|
Geschiedenis |
|
Zie ook: De
geschiedenis van: |
FR |
v Jaartallentabel: een overzicht
van de geschiedenis van het Frankische Rijk/Frankrijk met per vorst/president
een korte samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen tijdens zijn of haar
regeringsperiode; doordat het huidige Frankrijk oorspronkelijk uit
verschillende koninkrijken bestond (zoals Austrasie,
Neustrie, Parijs, Orléans en Bourgondië) overlappen de regeringsperioden
elkander soms; in het begin van de achtste eeuw werden de koninkrijken
definitief met elkander verenigd, zodat vanaf dat jaar geen overlappingen meer
voorkomen; de volgende tijdvakken kunnen worden onderscheiden:
o
Carolingiens en Ancêtres des Capétiens (751-987)
o
Capétiens: A. Capétiens
directs (987-1328)
o
Capétiens: B. Valois
(1328-1498)
o
Capétiens: C.
Valois-Orléans (1498-1515)
o
Capétiens: D.
Valois-Angoulême (1515-1589)
o
Capétiens: E. Bourbons
(1589-1792)
o
Première
République (1792-1804)
o
Première
Restauration (1814-1815)
o
Seconde
Restauration (1815-1848)
o
Seconde République
(1848-1852)
o
Troisième
République (1870-1940)
o
Gouvernement provisoire de la République française
(1944-1947)
o
Quatrième
République (1947-1958)
o
Cinquième
République (1958-)
v Vorstennamen: in de
onderstaande tabel worden de vorsten aangeduid met hun naam in het Frans; in
het Nederlands kennen wij de vorsten vaak onder een andere naam (een
voorbeeld: “Philippe IV le Bel” noemen wij “Filips IV de
Schone”); de vertaling van de vorstelijke voor- en bijnamen ziet u onder
het kopje Vorstennamen; hierin is tevens een vertaling opgenomen van enkele in
de tekst voorkomende Franse termen
|
Jaartallen |
Vorst |
" - ^ |
Huis |
Bijzonderheden |
|
Mérovingiens (ca. 417-751) top |
||||
|
ca. 417 |
Koning Merovée |
" ?
- ^ ? |
Merovingen |
Leider der Franken; half legendarisch |
|
409-427 |
Koning Pharamond |
" ?
- ^ ? |
Merovingen |
Leider der Franken; half legendarisch |
|
426-448 |
Koning Clodian VI |
" ?
- ^ ? |
Merovingen |
Zoon van Pharamond;
eerste koning van Cambrai |
|
448-458 |
Koning Merovée le Jeune |
" ?
- ^ ? |
Merovingen |
Zoon van Merovée |
|
457-481 |
Koning Childéric I |
" 440
- ^ 481 |
Merovingen |
Koning der Franken;
veronderstelde zoon van Mérovée |
|
481-511 |
Koning Clovis I |
" 465
- ^ 511 |
Merovingen |
Koning der Franken;
zoon van Childéric I, die hij in 481 opvolgde als Salische koning van Tournai;
hij versloeg de Romeinse generaal Syagrius bij Soissons in 486; hij versloeg
vervolgens de Alamannen in 496 bij Tolbiac; in datzelfde jaar werd hij
bekeerd tot het Christendom (hij werd gedoopt door de heilige Rémi, bisschop
van Reims); hij versloeg in 500 de Bourgondiërs en in 507 de Westgotische koning Alarik II in de Slag van
Vouillé; zijn dochter Clothilde was gehuwd met de Westgotische koning
Amalarik; na zijn dood werd zijn rijk verdeeld onder zijn zoons
(1. Thierry I: Austrasie; 2. Clodomir: Orléans;
3. Childebert II: Parijs; en 4. Clothaire I: Neustrie) |
|
511-558 |
Koning Thierry I |
" ?
- ^ 534 |
Merovingen |
Zoon van Clovis I;
koning van Austrasie (511-534) |
|
Koning Théodebert I |
" ?
- ^ 548 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (534-548) |
|
|
Koning Théodebald I |
" ?
- ^ 555 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (548-555) |
|
|
Koning Clodomir |
" 495
- ^ 524 |
Merovingen |
Zoon van Clovis I;
koning van Orléans (511-524) |
|
|
Koning Childebert II |
" 495
- ^ 558 |
Merovingen |
Zoon van Clovis I;
koning van Parijs (511-558); samen met Clothaire I liet hij de twee kinderen van
Clodomir vermoorden |
|
|
Koning Clothaire I |
" 497
- ^ 561 |
Merovingen |
Zoon van Clovis I;
koning van Neustrie (511-561); samen met Childebert II liet hij de twee kinderen van
Clodomir vermoorden |
|
|
558-561 |
Koning Clothaire I alleen |
" 497
- ^ 561 |
Merovingen |
[Zie hiervoor];
uiteindelijk was Clothaire I enig koning over het Frankische rijk |
|
561-613 |
Koning Sigebert I |
" 535
- ^ 575 |
Merovingen |
Zoon van
Clothaire I; koning van Austrasie (561-575); in 566 huwde hij met Brunehaut (dochter van de
Westgotische koning Atanagildo);
in voortdurende strijd met zijn halfbroer Chilpéric I van Neustrie werd
hij vermoord op last van Frédégonde |
|
Koning Childebert II |
" ?
- ^ 595 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (575-595) en van Orléans en Bourgondië (592-595); hij regeerde aanvankelijk onder
voogdij van zijn moeder Brunehaut |
|
|
Koning Théodebert II |
" ?
- ^ 612 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (595-612) |
|
|
Koning Gontran |
" ?
- ^ 592 |
Merovingen |
Tweede zoon van
Clothaire I; koning van Orléans (561-592) en van Bourgondië (567-592) |
|
|
Koning Thierry II |
" ?
- ^ 613 |
Merovingen |
Koning van Bourgondië (595-613) en van Austrasie (612-613) |
|
|
Koning Sigebert II |
" ?
