Reisverslag Newcastle naar Harwich
Reisverslag Newcastle naar Harwich
Gerda en Theo Kroon
18 juni tot en met 3 juli 2002
Afstand 1.040 kilometers
Inhoud
Inleiding
|
Na onze vorige fietsvakanties, een rondje Nederland en een tocht
langs de rivieren, Donau, Neckar en Rijn vanuit Wenen naar
Beverwijk, hebben we besloten om in 2002
in Engeland te gaan fietsen. Ondanks dat we al een aantal routes in
East Anglia in ons bezit hadden, hebben we er voor gekozen om de fietstocht te starten
in Newcastle en te beëindigen in Harwich.
Bij de fietsvakantie winkel in Woerden hebben wij de fietskaarten gekocht, die we
nodig hadden. Onze keus viel op de fietskaarten van Sustrans die een
aantal routes beschreven vanaf Newcastle tot aan Harwich aan toe en die een onderdeel
zijn van de routes die worden uitgegeven door het National Cycle Network.
Een viertal
route kaarten van Sustrans en een aantal Ordnance Survey kaarten (o.a. een van de
omgeving van Newcastle) waren voldoende voor onze fietstocht.
(vervolg)
|
De Ordnance Survey kaart van Newcastle en omgeving (aangeschaft bij Pied-a-Terre in Amsterdam)
zouden we gebruiken om het begin van onze route langs de Reivers Regional route te kunnen fietsen.
Door het volgen van deze route, langs een voormalige spoorweg, zouden we Newcastle
kunnen verlaten en via de rustige weggetjes van deze route
wat kunnen wennen aan het verkeer en het links rijden in Engeland.
De boottocht van IJmuiden naar Newcastle Upon Tyne boekten we bij DFSD ferries in IJmuiden
en de boottocht van Harwich naar Hoek van Holland bij Stena Line in Hoek van Holland.
Dit jaar zouden we de dagafstanden niet al te lang maken. De langste was 90 km en een
normale dagafstand zou ongeveer 70 km worden.
Overnachten zouden we op campings langs de route.
|
Beverwijk naar Newcastle
|
Vanuit onze woonplaats is het een klein stukje fietsen naar de haven van IJmuiden, waar
de boot naar Newcastle zal vertrekken. Rekening houdend met een mogelijke lekke band en
het eventuele tijdverlies bij de pont waren we op tijd vertrokken zodat we ruim van te
voren in de haven van IJmuiden aanwezig waren.
Na het inchecken en de ontvangst van onze boarding kaarten mochten we samen met een veertigtal
motoren de laadruimte van de ferry binnen fietsen. Wat een geweld.
We moesten onze fietsen in een soort
standaard schuin tegen de huid van het schip zetten. Met de speciaal aangeschafte spanbanden,
kon ik onze fietsen in ieder geval behoorlijk vastzetten.
Op een dergelijk schip heb je wel gelijk het vakantie gevoel. Wat een gigantische boot. Pas
op dek 9, of was het toch 10, konden we op het dek lopen. Wat een hoogte.
(vervolg)
|
's Avonds hebben we gegeten in een van de restaurants aan boord van het schip. We
hadden gereserveerd voor een buffet met gerechten uit de verschillende werelddelen. We
hebben heerlijk gegeten. De prijzen voor koffie en rode wijn zijn exorbitant hoog, maar
blijkbaar normaal. Later hebben we bij een van de barretjes nog wat gedronken en
geluisterd naar de live band, waarbij het entertainment gedeelte flauw en langdradig was.
Tegen middernacht zijn we naar bed gegaan en hebben we behoorlijk geslapen. De volgende morgen
konden we al spoedig de kust van Engeland zien en ongeveer een uur later na het aanleggen
van de boot kon het ontschepen beginnen. Tussen de motoren reden we langs de douane.
|
Newcastle naar Beamish, 73 km
|
Vanaf het haventerrein in Newcastle vertrokken we samen met een meneer, die ons al vrij snel
verliet.
Wij wilden namelijk de Reivers Regional route nummer 10 gaan volgen. Het begin van deze route
loopt als fietspad langs een oud spoor. Op deze manier konden we langs de rustigere wegen
van deze route wat wennen aan het links rijden in Engeland. De man zou de Sustrans route nummer
72, langs de rivier de Tyne, gaan volgen. Na 3 rotondes moesten we al afscheid nemen.
Na wat zoeken en de spontaan aangeboden hulp van een Engelsman hadden we de route gauw gevonden.
Het weer was goed. De zon scheen lekker, maar het waaide heel hard. Bijna de
gehele dag wind tegen. Maar niet alleen wind tegen, maar ook allerlei hekken. Gek werd je
ervan, iedere keer je fiets 180° draaien of over een paar balken tillen.
Bij Ponteland hebben we de Reivers Route verlaten en zijn we richting Heddon on the Wall gegaan
om via Blayton de Sustrans route nummer 14, de Three Rivers Cycle Route, te kunnen volgen.
In de loop van de middag, passeerden we bij Heddon on the Wall de Hadrian's Wall.
(vervolg)
|
Een muur, 122 jaar na Christus dwars
door Engeland gebouwd in opdracht van de Romeinse keizer Hadrian, om het noordelijke einde van het
Romeinse rijk in Engeland aan te geven.
