Suriname 2002

Zondag 15 september:
Amsterdam - Paramaribo
Om 13.40 uur zijn we met een boeiing 747-300 (vlucht KL713) vertrokken naar de Johan Adolf Pengel Internationale Luchthaven in Suriname waar we om 17.30 uur lokale tijd aankomen (foto 1). In Nederland is het 5 uur later.
Ongelofelijk wat er allemaal vanuit Nederland meegesleept is aan dozen en pakketten. Als we onze koffers hebben worden we ontvangen door Sirano, Bianca en Cristine, medewerkers van Access Suriname Travel (AST). Zij zullen ons de rest van de reis begeleiden. Ook maken we kennis met onze andere 10 reisgenoten, dhr Goetsch met dochter Joppa, dhr Oranje met zoon Casper, het echtpaar Hans en Trijnie en de alleenreizende Gea, Fred, Jan en Jenny.
Nadat om 21.00 uur iedereen heeft ingecheckt in hotel Eco Resort krijgen we een welkomstdrankje en een overzicht van wat ons ongeveer te wachten staat de komende twee weken.

1. 2.

Maandag 16 september:
Paramaribo
Vanmorgen zijn we om 9.00 uur opgehaald met de minibus voor een citytour. We zijn begonnen op de bloemenmarkt waar de meest exotische bloemen worden verkocht zoals de felgekleurde palulu. Vervolgens zijn we door de Palmentuin gewandeld welke ooit de privé-tuin van de gouverneur was (foto 3). Hier staan allemaal koningspalmen met daartussen wat gedenktekens, waaronder het beeldje van Ruben. Een jongetje dat door verstikking om het leven is gekomen omdat hij zich tijdens het verstoppertje spelen in een koelkast had verstopt welke van binnenuit niet geopend kon worden. Het bijbehorende motto is “ouders let op uw kinderen”.
Aan de overkant van de weg ligt fort Zeelandia met daarnaast een standbeeld van koningin Wilhelmina. Het fort ligt aan de Surinamerivier en is een voormalig Nederlands verdedigingsbolwerk. In eerste instantie werd de basis van het fort gelegd door de Engelsen en versterkt door de Hollanders toen het in 1667 in Zeeuwse handen viel. In 1982 richtte het nationale leger het fort in als hoofdkwartier met als tragisch dieptepunt in de geschiedenis de moord op 15 tegenstanders (decembermoorden) van het militaire regime op de binnenplaats van het fort.
Op het plein bij het fort staan een aantal houten officierswoningen die in hun oude glorie zijn hersteld. De enige woning die niet is hersteld is het Nola Hatterman Instituut (foto 4). Dit als protest tegen het feit dat er geen overheidsgeld beschikbaar wordt gesteld voor de sinds 1953 ongesubsidieerde schildersschool.
Na een aangeboden drankje en hapje aan de waterkant maken we nog een boottocht op de Surinamerivier waar we een kijkje nemen bij het Duitse scheepswrak de Goslar (foto 5). Om te voorkomen dat het schip in Nederlandse handen valt wordt het tijdens WO2 door de Duitsers zelf tot zinken gebracht. Vanmiddag zijn we wezen zwemmen bij hotel Torarica. Voor ons eerste diner heeft Chris de groep meegenomen naar het Chinese restaurant Chi Min.

3. 4. 5.

Dinsdag 17 september:
Paramaribo
Om 8.30 uur zijn we via de J. Wijdenbosch-brug naar het district Commewijne vertrokken. Net voorbij de brug stoppen we bij één van de vele fruitstalletjes die Suriname rijk is (foto 6). Hier krijgen we allerlei verschillende vruchten en fruit te proeven.We bezoeken het openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam. Na een korte wandeling komen we op het punt waar de Surinamerivier en de Commewijnerivier samenkomen. Op de broek en schoenen van Sirano en Chris zitten allemaal kleine dingetjes geplakt. Dit noemen ze verklikkers. Dat is het bewijs dat je ergens in het bos of gras bent geweest.
Aansluitend gaan we naar de in 1982 gesloten strafgevangenis en dan door naar Mariënburg, een voormalige suikerrietplantage. Begin jaren tachtig sloot Mariënburg noodgedwongen haar poorten. Honderden arbeiders ontvangen nog altijd hun loon hoewel de waarde hiervan door de inflatie tot een dieptepunt is gedaald. In het guesthouse krijgen we een Javaanse lunch waarna we een show, de Jaran Kepang, te zien krijgen (foto 7). Dit is een Javaanse show waarbij de dansers in trance raken en diersoorten nabootsen als b.v. een paard of een slang. De show duurt ons te lang en gaat een kant op die ons niet aanstaat. Daarom nemen we nog even een kijkje in de omgeving. We komen terecht in een gebouw waar een internetcafé moet komen en waar een beginnende bibliotheek is ondergebracht in de hoop dat de jeugd meer gaat lezen. Terug in Paramaribo hebben we gegeten bij café-restaurant 't Vat.