- ^ 613 |
Merovingen |
Koning van Bourgondië en van Austrasie (613) |
|
|
Koning Caribert [ook:
Charibert] |
" ?
- ^ 567 |
Merovingen |
Oudste zoon van
Clothaire I; koning van Parijs (561-567) en van het westen van Gallië |
|
|
Koning Chilpéric I |
" 539
- ^ 584 |
Merovingen |
Zoon van
Clothaire I; koning van Neustrie en van Soissons (561-584); gehuwd met Galeswintha (dochter van de
Westgotische koning Atanagildo);
hij werd vermoord door zijn minnares Frédégonde |
|
|
Koning Clothaire II |
" 584
- ^ 629 |
Merovingen |
Kleinzoon van
Clothaire I en zoon van Chilpéric I; hij was koning van Neustrie (584-629) en van Austrasie (613-629) |
|
|
613-623 |
Koning Clothaire II alleen |
" 584
- ^ 629 |
Merovingen |
[Zie hiervoor];
uiteindelijk was Clothaire II enig koning over het Frankische rijk |
|
623-632 |
Koning Clothaire II |
" 584
- ^ 629 |
Merovingen |
[Zie hiervoor]; zijn
zoon Dagobert I regeerde vanaf 623 over Austrasie |
|
Koning Caribert [ook:
Charibert] |
" ?
- ^ 632 |
Merovingen |
Koning van Aquitaine
(629-632) |
|
|
Koning Dagobert I |
" 604
- ^ 639 |
Merovingen |
Zoon van
Clothaire II; koning van Austrasie (623-639) en van Neustrie (629-639);
hij herenigde een verzwakt koninkrijk, geholpen door de heilige Éloi en de
heilige Ouen; hij beschermde de bedreigde grenzen |
|
|
632-639 |
Koning Dagobert I alleen |
" 604
- ^ 639 |
Merovingen |
[Zie hiervoor] |
|
639-673 |
Koning
Sigebert II [ook: Sigebert III] |
" 631
- ^ 656 |
Merovingen |
Zoon van
Dagobert I; koning van Austrasie (639-656); hij liet hofmeiers regeren (onder meer Grimoald I,
zoon van Pépin I le Vieux) |
|
Koning Childebert l’Adopté |
" ?
- ^ 662 |
Merovingen |
Natuurlijke zoon van
hofmeier Grimoald I; koning van Austrasie (656-662) |
|
|
Koning Childéric II |
" ?
- ^ 675 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (662-675) |
|
|
Koning Clovis II |
" 632
- ^ 657 |
Merovingen |
Zoon van
Dagobert I; koning van Neustrie en Bourgondië (639-657) ; hij liet hofmeiers regeren |
|
|
Koning Clothaire III |
" 652
- ^ 673 |
Merovingen |
Zoon van Clovis II
en Bathilde; koning van Neustrie en Bourgondië (657-673) |
|
|
Koning Thierry III |
" ?
- ^
691 |
Merovingen |
Broer van
Clothaire III; koning van Neustrie en Bourgondië (673 en 675-691); Pépin de Herstal overwon hem in 687, maar erkende
hem als koning van de verenigde Franken |
|
|
673-675 |
Koning Childéric II alleen |
" ?
- ^ 675 |
Merovingen |
[Zie hiervoor] |
|
675-687 |
Koning Clovis III |
" ?
- ^ 676 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (675-676) |
|
Koning Dagobert II |
" ?
- ^ 679 |
Merovingen |
Koning van Austrasie (676-679) |
|
|
- |
- |
- |
Geen koning van Austrasie (679-687); rond 680 wordt Pépin II
de Herstal (?-714) hofmeier; vanaf 687 is hij tevens hofmeier van
Neustrie en Bourgondië |
|
|
Koning Thierry III |
" ?
- ^
691 |
Merovingen |
Koning van Neustrie en Bourgondië (673 en 675-691) [zie hiervoor] |
|
|
687-691 |
Koning Thierry III alleen |
" ?
- ^
691 |
Merovingen |
[Zie hiervoor] |
|
691-695 |
Koning Clovis III [ook: Clovis IV] |
" 682
- ^ 695 |
Merovingen |
Koning van Neustrie,
Bourgondië en Austrasie; hofmeier Pépin II de Herstal oefende de
macht uit in zijn naam |
|
695-711 |
Koning Childebert III |
" 683
- ^ 711 |
Merovingen |
Zoon van
Thierry III; hofmeier Pépin le Jeune oefende de macht uit |
|
711-715 |
Koning Dagobert III |
" ?
- ^ 715 |
Merovingen |
Zoon van
Childebert III; koning van Neustrie en Bourgondië; Pépin II
de Herstal, hofmeier van Austrasie, regeerde tot 714; daarna regeerde
(tot 741) zijn natuurlijke zoon Charles Martel
(675/680-741) |
|
715-721 |
Koning Chilpéric II |
" 670
- ^ 721 |
Merovingen |
Zoon van
Childéric II; koning van Neustrie; hij werd overwonnen door Charles
Martel; deze bracht in 719 een deel van Friesland weer onder zijn macht |
|
[717-719] |
Koning Clothaire IV |
" ?
- ^ 719 |
Merovingen |
Zoon van
Chilpéric II; koning van Neustrie; hij stond op tegen zijn vader;
hofmeier Charles Martel regeerde in zijn naam en versloeg in 732 de Arabieren
bij Tours en Poitiers; voorts streed deze met succes tegen de Beieren, Saksen,
Friezen, Alamannen en Aquitaniërs |
|
721-737 |
Koning Thierry IV |
" ?