De tocht door het dal tot aan Rowlands Gill was bijzonder fraai. De door het dal jagende wind
maakte dit stuk zwaar.
Vanaf Rowlands Gill zouden we via Burnopfield en Stanley naar Beamish
gaan, waar we de volgende dag het Openlucht museum van Beamish zouden gaan bezichtigen.
De weg naar Beamish was echter heel steil. We weten nu ook wat de Engels met push bikes
bedoelen.
Op de camping voelde het door de harde wind erg koud aan. De omgeving, waar we langs
gefietst zijn, was zo nu en dan
prachtig. In het begin van de route hadden we behoorlijk wat last van de rotsooi die door de
Engelse jeugd bij de diverse bruggetjes en tunneltjes wordt achter gelaten. Overal lagen kapot
gegooide flessen.
|
Beamish naar West View, 48 km
|
Vandaag zouden we het Openlucht museum van Beamish gaan bezoeken, maar onze slechte ervaringen
van gister met de heuvels, deden ons besluiten om deze rustdag op te offeren aan een extra
fietsdag, zodat we de 2 geplande fietsdagen naar Thirsk, in 3 dagen gaan doen.
Vanuit Beamish was het gelijk raak. Klimmen langs de B6532 naar Edmonsley werd uiteindelijk
lopen en nog eens lopen. Ook de klim naar Sacriston was raak. Na deze plaats werd onze
inspanning beloond en denderden we omlaag
naar Durham, een drukke stad. Oppassen geblazen. Het links rijden op de rotondes is een rare
ervaring, maar eenmaal op de rotonde is het een kwestie van rustig blijven.
In Durham hebben we eerst bij een bakker een heerlijk bak koffie gedronken en vervolgens de
Durham Cathedral bezocht. Waanzinnig mooi. Prachtig gebrandschilderde ramen en mooie pilaren
die het immense dak ondersteunen. Een bezoek meer dan waard.
(vervolg)
|
Durham uit was weer klimmen en wat lopen. Via Gilesgate ging het vervolgens lekker. De klim bij
Little Town was te doen. Via Haswell richting Shotton Colliery. Vandaag weer veel hekken, ook
hekken die van beneden naar boven taps toelopen. Dit betekende een keer of twintig de kaarthouder
los maken, stuur dwars, fiets erdoor tillen en de kaarthouder weer vastmaken.
De 14 chicanes, gemaakt van grote rotsblokken, langs
het fietspad richting West View zijn waarschijnlijk het gevolg van een braindamage van een of
andere kunstenmaker, overbodig en vooral onhandig. Verder was het tot West View goed te doen. Doordat
het fietspad licht omlaag loopt bereikten we al snel de kust.
Bij Crimdon House Farm hebben we de tent omgezet. Omdat we buitenlanders waren, werden we
door de aardige boer automatisch tot leden benoemd, anders mochten we hier niet staan.
Een schone w.c., geen douche, maar een
mooie plek met uitzicht op zee.
(Vanaf het fietspad eerst de loopbrug over en
over de weilanden naar de farm, anders via de A1086)
|
West View naar Swainby, 54 km
|
Vroeg vertrokken vanaf de boerderij (camping). Het vervolg van de route, begon gelijk in de stad
West View en deze stad werd snel opgevolgd door Hartlepool. Fietsend langs de boulevard, hadden
we behoorlijk last van de
wind en we kwamen maar langzaam vooruit. De route door Owton Manor een voorstad van Hartlepool
werd keurig aangegeven. Onderweg langs het landelijke stukje tussen Greatham en Billingham
hebben we bij de Field House Farm het appeltaartje opgegeven dat we onderweg gekocht hadden.
De route door Billingham was een ramp. Van het kruispunt met de A1185 hebben we de oorspronkelijke
route gevolgd waar we waarschijnlijk de alternatieve route hadden moeten volgen. Hoewel we goed
reden, was
zelfs de hulp van de politie nodig voor het juiste antwoord. De bordjes waren weg of
nooit geplaatst.
Met de hulp van de nodige mensen en van een klein kaartje van de politie konden we toch de juiste
route volgen. Bij de kruising met de A66 verschenen ook de bordjes weer. Langs de river Tees
reden we Middlesbrough binnen. Wat een drukke stad. Na een bak koffie zijn we doorgereden richting
Brookfield.
Het leek daar Leerdam wel. Wat een glas, maar dan wel op het fietspad stuk gegooid door
de plaatselijke jeugd. Kilometers. Bij een tunneltje zijn we zelfs afgestapt om voorzichtig langs
het kapotte glas te kunnen komen.
(vervolg)
|
Tevens ontbraken hier een aantal bordjes en stonden een aantal
bordjes soms een verkeerde kant op.
Vanaf Thornton was het genieten van de mooie uitzichten. Fantastisch. Toen we in Swainby aankwamen
stond ons nog een verrassing te wachten. De camping bleek niet te bestaan. Een zeer vriendelijke
man bevestigde ons vermoeden, maar hij wilde ons wel heel erg graag helpen. Eerst belde hij een
boer of we daar mochten staan. Maar de boer nam de telefoon niet op.
Toen stelde hij ons voor om te
overnachten in het Community house waarvan hij de sleutel bezat. Die avond sliepen wij op het
toneel van dit voormalige oude mannenhuis wat in 1919 door iemand aan de stad geschonken was.
Klasse! Wat een gastvrijheid.