6. 7.

Woensdag 18 september:
Paramaribo
Vandaag hebben we aan de overkant van het hotel fietsen gehuurd. Hier hebben ze een keskesi (kapucijnaap) als huisdier. Deze wordt in Suriname gehouden zoals in Nederland een kat of hond. Via de villawijk van Paramaribo en oude plantages (foto 9) fietsen we naar het ± 10 km verderop gelegen Leonsberg. Het links rijden gaat bijna vanzelf. Een km of drie voordat we weer bij het hotel zijn krijgen we een lekke band. Gelukkig hebben we een bandenplaksetje en een pomp meegekregen. Wanneer we de fiets op z’n kop hebben staan worden we in het Surinaams aangesproken door een aantal Creolen.
Ze denken dat wij Boeroe’s (Hollandse landbouwers die vroeger naar Suriname kwamen) zijn en vragen of we hulp nodig hebben. Achteraf niet zo gek want we krijgen de band niet geplakt en moeten verder dus lopen. 
Het blijft trouwens wel vreemd dat je zo ver van huis gewoon Nederlands kunt praten. Na het omruilen van de fiets en een lunch van zelf gekochte broodjes gaan we nog naar het centrum van de stad waar we bij het postkantoor kaarten kopen. Vanavond weer gegeten bij 't Vat.

8. 9.

Donderdag 19 september:
Paramaribo - Wageningen
Om 9.00 uur vertrekken we met Chris en chauffeur Hans voor een tweedaagse trip naar het westen van Suriname. Onze eerste stop is bij de vreemdelingenpolitie om de paspoorten te laten stempelen. Onze paspoorten en vliegtickets brengen we langs bij het kantoor van AST om onze terugvlucht te herbevestigen. Na ongeveer een uur vervolgen we onze weg.
Op de route naar Wageningen komen we eerst door Groningen in het district Saramacca (foto 10). Hier horen we, net als overal, veelvuldig het geluid van de Grikibi (foto 11). Ook wel “grietjebie” omdat dit is wat hij steeds roept. Daarna lunchen we in Todness (foto 12), de hoofdplaats van het kokosdistrict Coronie.
Onderweg brengen we nog een bezoek aan Meneer Tjon Fo. Een kunstenaar die van zijn tuin een openluchtmuseum heeft gemaakt van allerlei langs het strand gevonden voorwerpen. Ook gaan we langs bij het strand van Coronie (foto 13). Door landafslag is in de loop der jaren het zand verdwenen en is het een modderbank geworden. Het land komt jaarlijks nog steeds verder onder water te staan. We overnachten in Wageningen en als we bij hotel de Wereld uit de bus stappen worden we belaagd door muggen. Ook lopen er padden rond in allerei soorten en maten. Het diner bestaat uit afhaal Roti.

10. 11. 12. 13.