- ^ 737 |
Merovingen |
Zoon van
Dagobert III; hij was de laatste der Merovingen; hofmeier Charles
Martel, die hem op de troon zette, regeerde |
|
737-743 |
- |
- |
- |
Geen koning van
Austrasie; tot 741 regeerde hofmeier Charles Martel; daarna regeerde (tot
751) zijn zoon Pépin III le Bref |
|
743-751 |
Koning Childéric III |
" 711
- ^ 755 |
Merovingen |
Hofmeier Pépin III
le Bref regeerde en onttroonde hem in 751 |
|
Carolingiens en Ancêtres des Capétiens (751-987) top |
||||
|
751-768 |
Koning
Pépin III le Bref |
" 714
- ^ 768 |
Karolingen |
Zoon van hofmeier
Charles Martel; in 751 onttroonde hij Childéric III en nam hij de titel
aan van koning der Franken; hij sloot in 752 onder bemiddeling van de
Engelse zendeling Bonifatius een bondgenootschap met paus Stefanus II; in 754 werd hij door paus Stefanus III tot koning gezalfd;
hij werd opgevolgd door de Karolingen |
|
768-814 |
Keizer Charles I [Charlemagne] |
" 742
- ^ 814 |
Karolingen |
Zoon van
Pépin III; hij verkreeg in 771 bij de dood van zijn broer Carloman diens
rijkshelft (Aquitaine); hij veroverde in 774 het Longobardenrijk; in 778 leed
zijn neef Roland bij Roncevaux een nederlaag op emir Abderraman I van Spanje; op
25.12.800 werd hij tot Rooms Keizer gekroond door paus
Leo III; tijdens zijn regering bloeiden cultuur en wetenschap |
|
813-840 |
Keizer Louis I le Pieux [ook:
le Débonnaire] |
" 778
- ^ 840 |
Karolingen |
Zoon van
Charles I, die hem tot medekeizer kroonde; hij was achtereenvolgens
gehuwd met 1. Irmingard en 2. Judith van Beieren; met hem begon het
verval; zijn zonen stonden herhaaldelijk tegen hem op |
|
840-877 |
Koning/keizer Charles II le Chauve |
" 823
- ^ 877 |
Karolingen |
Zoon van Louis I uit
diens tweede huwelijk; hij was gehuwd met Ermentrude de Orléans; hij kreeg
bij het Verdrag van Verdun (843) West-Frankenland, bij het Verdrag van
Meerssen (870) een deel van Lotharingen; na de dood van zijn neef keizer Lodewijk II van Duitsland
[Oost-Frankenland] in 875 werd hij tot Rooms Keizer gekroond; hij moest op
een vergadering te Kiersy de erfelijkheid van de koninklijke lenen erkennen;
in 877 werd hij door zijn neef Carloman verslagen bij zijn poging om een deel
van de Duitse landen te veroveren; zijn dochter Judith was gehuwd met koning Ethelwulf van Engeland |
|
877-879 |
Koning Louis II le Bègue |
" 846
- ^ 879 |
Karolingen |
Zoon van Charles II;
hij was gehuwd met Adelaide Judith |
|
879-882 |
Koning Louis III en Koning Carloman |
" 863
- ^ 882 " ?
- ^ 884 |
Karolingen |
Zonen van
Louis II; zij regeerden samen; Louis III stond bij het verdrag van
Ribémont (880) een deel van Lotharingen af aan keizer Lodewijk III van Duitsland
[Oost-Frankenland]; hij versloeg in 881 de Noormannen |
|
882-884 |
Koning Carloman alleen |
" ?
- ^ 884 |
Karolingen |
[Zie hiervoor] |
|
884-887 |
Koning Charles III le Gros |
" 839
- ^ 888 |
Karolingen |
Derde zoon van Lodewijk
de Duitser; koning van Italië (879-888), keizer (881-888), koning van
Oost-Frankenland (882-888), koning van West-Frankenland (885-888); in
Oost-Frankenland werd hij opgevold door Arnulf van Karinthië en in
West-Frankenland door Odo Capet; daarmee kwam een einde aan het Karolingische
eenheidsrijk |
|
888-898 |
Koning
Eudes [ook: Odo] |
" 858
- ^ 898 |
Capetingen |
Hij was tevens graaf
van Parijs (883-886); hij werd tot koning gekozen; hij verdedigde Parijs
tegen de Noormannen |
|
898-922 |
Koning Charles III le Simple |
" 879
- ^ 929 |
Karolingen |
Hij was gehuwd met
Edgiva (dochter van koning Edward I
van Engeland); hij was de rechtmatige opvolger van Charles III
le Gros, maar hij werd opzijgezet door Odo Capet, bij wiens dood hij de
troon alsnog opvolgde; hij moest in 911 Normandië aan de Noorman Rollo
afstaan, maar werd in hetzelfde jaar erkend als leenheer van Lotharingen; hij
werd afgezet door Robert Capet, broer van Odo |
|
922-923 |
Koning Robert I |
" 862
- ^ 923 |
Capetingen |
Hij werd tot koning
gekozen; hij sneuvelde in de strijd met Charles III le Simple |
|
923-936 |
Koning Raoul de Bourgogne |
" ?