's Avonds hebben we nog een heel stuk in de omgeving gewandeld. Tijdens deze wandeling hebben we
een oude ruïne bezocht. Een voormalig kasteel uit 1323 gesticht door Edward II. We hebben ook
nog een oude kerk bezocht, die nog dateert vanuit de middeleeuwen. Wat ons op het bijbehorende
kerkhof opviel waren de hoge leeftijden van de personen die daar begraven lagen. 80 was geen
uitzondering,
maar eerder regelmaat.
Overigens, tijdens de wandeling kwamen we langs een boerderij waar een aantal caravans stonden,
mogelijk was dit de beoogde camping.
|
Swainby naar Easingwold, 62 km
Vanwege de wandeling door de mooie omgeving van Swainby en op aanraden (aandringen) van de
aardige man uit
het dorp hebben we toch besloten om een deel van de heuvelachtige route
te volgen in plaats van
de vlakkere route, via Norhallerton, richting Thirsk. Even buiten Swainby was het
al raak. 20% stijging. Dat werd weer lopen,
maar het was de moeite waard. Wat een uitzichten. De afdaling naar Osmotherley waarbij we
het prachtige Cod Beck Reservoir voorbij fietsten was geweldig. Na het eten van een broodje,
waarvan de kaas in het kleine kruidenierswinkel in plaats van in plakjes tot hompen was
gesneden, besloten we zelfs om verder de heuvels in te gaan. De klim naar Osmotherley Moor was
adembenemend, dat geldt ook voor de omgeving. Wat een schitterend gebied en wat een uitzichten.
Door de bossen van Over Silten Moor fietsten we langs Nether Silton, Knayton en met een forse
klim naar Upsall door richting het plaatsje Thirsk.
(vervolg)
|
Hier zouden volgens de plannen, op de race course onze tent opzetten, maar aangezien we al
vanuit Swainby waren
vertrokken in plaats vanuit Middlesbrough besloten we om naar Easingwold te gaan. In Thirsk
hebben we het James Herriot visitors centre bezocht. Dit is gevestigd in de voormalige
woning van de echte James Herriot, n.l. James Alf Wight. Een klein, maar leuk museum.
Hier hebben we ook foto's gezien van het gebied waar we in de ochtend uren doorheen hadden
gefietst.
De thee, koffie en de broodjes tonijn in de leuk ingerichte tearoom op het marktplein smaakten
lekker.
De route vanaf Thirsk naar Easingwold was zo goed als vlak, heerlijk. In de verte nog het
White Horse
gezien op de flanken van de Hambleton Hills.
In Easingwold was het nog wel even zoeken naar de eenvoudige, doch schone camping. De dame van het
informatie centrum in Easingwold stuurde ons door, zij had namelijk nog nooit van deze camping
gehoord, maar we zijn toch gaan zoeken en waarachtig.
Het was vandaag zwaar, maar werkelijk schitterend.
|
Easingwold naar York, 40 km
Door het inlassen van de extra fietsdag vandaag een hele kleine tocht. Slechts 40 km.
De dag begon na een lekkere
warme douche, echter op de camping met een lekke band. Waarschijnlijk een doorntje, wat de dag
ervoor toen we door een gat in de heg van het ene veld naar een ander veld gelopen zijn, in de
band is terecht gekomen. Na dit oponthoud zijn we vertrokken. Eerst nog even, langs een
drukke weg, terug naar Easingwold. Na het oversteken van de A19 ging de route door een landelijk
gebied. Lekker rustig, iets wind tegen. Op deze route naar York, kwamen we de eerste mooie
huizen tegen. Vlak voor Beningbrough kwamen we langs Beningbrough Hall een mooi buiten,
met park, restaurant, etc. Maar helaas vrijdags gesloten.
De koffie dronken we even verder in het oude station van Shipton, dat is omgebouwd tot een een
hotel.
(vervolg)
|
Grappig. Stoelen uit het 1ste klas rijtuig. Overal bordjes van treinen, van
stations, modeltreinen. De balie was gemaakt in een oude locomotief.
De gasten sliepen en dineerden in oude wagons. Heel bijzonder.
De route was goed aangegeven. In York zelf is een camping, met een klein trekkersveldje. Lekker
dichtbij het centrum van York op ongeveer 20 minuten loopafstand. De camping is duur, de
sanitaire voorzieningen zijn uitstekend.
Vanmiddag hebben we door het drukke maar mooie centrum
van York gelopen en hebben we een eerste indruk gekregen van de York Minster. Dit belooft veel
goeds voor morgen als we de Minster en het York Museum gaan bezoeken.
We hebben lekker gegeten in de Black Roman. Overigens veel zwervers in York.
|
York
Vandaag hebben we York bezocht. York heeft een zeer toeristisch en druk centrum met
de alleraardigste huisjes in redelijk goed bewaard gebleven middeleeuwse straatjes.
's Morgens hebben we het York Castle museum bezocht.
Dit museum bevindt zich in het kasteel
dat reeds in 1200 gebouwd werd. In eerste instantie van hout en later van zandsteen.
Het museum bevat allerlei stijlkamers en nagebouwde straatjes uit York (met
koetsen, winkels, brandweerkazerne met materiaal, e.d.), een wapen gedeelte met
zwaarden, ridder uitrustingen, etc. Ook het leven van de Engelse gezinnen vanaf 1900 tot en met
de jaren 70 komt aan bod. Kleding, de huizen en een apart gedeelte over het leven
tijdens de tweede wereldoorlog is te bekijken.