Vrijdag 20 september:
Wageningen - Nickerie
Vanmorgen bezoeken we eerst het rijstbedrijf SML (Stichting voor Machinale Landbouw) in Wageningen. Hier krijgen we het hele proces van rijst maken te zien. Regelmatig zien we werknemers met grote balen rijst op hun fietsje het bedrijf uitkomen (foto 14). Dit is rijst die van de band af is gevallen en wat de medewerkers mee mogen nemen voor thuis. Zo te zien valt er wel erg veel rijst van de band.
We rijden door naar Nieuw Nickerie, de hoofdplaats van het district Nickerie. Het grootste deel van de bevolking in Nickerie bestaat uit Hindoestanen. Nadat we hebben ingecheckt in hotel Ressidence Inn lunchen we in restaurant de Palm. Dit keer proberen we Pom. We hebben nog net even de tijd om bij Tele Sur een paar e-mailtjes te versturen. En dit voor maar SF 1200,00 per half uur (SF 1000,00 =  € 0,35). In een school krijgen we een Hindoestaanse culturele show te zien met zang, dans en klederdracht. Er speelt een man op een tablas, een soort van bongo waar een geweldig geluid uitkomt (foto 15). Na de show krijgen we nog een Fernandes (zoet drankje met koolzuur) en een speculaasje en genieten we op de Zeedijk van een zonsondergang. Aan de overkant van de Corantijnrivier kunnen we Guyana zien liggen. Zodra de zon onder is komen de smokkelaars met hun bootjes de rivier op (foto 16). Vanavond dineren we in een Javaans restaurant waarna we nog even de kermis opgaan. Er staan voornamelijk standjes om te gokken, te eten en hele harde muziek. Van Chris krijgen we geld om te hengelen. Het enige wat we winnen zijn grote plastic afwasbakken of vergieten. Omdat dit nogal moeilijk mee te nemen is in het vliegtuig mogen we het ruilen voor wat handzamer dingen zoals een dienblad of fruitschaaltje (ook van plastic).

14. 15. 16.

Zaterdag 21 september:
Nickerie - Paramaribo
Na het ontbijt verkennen we eerst het winkelcentrum en de markt van Nieuw Nickerie (foto 17) waarna we nog een bezoek brengen aan een klein rijstbedrijf en een particuliere rijstboer. De laatste heeft in een schuur een machine staan waar de lokale bevolking voor een symbolisch bedrag het kaf van het koren kan laten scheiden. In zijn woning aan de overkant van de weg krijgen we nog wat te drinken.
De lunch hebben we nogmaals in restaurant de Palm. Hierna gaan we weer op weg naar Paramaribo. Omdat dit een behoorlijke afstand is om af te leggen stoppen we onderweg alleen maar voor een drankje (foto 18) en een bezoekje aan een bloementuin c.q. tuincentrum. Pas na zevenen komen we weer aan bij hotel Eco Resort (foto 19). Eten doen we weer bij 't Vat omdat je hier ook andere gerechten kunt krijgen dan rijst met kip of kip met rijst.

17. 18. 19.

Zondag 22 september:
Paramaribo
Vandaag hebben we lekker een vrije dag. Eerst gaan we naar de stad waar we één en ander zonder al te veel mensen kunnen bekijken (foto 20). De winkels zijn dicht en bijna alle Surinamers gaan op zondag naar de Colakreek om te zwemmen en te ontspannen. Helaas zijn we te laat om van de zangwedstrijd te genieten die vogelbezitters op zondagochtend houden op het Onafhankelijkheidsplein. Als je in Suriname een vogeltje hebt ben je pas een echte kerel. Als je een man met een vogeltje in een kooitje rond ziet lopen doet hij dit om de vogel te leren antwoorden. Lunchen doen we bij de Mc Donalds.
Als we na onze, toch wel warme, wandeling terug zijn nemen we nog een heerlijke duik in het zwembad (foto 21). Het water is weliswaar warm maar toch fris je er van op. Elke keer als we s’avonds gaan eten moeten we een vrij drukke weg oversteken en dat valt niet altijd mee met het links rijdende verkeer. Wat opvalt is de beleefdheid van de Surinamers. Ze zeggen altijd dag meneer/mevrouw of alstublieft meneer/mevrouw.

20. 21.

Maandag 23 september:
Paramaribo
Om 9.00 uur gaan we op stap voor een dag kunst en cultuur. Eerst hebben we een rondleiding in het presidentieel paleis (foto 22 en 23). Na afloop krijgen we een drankje en een hapje aangeboden op het terras waar we zicht hebben op de palmentuin. In de tuin van het paleis zitten apen die ook gelijk een hapje mee komen eten. In de gallery Ready Tex krijgen bekende en onbekende kunstenaars de kans om te exposeren zoals b.v. Erwin de Vries en onze eigen reisleider Sirano. Ook zit er een winkel bij waar van alles te koop is van kunst tot kleding tot gasbommen.
Na de lunch bij een Chinees restaurant belanden we bij batic en kunstschilder Soeki Irodikromo (foto 24). Hij geeft uitleg hoe hij werkt en sleept ons tot slot mee naar zijn Javaanse clubhuis waar hij samen met een aantal studenten een standbeeld heeft gemaakt ter ere van 100 jaar Javaanse immigratie. En weer krijgen we wat te drinken. Nu komen er djogo’s (literflessen Parbobier), cola en water op tafel. Voor zover we tot nog hebben meegemaakt is het vrij gebruikelijk dat iedereen die wat verteld of laat zien ons na afloop een drankje en/of hapje aanbied. Door het enthousiasme van al deze mensen is het moeilijk om hier nee tegen te zeggen. Ook krijgen we van AST elke dag wel cake, gebak of fruit tijdens de rit.