- ^ 936 |
Capetingen |
Schoonzoon van
Robert I; hij werd tot koning gekozen |
|
936-954 |
Koning Louis IV d=Outremer |
" 921
- ^ 954 |
Karolingen |
Zoon van
Charles III; na de dood van Raoul de Bourgogne, die in 923 zijn vader
had onttroond, werd hij uit Engeland teruggeroepen; hij handhaafde zich tegen
Hugues van Parijs door steun van keizer
Otto I van Duitsland |
|
954-986 |
Koning Lothaire II |
" 941
- ^ 986 |
Karolingen |
Zoon van Louis IV;
eerst bondgenoot, vervolgens vijand van Hugues van Parijs |
|
986-987 |
Koning Louis V
le Fainéant |
" 966
- ^ 987 |
Karolingen |
Zoon van
Lothaire II; hij had beperkte macht |
|
Capétiens: A. Capétiens directs
(987-1328) top |
||||
|
987-996 |
Koning Hugues |
" 941 - ^ 996 |
Capetingen |
Zoon van Hugues
le Grand; graaf van Parijs; tot koning gekozen; vestigde de Capetingse
dynastie |
|
996-1031 |
Koning Robert II le Pieux |
" 970
- ^ 1031 |
Capetingen |
Zoon van koning Hugues;
vanwege zijn huwelijk met zijn nicht (nadat hij zijn eerste vrouw had
verstoten) werd hij door paus
Gregorius V geëxcommuniceerd; onder zijn regering kwam Bourgondië
aan de Franse kroon |
|
1031-1060 |
Koning
Henri I |
" 1008
- ^ 1060 |
Capetingen |
Zoon van Robert II
en Constance van Aquitaine; in 1027 tot medekoning gezalfd, volgde hij in
1031 zijn vader op; in het begin van zijn regering had hij te kampen met opstandige
leenheren, maar naderhand was hij voortdurend in oorlog met Willem van
Normandië (koning Willem I van
Engeland), wiens toenemende macht hij echter niet kon breken; hij
trachtte door het sluiten van huwelijken allianties aan te gaan met andere
landen; na zijn huwelijk met Mathilde (^ 1044), huwde hij in 1051 met Anna van
Rusland (dochter van grootvorst
Jaroslav van Kiev) |
|
1060-1108 |
Koning Philippe I |
" 1052
- ^ 1108 |
Capetingen |
Zoon van Henri I
en Anna van Rusland; hij volgde zijn vader op onder regentschap van zijn
moeder en graaf Boudewijn V van
Vlaanderen; hij huwde in 1071 met Bertha van Holland, die hij in 1091
verstootte ten gunste van Bertrada van Montfort (echtgenote van Fulco van
Anjou); hij had een slechte verhouding met de rooms-katholieke Kerk; voor
zijn tweede huwelijk werd hij geëxcommuniceerd en bovendien was hij een fel
bestrijder van de gregoriaanse hervormingen; ook streed hij tegen koning Willem I van Engeland |
|
1108-1137 |
Koning Louis VI le Gros |
" 1081
- ^ 1137 |
Capetingen |
Zoon van Philippe I;
hij had als raadsman Suger, abt van Saint-Denis; hij versterkte de
koninklijke macht, ondanks oppositie van zijn leenmannen (Engeland en
Duitsland); hij steunde de kloosterhervormingen van Cîteaux; hij was de
eerste Capetinger die beschikte over een solide koninklijk domein |
|
1137-1180 |
Koning Louis VII le Jeune |
" 1120
- ^ 1180 |
Capetingen |
Zoon van Louis VI;
nam deel aan de tweede kruistocht; zijn positie werd verzwakt omdat zijn vrouw
Eleonora van Aquitaine, van wie hij zich in 1152 liet scheiden, de latere koning Hendrik II van Engeland
huwde, die daarmee Poitou verkreeg; hierdoor ontstond een Engels-Franse
strijd |
|
1180-1223 |
Koning
Philippe II Auguste |
" 1165
- ^ 1223 |
Capetingen |
Zoon van
Louis VII; hij stond enige tijd onder regentschap van graaf Filips van Vlaanderen; hij
versterkte het centrale gezag, maakte het koningschap erfelijk, stelde
bezoldigde ambtenaren aan, vergrootte zijn gebieden door veroveringen en
diplomatie (onder meer door het huwelijk met de nicht van graaf Filips van Vlaanderen, met als
bruidsschat Artois); hij won in 1214 de slag bij Bouvines van koning Jan van Engeland, en daarmee de
Engelse lenen in Frankrijk |
|
1223-1226 |
Koning Louis VIII le Lion |
" 1187
- ^ 1226 |
Capetingen |
Zoon van Philippe II;
gehuwd met de Spaanse prinses Blanche (dochter van koning Alfons VIII van Castilië);
hij was enige tijd tegenkoning in Engeland; hij veroverde in 1223 Poitou op koning Hendrik III van Engeland;
hij overleed op een tocht tegen de Albigenzen |
|
1226-1270 |
Koning Louis IX [Saint Louis] |
" 1214
- ^ 1270 |
Capetingen |
Zoon van
Louis VIII; hij versterkte het koninklijk gezag; hij nam deel aan de
zevende kruistocht; in Egypte werd hij gevangen genomen; hij keerde in 1254
naar Frankrijk terug; ook internationaal was hij zeer gerespecteerd vanwege
zijn rechtvaardig bestuur; hij begon een centralisatiepolitiek; hij richtte
een parlement op; in 1269 ging hij weer op kruistocht; hij overleed bij Tunis
en werd in 1297 heilig verklaard |
|
1270-1285 |
Koning Philippe III le Hardi |
" 1245
- ^ 1285 |
Capetingen |
Zoon van Louis IX;
hij was een weinig zelfstandig vorst; hij stond onder meer sterk onder
invloed van zijn oom Karel van Anjou, koning van Sicilië, die hem na verlies
van zijn kroon tot een kruistocht tegen Peter III van Aragón overhaalde;
hij stierf op deze tocht aan de pestilentie |
|
1285-1314 |
Koning Philippe IV le Bel |
" 1268
- ^ 1314 |
Capetingen |
Hij was gehuwd met koningin Johanna I van
Navarra; hij was tevens koning
Filips I van Navarra; hij huwde zijn dochter Isabella uit aan koning Edward II van Engeland; hij