Het museum is zeer divers en leuk om te zien.
(vervolg)
|
Het centrum van York heeft een grote hoeveelheid aan winkeltjes, souvenir winkels, snuisterijen,
beren winkels en koffie-tearooms, barretjes en restaurantjes. Zelfs boven diverse juweliers is
nog een tearoom te vinden. Honger en dorst hoeft je niet te hebben, wel een dikke portemonnee.
Alhoewel de prijzen van een 'Large Coffee' ons heel erg meegevallen zijn.
's Middags zijn we naar de York Minster geweest. Mijn kin hing op mijn knieën. Wat een imposant
gebouw.
Alles, maar dan ook alles is versierd, verguld of gekruld. De prachtigste glas in lood ramen
zitten in groteske muren. Als je in het middenstuk omhoog kijkt wordt je bijna draaierig. In de
kerk is ook een astronomische klok te vinden en een hoek van de kerk is gewijd aan de helden
van York, die tijdens de diverse oorlogen gesneuveld zijn. Hun namen staan genoteerd in een
werkelijk gigantisch boek.
Een rondleiding wil ik aanraden. Af en toe pikten we leuke verhalen op als we een groep passeerden.
|
York naar Ellerker/Market Rasen, 142 km
|
De dag begon uitstekend. Vlak na York passeerden we de paarden renbaan, waarop honderden
tenten en campers stonden. Waarschijnlijk was er een mountainbike meating gaande, want bij iedere
tent of camper stond een aantal mountain bikes.
Het fietspad ging dwars over de racebaan. Vanaf de A64 reden we het fietspad op. Met de wind
schuin in de rug ging het lekker. Langs het fietspad stonden om de zoveel kilometers
schaalmodellen van
planeten
opgesteld. Dit maakte onderdeel uit van een millennium project. Overigens de routes van NCN maken
ook deel uit van een millenium project, namelijk om het fietsen in Engeland te promoten.
Met een
rap tempo reden we naar Selby. Daar zijn we even het centrum ingereden om te pinnen en op het
bankje voor de plaatselijke Minster hebben we wat brood gegeten.
De route van Selby naar Howden ging langs rustige landweggetjes. In
Howden bestelden we bij een tearoom een bak koffie, dat werd een hele pot.
Vanaf Laxton hadden we
de wind behoorlijk in de rug, zodat we al snel in Ellerker aankwamen. Een angstig voorgevoel
kwam uit. Er was geen camping. De camperverkoper naast de boerderij is ooit eens aangezien als
camping zodat de boer ten onrechte als camping te boek stond.
Overmoedig geworden door de snelle rit en het idee dat de volgende etappe behoorlijk vlak zou
zijn deed ons besluit om gelijk door te gaan naar Market Rasen. Ons doel van de volgende etappe.
(vervolg)
|
Dit was achteraf geen goed besluit. De weg naar Hull was pittig. Bovendien reden we in Hull
tijdens een snelle afdeling te ver door, zodat we weer een heel stuk terug konden fietsen. Een
vriendelijke man hielp ons weer op weg. Deze meneer is ons later zelfs nog nagereden met zijn
auto om te controleren of we wel op de juiste weg waren. Geweldig.
De Humber Bridge was een hele belevenis. Wat een gigantische brug en wat fiets je hoog boven het
water. Barton het plaatsje aan de andere kant van de brug maakte bij ons een armoedige
indruk. Daar maakten
wij onze tweede fout, we zijn niet gaan kijken bij een camping die niet op de kaart vermeld stond.
Door de armoedige aanblik van Burnham hadden we het idee dat de camping dan ook niks kon zijn
en zijn we doorgereden.
Bovendien was de weg vanaf
Burnham tot aan Beelsby veel heuvelachtiger dan we verwacht hadden. Constant heuvel op en
heuvel af met een behoorlijke wind tegen. Onderweg moesten we zelfs over een landweg fietsen,
een stuk van ongeveer 5 km, wat bijzonder zwaar was. Vanaf Thoresway tot Stone farm
boven op The Wolds moesten we lopen. Richting Walesby gingen we met een rotgang naar beneden.
De camping vlak voor Market Rasen heet Walesby Grange en is netjes.
Wat een dag. Ruim 140 km was toch echt te veel. Overigens de Engelsen zijn bijzonder vriendelijk.
Als je de weg vraagt zijn ze uitermate behulpzaam. Soms bieden ze je al hulp aan als je even
op je kaart staat te kijken. Vandaag hebben we weinig foto's gemaakt, daar waren we te moe voor.
Achteraf wel jammer. Overigens vandaag de eerste fietser (met bagage) gezien.
|
Market Rasen naar Woodhall Spa, 70 km
Koud, koud, wat was het koud vannacht. We hebben heel slecht geslapen. Onze slaapzakken zijn
vannacht niet voldoende gebleken tegen de kou. We konden als troost in ieder geval
lekker douchen. Na
alles ingepakt te hebben zijn we vertrokken richting Woodhall Spa , waar een camping aanwezig
moet zijn, zoals ons verzekerd werd door de eigenaar van de camping van afgelopen nacht.