22. 23. 24.

Dinsdag 24 september:
Paramaribo
Wederom zijn we om 9.00 uur op pad gegaan maar nu voor een dag religie. De rooms- katholieke kathedraal St. Petrus en Paulus is het op één na grootste houten gebouw van de wereld en werd gebouwd in de jaren 1883-1885 (foto 25). Momenteel is men druk bezig met de restauratie van de kathedraal. Een paar straten verderop bezoeken we een Joodse Synagoge (foto 26). De bodem van deze synagoge is bedekt met zand dat afkomstig is van de Jodensavanne. Er hangen opschriften waaruit blijkt dat in de loop van de jaren diverse leden van ons koninklijk huis de synagoge hebben bezocht. Vlak daarnaast staat een moskee (foto 27). De synagoge en de moskee hebben een gezamenlijke bewakingsdienst en ze komen op elkaars feesten. In eerste instantie zijn ze allemaal Surinamer en dan pas Jood of Moslim. Na de gezamenlijke lunch staan nog een bezoek aan een Hindoe tempel en een hervormde kerk op het programma. Omdat we eigenlijk wel genoeg kerken hebben gezien scheiden we ons voor de lunch van de groep af en gaan verder onze eigen gang. We halen bij de benzinepomp een paar lekkere sandwiches en gaan daarna nog heerlijk een poosje zwemmen. Vanavond hebben we gegeten bij le Bastille.

25. 26. 27,

Woensdag 25 september:
Paramaribo - Danpaati
Eindelijk is het dan zover. We gaan voor een paar dagen het binnenland in. Om 8.00 uur vertrekken we met de bus richting Atjoni. Het grootste gedeelte van de busrit gaat via een, toch wel vrij brede, bauxietweg. Het enige wat we tegenkomen zijn grote zware vrachtwagens die veel grint en steentjes doen opspatten.
Om de voorruit van de bus heel te houden legt de chauffeur zijn hand ertegen (foto 28). Terwijl wij een plaspauze hebben en een soort van saucijzenbroodje eten zijn de reisleider en de chauffeur bezig de accu weer onder de bus vast te sjorren. Bij een rotspartij stappen we uit en lopen we een stuk. Als we rond 13.30 uur in Atjoni aankomen staan er al de nodige inheemsen te wachten (foto 29). De chauffeur wil ze voor SF 20.000,00 p.p. (is ± € 7,00) maar wat graag mee terug nemen naar Paramaribo.
Wij kunnen gelijk in een korjaal stappen. Dit is een uitgeholde, opgerekte boomstam (een groot soort kano). De lunch die we vanmorgen afgehaald hebben kunnen we aan het begin van onze boottocht naar Danpaati nuttigen. Het is het droge seizoen dus ook droog (laag) water. Gelukkig staat het water nog hoog genoeg om onderweg niet uit hoeven te stappen. We komen langs diverse stroomversnellingen (foto 30) en bij elk dorpje zie je de lokale bevolking zwemmen, vissen of op stenen hun kleren wassen. Op zoek naar vissen, slangen en kaaimannen zien we opeens een luiaard in het water. De bootsman vindt dat de luiaard gered moet worden want ze kunnen niet zo goed zwemmen. Jan haalt hem uit het water waarna de bootsman hem terug hangt in een boom (foto 31).
Na 2½ uur varen komen we om 16.30 uur aan op Danpaati. Hier overnachten we in houten hutjes met rieten daken, twee bedden met klamboe, wastafel, toilet, douche en spinnen. We krijgen nog even een rondleiding op het eiland en gaan om 19.30 uur dineren. Er is een aggregaat wat van ongeveer 18.30 uur tot 22.00 uur aangaat en daarna moeten we ons met een olielamp redden.