had problemen met Vlaanderen na Frankrijks
verlies in de Guldensporenslag in 1302, die werden in het voordeel van
Frankrijk werden opgelost door de vrede van Athis-sur-Orge (1305); hij won
een geschil met paus Bonifatius VIII
over de opperheerschappij, in 1309 resulterend in de Babylonische
Ballingschap der pausen (tot 1377 hadden dezen residentie te Avignon); hij
verbeterde de belastinginning en stelde in 1302 de États-Généraux in; hij
versterkte het koningschap en verwierf Lyon, Dauphiné en Provence; in 1307
liet hij alle tempeliers in Frankrijk
gevangen nemen op beschuldiging van ketterij, ontucht en dronkenschap; hun
goederen in Frankrijk werden verbeurd verklaard |
|
1314-1316 |
Koning Louis X le Hutin |
" 1289
- ^ 1316 |
Capetingen |
Oudste zoon van
Philippe IV; hij was tevens koning
Lodewijk van Navarra; hij ondervond veel weerstand van de adel en de
geestelijkheid; zijn oom Karel van Valois regeerde feitelijk |
|
1316 |
Koning Jean I |
" 1316
- ^ 1316 |
Capetingen |
Postume zoon van
Louis X; hij was tevens koning
Jan van Navarra; hij was slechts vier dagen koning |
|
1316-1322 |
Koning Philippe V le Long |
" 1291
- ^ 1322 |
Capetingen |
Tweede zoon van
Philippe IV; hij was tevens koning
Filips II van Navarra; na het overlijden van zijn broer Louis X
werd hij regent over diens zoon Jean I, maar toen deze na vier dagen
overleed trok hij het koningschap aan zich, met voorbijgaan van Louis’
dochter Johanna; tijdens de Notabelenvergadering van 1317 sloot hij de
vrouwen uit van het recht van opvolging; in 1320 wist hij de strijd met Vlaanderen
vreedzaam te beëindigen; hij stierf zonder mannelijke nakomeling na te laten |
|
1322-1328 |
Koning Charles IV
le Bel |
" 1294
- ^ 1328 |
Capetingen |
Derde zoon van
Philippe IV; hij was tevens koning
Karel I van Navarra; hij volgde zijn broer op, aangezien deze
slechts dochters had; hij zette de door deze begonnen binnenlandse politiek
voort door bestrijding van de adel; hij voerde diverse administratieve
hervormingen door; zijn buitenlandse politiek stond in het teken van de
strijd tegen Engeland, op welk land hij onder meer Guyenne, Gascogne, Pothieu
en Agenais heroverde; aangezien ook hij slechts dochters had, kwam bij zijn
overlijden een eind aan de mannelijke lijn van het huis Capet, hetgeen een
der oorzaken werd van de Honderdjarige Oorlog met Engeland |
|
Capétiens: B. Valois (1328-1498)
top |
||||
|
1328-1350 |
Koning Philippe VI |
" 1293 - ^ 1350 |
Valois |
Neef (oomzegger) van
Philippe IV; in 1337 begon de Honderdjarige Oorlog met Engeland, onder
meer doordat koning Edward III van
Engeland (als afstammeling van Isabella en koning Edward II van Engeland) het
Franse koningschap opeiste; Philippe VI verloor een aantal belangrijke
veldslagen, onder meer in 1346 bij Crécy |
|
1350-1364 |
Koning Jean II le Bon |
" 1319
- ^ 1364 |
Valois |
Hij was Engels
gevangene na de verloren slag bij Poitiers (1356) tot de vrede van Calais
(1360); hij keerde in gevangenschap terug, omdat het losgeld niet betaald kon
worden (1364); hij legde de grondslag voor het Bourgondische Rijk door zijn
jongste zoon, Philippe le Hardi (schoonzoon van graaf Lodewijk van Vlaanderen), het
hertogdom Bourgondië als apanage te schenken |
|
1364-1380 |
Koning Charles V le Sage |
" 1337
- ^ 1380 |
Valois |
Tijdens de
gevangenschap van Jean II (1356-60) was hij regent; hij verbeterde
Frankrijks politieke en militaire positie ten opzichte van Engeland tijdens
de Honderdjarige Oorlog door bedachtzaam optreden en guerrillatactiek; hij
behaalde een overwinning op de Engelsen, voornamelijk dankzij
Du Guesclin |
|
1380-1422 |
Koning Charles VI le Bien-Aimé
[of: le Fol] |
" 1368
- ^ 1422 |
Valois |
Hij was gehuwd met
Isabella van Beieren; hij werd krankzinnig; tijdens zijn minderjarigheid en latere
krankzinnigheid was er een regentschap van Bourguignons en Armagnacs, die
uitmondde in een burgeroorlog; bij het verdrag van Troyes (1420) erkende hij koning Hendrik V van Engeland als
zijn opvolger en sloot hij zijn zoon Charles VII uit van opvolging;
macht van de ‘princes apanagés’; hij verloor de Slag bij Azincourt (1415)
tegen de Engelsen |
|
1422-1461 |
Koning Charles VII le Bien Servi |
" 1403
- ^ 1461 |
Valois |
Had steun van het
optreden van Jeanne d=Arc
in 1429-1430; geleidelijke werden de Engelsen verdreven; in 1439, bij de
Pragmatieke Sanctie van Bourges, verkreeg de Gallicaanse Kerk grotere
zelfstandigheid; in 1453 beëindigde hij de Honderdjarige Oorlog met Engeland;
in later jaren werd hij een bekwaam koning; hij voerde vaste belastingen en
een staand leger in |
|
1461-1483 |
Koning
Louis XI |
" 1423
- ^ 1483 |
Valois |
Zoon van
Charles VII; hij ijverde voor versterking van het centraal gezag en eenmaking
van de economische politiek; in 1465 werd hij verslagen bij Montlhéry door de
Ligue du Bien Public onder leiding van Karel de Stoute van Bourgondië;
hij wist echter diens macht te breken; hij verkreeg na diens dood in 1477
Bourgondië en de Sommesteden; in 1480 verkreeg hij Anjou, Maine en de
Provence |
|