De route ging door een licht heuvelachtig gebied, met vele landerijen langs een vrij drukke weg,
maar de Engelsen houden zeer goed rekening met ons. Zij passeren ons op ruime afstand en alleen
dan
als het geen gevaar oplevert. We passeerden vandaag een aantal malen een spoorweg, waar zelfs
nog spoorwegbeambten aanwezig zijn. Bij een overweg moest de man de bomen voor ons openzetten.
Op de weg naar Lincoln hadden we de wind tegen en na de zware inspanning van gister, voelden
we onze kuiten protesteren. In Lincoln passeerden we een hele grote supermarkt, waar
we gelijk maar onze
boodschappen gedaan hebben. In de coffee corner van de supermarkt hebben we een heerlijke bak
koffie gedronken.
(vervolg)
|
Het centrum van Lincoln is bijzonder mooi.
Het heeft iets weg van York, oude straatjes,
winkeltjes, een prachtige Minster en een kasteel, maar dan kleiner en minder toeristisch.
Na een kleine wandeling door de stad zijn we richting Woodhall Spa vertrokken. In Fiskerton hebben we
de lekkere broodjes opgegeten, die we in de supermarkt gekocht hadden.
De landelijke route werd vanaf Bardney behoorlijk druk, maar goed te rijden. Vanaf Lincoln
hadden we de wind ietsjes mee, dat maakte het fietsen wat makkelijker.
In Bucknall
hebben we op een bankje
wat veekoeken gegeten (een goed idee, Marieke).
De beloofde
alternatieve route langs River Widham was nog niet klaar. In Woodhall Spa zijn we op aanraden
van een aardige meneer doorgereden naar Kirby Moor, waar een leuke camping is. Op deze
camping
ontmoetten wij wederom de aardige meneer en een aardig stel uit Nieuw Zeeland, die twee
en een half jaar door Europa op vakantie zijn. De Nieuw Zeelander heeft met open mond staan
kijken wat er allemaal uit onze fietstassen te voorschijn kwam.
|
Woodhall Spa naar Fleet Hargate/Long Sutton
Na weer een koude nacht hebben we eerst een warme douche genomen. Het opbreken van de tent en het
opladen van de spullen op onze fietsen ging tot grote verbazing van de Nieuw Zeelander als of
we aan Magic deden. Vooral gister tijdens het opzetten van de tent en het uitpakken van de
fietstassen had hij al met grote ogen staan kijken.
Na de Nieuw Zeelanders gedag te hebben gezegd, zijn we vertrokken. De dag startte wat grijs en
koud, maar wel droog.
De route naar Boston voerde langs kilometers lange landweggetjes met diverse soorten akkerbouw,
gerst, rogge, aardappelen, echter vreemd genoeg geen maïs.
Boston viel ons tegen. De stad kwam bij ons erg groezelig over, evenals de tearoom waar de koffie
lekker en niet duur was. In Boston lagen de bootjes op het droge. De rivier staat in open
verbinding met de zee, zodat eb en vloed in de stad merkbaar zijn. Even verder hebben we de
boodschappen gedaan.
(vervolg)
|
Tussen Boston en Fosdyke Bridge reden we langs uitgestrekte akkervelden met gerst en hier vooral
veel aardappelvelden.
De gewraakte passage van de Fosdyke Bridge viel mee. De 500 meter na de brug waren veel lastiger,
gelukkig reden we langs de goede kant van de weg. De andere kant was veel drukker. Vanaf Fosdyke
Bridge tot Holbeach wederom landelijk fietsen. We waanden ons af en toe in Friesland of in de
polders van Assendelft.
Van Holbeach tot aan de camping was niet zo ver. De camping in Fleet Hargate is rustig, netjes en
heeft een zeer vriendelijke eigenaresse. Het werd in de loop van de middag zowaar wat warmer,
eindelijk. Misschien wordt de nacht ook niet zo koud.
|
Fleet Hargate naar Castle Rising
Vannacht was het toch weer erg koud. Om 5:00 uur tijdens een bezoek aan het toilet, stond
de temperatuur meter op 5 graden celcius en dat is niet al te veel, logisch dat we het
zou koud hadden.
De route liep voorspoedig. Wisselend wind mee, schuin tegen, schuin achter. Het uitgestrekte
landschap deed ons toch wel weer veel aan de Nederlandse polders denken. Het verbaast ons hoe
oud sommige huizen in Engeland zijn. We zijn al diverse malen huizen uit 1850 gepasseerd die qua
bouwstijl kort geleden gebouwd hadden kunnen zijn. Vandaag de eerste mooie cottage met rieten dak en
bijbehorende tuin gezien. Dat valt ons tot nu toe erg tegen. We hebben heel wat armoedige huizen
gezien en wat een zwerfafval overal.
Wisbech is een leuk stadje, waar we op ons gemak door heen zijn gewandeld. Het heeft een paar
kleine winkelstraatjes. De eerste tearoom was niet bepaald fris, maar vooruit. Later bij een
bakker hebben we nog maar een kop koffie genomen en een brood gekocht.
Vandaag zat het ons niet mee. 3 musea waren of dicht, of de roofvogels in een vogelpark zouden
pas om 12:00 uur vliegen.
(vervolg)
|
Vanaf Wisbeck waar de route weer keurig aangegeven stond, reden we de landweggetjes weer op.
We kregen de wind lekker in de rug.
