniging van Italië) maar deze is geschorst en nu niet langer erkend door de E.N.C.I. Ze zijn hun erkenning kwijt.