1483-1498 |
Koning Charles VIII |
" 1470
- ^ 1498 |
Valois |
Hij huwde in 1491 met
hertogin Anna van Bretagne; hij ondernam de Italiaanse oorlogen; hij maakte
tevergeefs aanspraak op Napels |
|
Capétiens: C. Valois-Orléans
(1498-1515) top |
||||
|
1498-1515 |
Koning Louis XII le Père
du Peuple |
" 1462
- ^ 1515 |
Valois-Orléans |
Zoon van hertog Charles
van Orléans; sinds 1494 strijd om Italië (Napels, Milaan); hij veroverde in
1499 Milaan, maar werd in 1513 bij Novara verslagen door de Heilige Liga
onder leiding van paus Julius II |
|
Capétiens: D. Valois-Angoulême
(1515-1589) top |
||||
|
1515-1547 |
Koning François I |
" 1494
- ^ 1547 |
Valois-Angoulême |
Zoon van Charles van
Angoulême; gehuwd met prinses Eleonora van Spanje (weduwe van koning Emanuel I van Portugal); een
zeer belangrijk vorst; hij entameerde de Franse Renaissance; hij installeerde
het koninklijk absolutisme, waardoor de hoge adel minder macht kreeg; hij
riep nimmer de Staten-Generaal bijeen; hij leefde in veel pracht en praal
(hij nodigde Leonarda da Vinci en Benvenuto Cellini uit aan zijn hof); hij
tekende in 1516 met paus Leo X het
concordaat van Bologna, waardoor hij de Franse bisschoppen kon benoemen; in
1523 annexeerde hij het hertogdom Bourbon; in 1532 erfde hij het hertogdom
Bretagne; hij sloot een handelsverdrag met de Turken; tussen 1521 en 1544
voerde hij vier oorlogen tegen keizer
Karel V van Duitsland; hij slaagde er niet in de Reformatie uit te
delgen; hij verloor Italië |
|
1547-1559 |
Koning
Henri II |
" 1519
- ^ 1559 |
Valois-Angoulême |
Gehuwd met Catharine
de’ Medici (dochter van Lorenzo II de’ Medici); hij werd gedomineerd
door zijn vrouw en door zijn minnares Diane de Poitiers; hij sloot het
Verdrag van Chambord: bezetting van Metz, Toul, Verdun; in 1558 veroverde hij
Calais; hij sloot in 1559 vrede met Spanje (Cateau-Cambrésis), waarna zijn
dochter trouwde met koning
Filips II van Spanje; hij werd dodelijk gewond in een toernooi |
|
1559-1560 |
Koning François II |
" 1544
- ^ 1560 |
Valois-Angoulême |
Zoon van Henri II;
zijn moeder Catharine de’ Medici was regentes; hij huwde in 1558 met Mary Stuart
van Schotland; hij stierf zonder mannelijke nakomeling na te laten |
|
1560-1574 |
Koning Charles IX |
" 1550
- ^ 1574 |
Valois-Angoulême |
Zoon van Henri II;
gehuwd met Elisabeth (dochter van keizer
Maximilian II van Duitsland); hij stond sterk onder invloed van zijn
moeder Catharine de’ Medici; tussen 1562 en 1598 vonden acht
Hugenotenoorlogen plaats; op 24.08.1572 was de Bartholomeüsnacht (de
Bloedbruiloft waarbij veel Hugenoten werden afgeslacht); hij stierf zonder
mannelijke nakomeling na te laten |
|
1574-1589 |
Koning
Henri III |
" 1551
- ^ 1589 |
Valois-Angoulême |
Zoon van Henri II;
hij liet Henri de Guise (de leider van de katholieken) vermoorden;
spoedig daarna werd hij zelf vermoord; hij stierf zonder mannelijke
nakomeling na te laten |
|
Capétiens: E. Bourbons (1589-1792)
top |
||||
|
1589-1610 |
Koning Henri IV [‘le bon roi
Henri’] |
" 1553 - ^ 1610 |
Bourbon |
Zwager van Henri III,
die hem als erfgenaam erkende; hij was leider van de Hugenoten; veel grote
steden weigerden hem daardoor als koning te erkennen; daarom zwoer hij op
25.07.1593 het protestantisme af en liet hij zich te Chartres tot koning
kronen; hij maakte in 1598 met het Edict van Nantes (geloofsvrijheid) een
einde aan de godsdienstoorlogen; hij werd door een rooms-katholiek vermoord |
|
1610-1643 |
Koning Louis XIII le Juste |
" 1601
- ^ 1643 |
Bourbon |
Zoon van Henri IV;
tot 1614 onder regentschap van zijn moeder Maria de’ Medici; hij liet de
regering over aan gunstelingen (1624-1642: kardinaal Richelieu; 1642-1661:
kardinaal Mazarin); vorming van de absolute koningsmacht; in 1635 nam hij
deel aan de Dertigjarige Oorlog; in 1648 was hij partij bij de Vrede van
Munster, waardoor de Elzas grotendeels aan Frankrijk toekwam |
|
1643-1715 |
Koning Louis XIV le Grand [ook:
‘le Roi-Soleil’] |
" 1638
- ^ 1715 |
Bourbon |
Zoon van Louis XIII;
hij stond tot 1651 onder regentschap van zijn moeder Anna van Oostenrijk; hij
liet tot 1661 de regering over aan Mazarin; hij was gehuwd met Maria Theresia
(dochter van koning Filips IV van
Spanje); hij vormde het middelpunt van een schitterend en verkwistend
hofleven; hij vervolmaakte het koninklijk absolutisme; hij had bekwame
medewerkers, onder meer Colbert, Le Tellier, generaal Turenne, Condé;
hij breidde de grenzen van Frankrijk uit in een viertal oorlogen; hij had
talrijke maîtresses: Louise de |
|
1715-1774 |
Koning Louis XV le Bien-Aimé |
" 1710
- ^ 1774 |
Bourbon |
Achterkleinzoon van
Louis XIV; hij stond tot 1723 onder regentschap van Philippe van
Orléans; vervolgens onder die van kardinaal Fleury; hij liet zijn ministers
regeren; hij huwde in 1725 met Maria Leszczinska; hij had vele maîtresses:
Madame de Pompadour, Madame Dubarry |
|
1774-1792 |
Koning Louis XVI |
" 1754
- ^ 1793 |
Bourbon |
Kleinzoon van
Louis XV; hij huwde in 1770 met Marie-Antoinette (dochter van keizer Frans I van Duitsland); hij