Vlak voor Kings Lynn veranderde het landelijke karakter in industrie. In Kings Lynn hebben we
de boodschappen voor vandaag gedaan. Achteraf iets te snel een supermarkt in gegaan, 50 meter
verder was een fraaie en grote supermarkt. Het is een leuk plaatsje met nog wat bijzienswaardigheden.
Vanaf Kings Lynn naar onze camping was nog 13 km. Ook hier was de route keurig aangegeven. De
route door North Wootton, week iets af van de kaart, maar dankzij de bordjes was dat geen
probleem. Door de bossen werd het uitzicht wat vriendelijker.
Castle Rising, waar we doorheen fietsten, heeft een mooi kapelletje en een kasteel ruïne.
De camping is groot met een bosachtig karakter.
De tenten en caravans staan overal verspreid. Vanavond lopen we nog
even naar Sandringham Castle, dat we morgen gaan bezoeken. Sandringham Castle konden we niet
zien, maar de bijbehorende kerk "The Church of St Mary Magdalene" wel.
Dit schitterende kerkje was helaas dicht.
|
Sandringham Castle
Vanmorgen eerst even naar Kings Lynn terug gefietst voor wat boodschappen, was toch nog even
27 km. Daarna zijn we naar Sandringham Castle gelopen. Een twintig minuten. Allereerst hebben
we een kopje koffie gedronken in het bijbehorende bezoekerscentrum. Na het entree geld betaald te
hebben zijn we door het park naar het kasteel gelopen.
Het kasteel is van buiten niet echt fraai
te noemen, maar binnen meer dan dat. De vertrekken die we konden bezichtigen waren goed
onderhouden. Dat de koninklijke familie van jagen houdt is wel te zien. Op veel wanden hangt
allerlei wapentuig. Van zwaarden en hellebaarden tot de prachtigste geweren. Alles zeer netjes
en smaakvol tentoongesteld. In een gang en hal waren een aantal vitrines ingericht voor de talloze
geweren. Van twee geweren was de kolf gemaakt van de neus van een neushoorn.
De
dineer kamer
was ook fraai te noemen. Heel leuk was het dat ook een vijftiental aquarellen
van Rien Poortvliet te zien waren. Rien Poortvliet is eind 70 een tijdje te gast geweest van de
koninklijke familie.
Overigens, Sandringham Castle wordt in de winter maanden door de koninklijke familie bewoond.
(vervolg)
|
Het bijbehorende museum was leuk. Er stonden een tiental bijzonder fraai auto's. Van de
eerste door de
familie aangeschafte Daimler tot aan een zeer prachtige auto, met een houten carrosserie, die
tijdens de jacht gebruikt werd.
De diverse speelgoed auto's, waarmee de prinsjes gereden hebben, deden het echt. Zelfs de
James Bond Aston Martin was nagebouwd en in staat om een rookgordijn te maken.
De tuinen van het kasteel zijn landschappelijk aangelegd en heel mooi. "The Church of
St Mary Magdalene", vlak bij het kasteel is werkelijk schitterend.
Het complete altaar en een groot gedeelte van de
preekstoel, zijn van zilver. Het plafond is voorzien van de mooiste beschilderingen, waarbij
ruim gebruik is gemaakt van bladgoud. Ik begreep nu ook waarom de kerk de vorige avond dicht
was.
In het bijbehorende park was nog een paarden festival aan de gang. Tientallen koetsen reden af en
aan. Een van de spannen was vlak bij het kerkje aan het oefenen.
's Middags konden we nog even van een lekker zonnetje genieten en stuk beter dan het koude
ochtend weer.
|
Castle Rising naar Fakenham, 63 km
|
We begonnen vandaag vroeg. Al voor 8 uur zaten we op de fiets. We startten met een heerlijk
zonnetje, maar ook met een koude wind. Vlak na de camping konden we al op de pedalen.
De route van vandaag is wat
glooiend met zo nu en dan een stevig klimmetje. De eerste kilometers gingen door Sandringham
Country Park en werd snel opgevolgd door een mooi landschap. Afwisselend akkerbouw, bossen, etc.
De omgeving doet hier vriendelijk aan. De huizen worden steeds fraaier. In Ringstead hebben we
voor de muur van een fraai huis wat vee koeken gegeten. De 13 km vrijwel rechte weg naar Burnham
Market ging door een glooiend landschap en ging zo nu en dan redelijk omhoog.
In het kleine, leuke stadje was het even zoeken, maar uiteindelijk konden we een kop koffie
drinken in een hotel. Toen ik de tweede ronde wilde afrekenen
bleek dat niet nodig. Alleen de eerste bak diende afgerekend te worden. Toen ik zei: 'dan zit
ik hier vanavond nog', werd er wel wat schichtig gereageerd.
Even verderop passeerden we het inmense Holkham Park, helaas is het nog niet toegestaan om hier
doorheen te fietsen.
Het uitstapje naar Wells-next-the-Sea, ging vanwege het zeer slechte fietspad niet door. Hier
passeerden we een van de slechtste fietspaden.
(vervolg)
|
In Wighton even voorbij Wells-next-the-Sea reden we door een klein dorpje, waar we het eerst
huis zagen wat ons een beetje deed denken aan de vele foto's van cottages die wij gezien hadden
tijdens het voorbereiden van onze reis.
In Little Walsingham hebben we een klein museum bezocht. Dit museum bestaat uit een
oude rechtszaal en de voormalige Abbey. Niet spectaculair, maar vooruit.