28. 29. 30. 31.

Donderdag 26 september:
Danpaati
Ondanks de spinnen hebben we toch wel goed geslapen. Gisteren hebben we al kennis gemaakt met Corrie en Leen die, samen met een aantal boslandcreolen (bosnegers), geheel op vrijwillige basis alles op Danpaati regelen. De opbrengsten komen ten goede aan projecten voor de lokale bevolking op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs. Als we hun vertellen van de door ons geredde luiaard lachen ze ons uit want het blijkt dat de luiaard een uitstekende zwemmer is. Vanmorgen zijn we met de korjaal naar een verderop gelegen medische post gebracht. Vanaf hier hebben we een wandeling gemaakt door een aantal dorpjes waaronder Botopasi (foto 32 en 33). Hier bevind zich het vliegveld annex voetbalveld vanwaar wij terug zullen vliegen naar Paramaribo.
De bevolking bestaat uit boslandcreolen, ook wel Saramakaners, die allemaal even vriendelijk zwaaien maar ons toch ook wel eng vinden (foto 34). Volwassen vrouwen willen niet op de foto omdat ze bang zijn in bladen als Panorama te komen. Kinderen zijn in eerste instantie bang voor de “bakkra’s”, die bij hen dezelfde betekenis hebben als bij ons zwarte Piet. Pas wanneer de ouders zeggen dat het goed is durven ze een snoepje aan te nemen. Na een heerlijke lunch van gewone broodjes hebben we gerelaxed op de veranda van onze lodge (foto 35) en hebben we gezwommen in de Surinamerivier. Ook vanavond is het om 22.00 uur gedaan met de stroom.

32. 33. 34. 35.

Vrijdag 27 september:
Danpaati
Afgelopen nacht hoorde ik een geluid wat leek op een misthoorn maar wat brulapen bleken te zijn. Ook horen we s’nachts trippelende pootjes op de vloer van de hut. Maar goed dat we een klamboe hebben. Vandaag heeft onze groep zich in tweeën gesplitst. De ene helft is om 9.00 uur per korjaal naar Dan gebracht waar ze een boswandeling gaan maken van ± 20 km. Wij zitten bij de andere helft en gaan met de korjaal naar het anderhalf uur verderop gelegen dorp Djoemoe, de plaats waar de Surinamerivier zich vertakt in de Gran Rio en de Pikin Rio. Hier heeft de Evangelische Broedergemeenschap een kerk, een school en een veldhospitaal gebouwd waardoor het dorpje een streekfunctie heeft gekregen (foto 36).
Morgen bestaat Djoemoe precies 40 jaar en de voorbereiding voor de feestelijkheden zijn al in volle gang. Uit alle omliggende dorpen zijn mensen uitgenodigd waarvan een groot aantal vandaag al per korjaal aan zal komen. Aan de overkant van Djoemoe ligt, in de Gran Rio, de Tapawatraval (foto 37). Hier kunnen we zwemmen en onder de waterval zitten en weten we zelfs Jenny een beetje over haar watervrees heen te krijgen. Als we terug zijn op Danpaati (foto 38) hebben we een goed diner met aansluitend een Saramakaner show (foto 39).

36. 37. 38. 39.

Zaterdag 28 september:
Danpaati - Paramaribo
De laatste nacht in de jungle heeft zowat iedereen van de groep voor het eerst goed geslapen. We hebben na het ontbijt nog uitgebreid de tijd om een wandeling over het eiland te maken en om onze spullen in te pakken. Ted roeit nog even een rondje in een kleine korjaal. 
Na de lunch vertrekken we rond 14.30 uur per korjaal naar Botopasi waar we hard moeten lopen om het vliegtuig naar Paramaribo te halen. De vlucht met een Twinotter van Surinam Airways duurt ongeveer 45 minuten (foto 42). Vanuit het vliegtuig hebben we een schitterend uitzicht op het Amazonegebied (foto 43) en kunnen we ook zien welke weg we op de heenweg hebben gevolgd. Op vliegveld Zorg en Hoop worden we opgewacht door Bianca die ons per bus verder begeleid naar hotel Eco Resort. Voor we kunnen dineren moeten we eerst geld wisselen want we hebben in Danpaati al moeten lenen van Gea. Omdat we bijna door onze drankvoorraad heen zijn lopen we gelijk even door richting waterkant waar we uiteindelijk bij een soort van kroeg een fles Borgoe-rum kopen. Gelukkig hebben we genoeg euro's bij ons. Zoveel zelfs dat we Casper en zijn vader wat kunnen lenen. Casper had gedacht wel te kunnen pinnen maar helaas. We zijn toch wel blij weer terug te zijn in Paramaribo. Gewoon airco en geen ongedierte.