riep in 1789 de Staten-Generaal bijeen omdat Frankrijk in grote financiële
moeilijkheden verkeerde tengevolge van de oorlog met Engeland (1778-1783);
dit leidde tot de Franse Revolutie, waarvan de bestorming van de Bastille op
14.07.1789 als beginpunt kan worden gezien; de Derde Stand had op 17.06.1789
een Constituante gevormd, die op 26.08.1789 de Déclaration des
droits de l'homme et du citoyen aannam; hij bleef aarzelen ten opzichte
van politieke hervormingen; hij werd in 10.1789 naar Parijs gevoerd; hij
probeerde 21-22.06.1791 te ontsnappen, maar werd bij Varennes tegenhouden en
gedwongen om de constitutie te aanvaarden; er bestond wantrouwen tegen hem,
versterkt door zijn onwil om een krachtige oorlogspolitiek te steunen, dit
leidde tot de bestorming van de Tuilerieën op 10.08.1792; hij werd met zijn
familie in de Temple opgesloten; op 21.09.1792 schafte de Convention nationale het koningschap
af; op 21.01.1793 werd hij geguillotineerd |
|
[1793] |
Koning Louis XVII |
" 1785
- ^ 1795 |
Bourbon |
Zoon van
Louis XVI; met zijn ouders werd hij gevangen gezet in de Temple; in 1793
werd hij door émigrés tot koning van Frankrijk uitgeroepen; op 08.06.1795 overleed
in de Temple een kind aan tbc dat in de overlijdensakte Louis Charles Capet
werd genoemd; tot het eind van de 20ste eeuw werd door velen aangenomen dat
de echte koning was gevlucht; velen gaven zich nadien uit voor
Louis XVII; de bekendste van hen was de in 1845 te Delft overleden Karl
Wilhelm Naundorff; in 2000 bleek uit DNA-onderzoek dat de in de Temple
overleden jongen toch Louis XVII was |
|
Première République (1792-1804)
top |
||||
|
1792-1795 |
De Convention
nationale |
- |
- |
In 09.1792 werd
Maximilien de Robespierre (" 06.05.1758 - ^ 28.07.1794)
als afgevaardigde voor Parijs lid van de Convention
nationale; hij keerde zich tegen de Girondijnen; na hun val op 02.06.1793
werd hij de drijvende kracht van het Comité de Salut Public, dat de
macht overnam in de vorm van een dictatuur; hij kreeg weerstand van links (de
hébertisten) en van rechts (de dantonisten); na de liquidatie van Georges
Jacques Danton in het voorjaar van 1794 begon de periode van de Terreur; hij liet velen van wie hij tegenstand
verwachtte guillotineren; hij stelde een algemene natuurlijke eredienst in
als staatsreligie, waarbij hij als een soort opperpriester van de Hemelse
Vader en grondlegger van diens Koninkrijk op aarde optrad; onder zijn leiding
was er oorlog met Engeland, Spanje en de Republiek; op 27.07.1794 stemde de
Conventie voor zijn arrestatie; de volgende dag werd hij zonder vorm van
proces onthoofd; vervolgens maakten de gematigde republikeinen zich meester
van de uitvoerende macht; op 05.10.1795 voorkwam generaal Napoléon Bonaparte
een rechtse staatsgreep |
|
1795-1797 |
Het Directoire I |
- |
- |
Op 27.10.1795 trad een
nieuwe grondwet in werking waarin de uitvoerende macht werd gelegd bij het
Uitvoerend Bewind van de Eerste Franse Republiek, bestaande uit vijf
directeuren (het Directoire); het eerste Directoire met onder meer Rewbell en
Carnot was gematigd burgerlijk en bestreed de royalisten in de Vendée en de
linkervleugel van de Jakobijnen; op 04.09.1797 voorkwam het Directoire door
een staatsgreep zijn omverwerping na een rechtse verkiezingsuitslag |
|
1797-1799 |
Het Directoire II |
- |
- |
Het tweede Directoire,
met onder meer Merlin de Douay, François de Neufchâteau en Rewbell, was linkser;
het reorganiseerde het binnenlandse bestuur en het onderwijs en trachtte door
vervallenverklaring van twee derde van de staatsschuld en fiscale
hervormingen de financiële toestand te verbeteren; in 06.1799 moesten
genoemde leden plaats maken voor figuren van de oppositie, onder wie Sieyès;
op 09.11.1799 vond een staatsgreep door generaal Napoléon
Bonaparte plaats |
|
1799-1804 |
Het Consulat |
- |
- |
Na de staatsgreep
regeerde het Consulat, bestaande uit drie consuls, te weten Napoléon
Bonaparte, Cambacérès en
Lebrun; Bonaparte was eerste consul en zijn stem was beslissend; in 1800 werd
Oostenrijk verslagen; op 04.08.1802 werd Napoléon Bonaparte bij
senaatsbesluit benoemd tot consul voor het leven |
|
Premier Empire (1804-1814)
top |
||||
|
1804-1814 |
" 15.08.1769
- ^ 05.05.1821 |
Bonaparte |
Napoléon Bonaparte
huwde in 1796 de weduwe Joséphine de Beauharnais; hij werd op 02.12.1804 bij senaatsbesluit
tot keizer van Frankrijk verheven; hij verwierf in 1805 de kroon van het
koninkrijk Italië; hij lijfde Holland bij Frankrijk in; hij sloot in 1807 een
bondgenootschap met tsaar
Alexander I van Rusland; hij liet zich in 1809 wegens kinderloosheid
scheiden van Joséphine en hertrouwde in 1810 met aartshertogin Marie-Louise
van Oostenrijk; hij verloor in 1813 de Slag bij Leipzig en werd verbannen
naar het eiland Elba; de eerste abdicatie volgde op 06.04.1814 te
Fontainebleau; in 1815 keerde hij terug uit zijn verbanning (zie hierna) |
|
|
[1814] |
|
" 20.03.1811
- ^ 22.07.1832 |
Bonaparte |
Zoon van
Napoleon I (zie hiervoor) en Marie-Louise van Oostenrijk; bij zijn