De route was verder heel fraai. Dwars door een glooiend, slingerend dal. Jammer dat de zo koud
was. In Fakenham hebben we de boodschappen gedaan. Uiteraard aan de andere kant van de stad dan
waar de camping is.
De camping bevindt zich op een Paarden Race baan. De campers en caravans staan
voor de tribune, op het inrij veld of langs de baan. In het midden van de baan was een golf
traject uitgezet.
De douches zijn heerlijk al moest ik nog wel een gevecht leveren met de doucheslang, toen ik
de massagestraal in werking stelde.
|
Fakenham naar Bungay, 89 km
Om ongeveer 8 uur zijn we vanaf de Racecourse vertrokken. Alan de Engelsman, die ooit
eens in Eppeldorn en Velkenberg geweest was, zal al achter de caravan.
Het eerste stuk was eventjes druk, maar al heel snel gingen we de landwegen weer op. Wat ons
opviel was de grote hoeveelheid konijnen, die doodgereden langs de weg lagen.
Het landschap is werkelijk schitterend, de kleine stadjes doen erg vriendelijk aan. Na 12 km
passeerden we een watermolen, de omgeving daar was heel fraai.
De heuvel na de Mill was pittig,
maar het uitzicht was daarna weer schitterend.
Vanaf Themelthorpe zijn we het fietspad opgereden. Dit fietspad zou ons, met een enkel klein
stukje stad, na 32 in Norwich brengen. Volgens mij een lengte record. Deze Marriots Way
vernoemd naar de ingenieur die deze spoorlijn heeft aangelegd was tot Reepham niet best. Het
bracht ons wel bij het voormalige station van Reepham, waar we nu een kop koffie konden drinken.
(vervolg)
|
Even buiten Reepham ging het fietspad in bijna een moeite door naar het centrum van Norwich.
Het fietspad daalde en was in een goede conditie en daardoor goed te fietsen. Jammer was alleen
dat de vele bomen langs het oude spoor het zicht om de mooie omgeving veelal ontnam.
Norwich is een mooie stad met veel bijzienswaardigheden en zowaar voor het eerst op de vakantie,
terrassen.
De route vanaf Norwich tot Bungay is eveneens mooi, op een klein slecht fietspad na. De route
slingert grotendeels langs de oevers van de river Yare, zodat we ons even langs de Donau
waanden.
Na Norwich kregen wel steeds meer last van de wind en ook van wat stevige klimmetjes. Een klim
haalde de 17% stijging. Het plaatsje Bungay ziet er leuk uit. De camping, eenvoudig, maar voldoet
zeker na deze lange vermoeiende dag. 's Avonds eindelijk tot bijna half tien kunnen genieten van
de zon.
|
Bungay naar Framlingham/Brandeston, 67 km
In Bungay was het even zoeken, maar op een klein missertje na hadden we de draad
al weer snel opgepakt. Deze slingerde zich tot Beccles langs een riviertje. Bij Beccles
draaide de route 90° richting Halesworth.
Vandaag hadden we wederom veel last van de
wind, die vandaag nauwelijks te hulp kwam. Bovendien fietsten we door een
glooiend, weliswaar fraai landschap, maar daardoor wel met zo nu en dan een stevig klim.
In Halesworth hebben we een bak koffie gedronken. Hier moesten we, in verband met een braderie,
een klein stukje lopen. In dit gebied moet je goed opletten. De richting bordjes zijn zo nu en
dan verdwenen of wijzen, waarschijnlijk dankzij de jeugd, een totaal verkeerde richting aan.
Vlak voor Peasenhall fietsten we hierdoor verkeerd, maar dat was niet zo erg. De route kwam keurig
uit en ging bovendien door een mooi heuvel landschap.
(vervolg)
|
Richting Framlingham passeerden we een tweetal wijngaarden, waar we maar geen bezoek afgelegd
hebben.
Wel hebben we een bezoek gebracht aan de ruïnes van kasteel Framlingham. Hier konden
we bovenop de nog bestaande kasteelmuren ons even Ivanhoe wanen.
In een plaatselijke Inn hebben we lekker gegeten. Door het draaien en keren was ik de weg een
beetje kwijt geraakt, maar met de hulp van een tweetal vriendelijke heren, kwam het toch nog
goed. In Brandeston, een viertal kilometers voorbij Framlingham, staan we op de camping bij een
café. Geen douche, maar vooruit. Waarschijnlijk stopt dit jaar de camping en dat is maar goed
ook. Echt netjes is het niet. De toiletten worden ook door de café bezoekers gebruikt.
We zijn nu alleen. Iedereen (2 caravans) zijn weer naar huis. Een aardige mevrouw heeft nog
even koffie voor ons
gezet.
|
Framlingham naar East Bergholt, 61 km
Ondanks de goede adviezen van Trineke en we fatsoenlijk
weer besteld hadden, begonnen we zelfs met regen. De tent konden we nog net een beetje droog
inpakken, maar daarna was het pet. Regen en wind. De wind maakt het fietsen
tot nu toe niet echt leuk.
Vanmiddag toen het even opklaarde en we een aantal kilometers in de beschutting van de heggen
eindelijk eens lekker konden fietsen, hadden we alle twee zoiets als: zo had het moeten zijn.
Maar helaas.