40. 41. 42. 43.

Zondag 29 september:
Paramaribo
Als laatste excursie krijgen we oude ambachten te zien. We beginnen bij een Indiaanse pottenbakkerij in Billiton. Door de familie Sjinga worden hier potten en beeldjes met de hand gemaakt en op een houtskool gebakken (foto 44).
Daarna zien we hoe de boslandcreolen van cederhout hun houtsnijwerken creëren (foto 45). Het leukste om te zien vinden wij het treinstation in Onverwacht, de hoofdplaats van het district Para. Een verlaten station met roestende wagons en locomotieven (foto 46). De spoorlijn werd in de tijd van de goudkoorts aangelegd door voormalige plantagearbeiders. Het spoor liep tot in 1920 van Paramaribo naar de goudgebieden tussen de Boven-Surinamerivier en de Boven-Marowijnerivier. In de jaren ’60 verdween een groot deel van de spoorlijn naar de bodem van het Brokopondo stuwmeer. Tot 1985 heeft er een trein gereden tussen Paramaribo en de voet van de Brownsberg. De lunch gebruiken we in hotel Lelyhills te Lelydorp waar we een Indiaanse show te zien krijgen.
Rond 15.45 uur zijn we terug bij Eco Resort. We besluiten om nog even een rondje in de buurt van het hotel te lopen. Al wandelend door een leuke wijk komen we twee Chinese supermarkten tegen waar we voor een redelijke prijs wat kleine flesjes rum kopen. Als afsluiting van onze rondreis hebben we in de Riverside hut van het hotel een Creoolse maaltijd en krijgen we door AST live muziek van een grootbazuin bandje aangeboden (foto 47). De muziek is erg goed en we genieten ervan tot het moment dat iedereen zo nodig "moet" dansen.

44. 45. 46. 47.

Maandag 30 september:
Paramaribo
Dit is de laatste dag dat we nog de mogelijkheid hebben om wat van de stad te zien nu de winkels open zijn en om souvenirs te kopen. We gaan op ons gemak via de waterkant (foto 48) richting centrum. Bij het kantoor van ATS gaan we onze schuld van gisteren in lossen. Nu weten we tenminste hoeveel geld we nog over hebben. Onderweg wordt ons, door zomaar iemand die we tegenkomen, gevraagd of we het naar onze zin hebben. We lopen over de centrale markt en bekijken een aantal winkeltjes. Grappig om te zien zijn de bordjes met daarop de tekst "verboden te pissen" (foto 49). Overal staan kraampjes waar schoolspullen verkocht worden want morgen gaan immers de scholen weer beginnen. Bovendien is het extra druk in de stad omdat iedereen vandaag salaris heeft ontvangen. Na de lunch bij Mc Donalds kopen we bij de Ready Tex kopen we nog wat houtsnijwerk als souvenir voor onszelf, de ouders en de buren. Voor de laatste keer gaan we zwemmen en eten we een heerlijke mixed grill bij le Basille.

48. 49.

Dinsdag 1 oktober:
Paramaribo - Amsterdam
Het enige wat we vandaag nog doen is de koffers inpakken en een paar sandwiches halen voor de lunch en voor vanavond op het vliegveld. Om 14.50 uur worden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Onze laatste guldens geven we uit aan een paar Parbootjes en wat zakjes snoep. Rond 20.00 uur vertrekken we met vlucht KL714 richting Nederland.

Woensdag 2 oktober:
Thuis
Na een nogal hobbelige vlucht landen we om 9.10 uur op Schiphol. We hebben snel onze koffers, nemen nog even afscheid van onze reisgenoten en zijn om 11.15 uur weer thuis.
Het was een leuke, mooie vakantie en we willen zeker een keer terug om de plekken te zien waar we nu niet zijn geweest.