De route bracht ons wel weer door mooie stukken natuur, maar we konden er niet echt van genieten.
In Woodbridge, een klein plaatsje, vroeg een oude mevrouw of we 'lost' waren, maar toen ik haar
vertelde dat we een supermarkt zochten en het liefst een grote, was haar zeer verontwaardigde
reactie: 'In Woodbridge?'. Geweldig, wat een leuk mens.
(vervolg)
|
Maar ze stuurde ons wel naar een klein winkelcentrum, waar een supermarkt was, die meer dan
voldoende
was. Bovendien was daar een boekhandel
die koffie, e.d. verkocht, dus bakkie!. Na Little Bealings klaarde het iets op.
Het passeren van Ipswich ging dankzij de bordjes uitstekend. Vanaf Bramford heb ik niet meer
de officiële route gevolgd, maar een andere route, zodat we wat directer naar de camping konden
gaan. De aanlooproute was erg druk, het hierna komende landweggetje, leuk, minder leuk was het
dat de landweg doodliep op de A12, zodat we nog wat moesten omrijden.
De camping is netjes, er staan leuke bloemen langs het veldje. Gister kampeerden we bij de
Queens Head Inn, vandaag passeerden we de Kings Head Inn en nog iets later de Admirals Head Inn.
Veel fantasie.
Morgen de laatste lange dag in Engeland.
|
East Bergholt naar Bradfield, 69 km
We konden kiezen uit het oppikken van de route of het zo goed als rechtstreeks naar Harwich
rijden, waar we in Ramsey de camping zouden nemen.
We besloten om toch de 52 km lange rit te nemen, die ons door Colchester en Wivenhoe zou
brengen. Na de drukke B1070, de aanlooproute vanaf de camping, kwamen we in een mooi gebied
terecht. Een beetje draaien, een beetje glooiend, goed te doen, al was de klim bij Layham toch
pittig te noemen.
De route door High Woods een voorstad van Colchester was perfect aangegeven.
Ook in Colchester was het op een punt na prima voor elkaar.
Colchester is een vrij grote plaats met heel wat winkels. Bij een Frans café hebben we de koffie
met een bijpassende croissant genomen. Bij Marks & Spencer hebben we de boodschappen gedaan.
(vervolg)
|
De route naar Wivenhoe gaat langs de rivier de Colne. Gerda, wat overmoedig geworden, door
het windje in de rug, ging in een bocht naar beneden door het gravel onderuit. D'r been is
geschaafd en d'r trots is gekrenkt, maar daar is het gelukkig bij gebleven.
In Wivenhoe raakten we ondanks het plattegrondje toch de weg kwijt, maar een behulpzame man, wees
ons de juiste richting. De wind in de rug en met de temperatuur eindelijk behaaglijk ging het
voorspoedig naar Ramsey waar de camping moest zijn.
Nou die was er, maar wat een schandaal. Het veld had een helling van wel 15% en de enige WC
en enige douche waren smerig. We zijn toen maar terug gereden richting Bradfield. 8 Kilometer
behoorlijk klimmen, maar daar was tenminste een camping. Alleen moeten
we morgen niet 5 maar ongeveer 13 kilometer fietsen naar Harwich.
|
Bradfield naar Beverwijk
|
Het heeft de hele nacht geregend. Om 6 uur hield het op. Aangezien we toch al wakker waren,
hebben
we de spullen ingepakt, de tent afgebroken en alles op de fietsen geladen. We zijn met een
stevige wind in de rug en met dreigende wolken aan de hemel, met een rotgang naar Harwich
gefietst. We kwamen daardoor heel vroeg
aan in Harwich, maar we waren in ieder geval droog en we konden in de wachtkamers tenminste beter
zitten dan in ons tentje.
De reis van Harwich naar Hoek van Holland, verliep voorspoedig. Helaas was het weer heel slecht
zodat er weinig te genieten viel.
(vervolg)
|
Na vier uur varen, waarbij we een langzame ferry passeerden en de snelheid van de ferry pas
zichtbaar werd, kwamen we in Hoek van Holland aan. Tussen de auto's fietsten we de ferry uit.
Aangezien het al behoorlijk laat was en omdat het behoorlijk regende hebben we besloten om de
trein naar huis te nemen.
Het was jammer dat we tweemaal moesten overstappen en dat in Leiden
ons geen tijd gegund werd om de sneltrein te nemen. Om zes uur 's avonds waren we weer thuis en
zat de vakantie erop.
De continental's (marathon), die ik op onze koga miyata's (adventure) heb gemonteerd, hebben het
behoorlijk voor hun profielen gehad en hebben het uitstekend gedaan.
|
Thanks
|
I would like to thank all the English people who have helped us in England, finding
supermarkets, campings, or who helped us when we were lost or in doubt and for being so
kindly on the road.
Especially I would like
to thank the people in Swainby who let us sleep in the Community House.
|
Links
fietsvakantie winkel in woerden
National Cycle Network
sustrans route kaarten
James Herriot visitors centre
Viking Jorvik
Sandringham Castle
Stena Line
DFDS Seaways
reisverhalen.pagina.nl
reisverhalen van Frank de Neling en Dagmar Hekelaar
reisverhalen van Clara Dubber en Jan Bruin
koga miyata
Informatie
copyright©: Theo Kroon
famthkroon@zonnet.nl
laatste wijziging: 6 januari 2009