geboorte kreeg hij de titel ‘koning van Rome’; na de eerste Vrede van Parijs
(1814, na het aftreden van Napoleon I) begaven Marie-Louise en haar zoon
zich dadelijk naar Wenen; op 04.04.1814 stelde Napoléon I een akte van
abdicatie op waarin hij alle rechten voor zijn zoon voorbehield; op
06.04.1814 moest Napoléon I uiteindelijk afzien van de kroon voor
zichzelf en zijn afstammelingen |
|
Première Restauration (1814-1815)
top |
||||
|
1814-1815 |
Koning Louis XVIII |
" 17.11.1755
- ^ 16.09.1824 |
Bourbon |
Broer van
Louis XVI; hij was gehuwd met Marie-Joséphine van Savoye, welk huwelijk
kinderloos bleef; hij vluchtte in 1791 naar België; hij riep in 1793
Louis XVII als koning uit; hij beschouwde zich na diens dood in 1795 als
koning van Frankrijk; hij was tijdens de Napoléontische periode in het
buitenland; in 1814 werd hij op de troon hersteld; hij vaardigde de Charte
Constitutionelle uit; hij vluchtte na Napoléons terugkeer naar Gent |
|
Cent Jours (1815) top |
||||
|
1815 |
|
" 15.08.1769
- ^ 05.05.1821 |
Bonaparte |
Hij keerde in 1815
vanuit zijn verbanning in Elba naar Frankrijk terug (de Honderd Dagen, van
20.03.1815 tot 18.06.1815); hij werd op 18.06.1815 verslagen bij Waterloo;
hij deed afstand ten behoeve van zijn zoon Napoléon II; hij werd
vervolgens verbannen naar het eiland Sint Helena, waar hij stierf; op
15.12.1840 werd zijn stoffelijk overschot bijgezet in Les Invalides in Parijs |
|
[1815] |
|
" 20.03.1811
- ^ 22.07.1832 |
Bonaparte |
Zie hiervoor; de Franse
Kamers proclameerden hem bij decreet van 23.06.1815 als Napoleon II tot
keizer der Fransen; hij regeerde echter niet; zijn grootvader keizer Frans
van Oostenrijk verleende hem op 22.07.1818 de titel hertog van Reichstadt;
hij overleed aan tbc; hij werd begraven in Wenen, maar op 15.12.1940 werd
zijn stoffelijk overschot bijgezet in Les
Invalides in Parijs |
|
Seconde Restauration (1815-1848)
top |
||||
|
1815-1824 |
Koning Louis XVIII |
" 17.11.1755
- ^ 16.09.1824 |
Bourbon |
Zie hiervoor; hij
keerde van zijn vlucht na de Slag bij Waterloo terug; hij regeerde gematigd;
in 1818 werd het land weer als grote mogendheid erkend en in de Grote
Alliantie opgenomen |
|
1824-1830 |
Koning Charles X |
" 09.10.1757
- ^ 06.11.1836 |
Bourbon |
Jongste broer van
Louis XVIII; hij was gehuwd met Maria Theresia van Sardinië, uit welk
huwelijk de hertog van Angoulême en de in 1820 vermoorde hertog van Berry werden
geboren; liet hij zich op 20.05.1825 te Reims zalven; hij trachtte als een
absoluut vorst te regeren en deed de uitspraak van Charles de Talleyrand:
‘’de Bourbons hebben niets vergeten en niets geleerd’’ alle eer aan; hij
ontbond de Kamer, beperkte het kiesrecht en herstelde de censuur
(Juli-ordonnanties); hij werd ten val gebracht door de Julirevolutie (27-29.07.1830), waarmee een einde kwam aan
de Bourbonheerschappij |
|
1830-1848 |
Koning Louis-Philippe |
" 06.10.1773
- ^ 26.08.1850 |
Bourbon-Orléans |
Zoon van hertog Louis
Philippe Joseph d'Orléans (Filips IV, ‘Philippe Égalité’; 1747-1793);
hij huwde 1809 Maria Amalia van Bourbon-Sicilië; hij had zich tijdens de
Franse Revolutie niet aan de zijde van de adel geschaard maar diende als
generaal in de revolutionaire legers; hij kreeg de bijnaam ’Burgerkoning’
vanwege zijn op de burgerij gerichte politiek; hij stimuleerde handel en
industrie en liet wegen aanleggen; op 09.08.1832 huwde zijn dochter
Marie-Louise van Orléans met koning Leopold I van België; hij
kwam ten val tijdens de Februarirevolutie van 1848 (gericht tegen zijn eerste
minister Guizot) en deed op 24.02.1848 afstand ten gunste van zijn kleinzoon;
tijdens de beraadslagingen over een regentschap voor deze werd echter nog
dezelfde dag de republiek uitgeroepen; hij stierf in Engeland |
|
Seconde République (1848-1852)
top |
||||
|
1848-1852 |
President Louis
Napoléon Bonaparte |
" 20.04.1808
- ^ 09.01.1873 |
- |
De socialistische
minister Louis Blanc liet na de revolutie ateliers nationaux (een
soort arbeiderscoöperaties) oprichten; toen dit project na enkele maanden
mislukte volgde de Juniopstand van de arbeiders; deze werd onderdrukt;
vervolgens werd Louis Napoléon Bonaparte (de latere Napoléon III) op
10.12.1848 verkozen tot president; op 02.12.1851 pleegde deze een
staatsgreep; een plebisciet gaf hem recht tot grondwetswijziging en op een
ambtstermijn van tien jaar; de door hem ingestelde en benoemde Senaat herstelde
daarop het keizerrijk op 02.12.1852 |
|
Second Empire (1852-1870)
top |
||||
|
1852-1870 |
" 20.04.1808
- ^ 09.01.1873 |
Bonaparte |
Hij was eerder
president (zie hiervoor); hij was de jongste zoon van koning Lodewijk Napoléon van
Nederland, de broer van Napoléon I; door de eerdere dood van zijn
beide oudere broers werd hij in 1832 na de dood van Napoléon II
bonapartistisch troonpretendent; hij huwde 1853 gravin Eugénie de Montijo;
hij stimuleerde de economie door het uitvoeren van grote werken (onder meer
de Parijse stadsvernieuwing van Haussmann); hij nam van 1853 tot 1856 deel
aan de Krimoorlog; hij
mengde zich in de Italiaanse vrijheidsoorlog, als dank waarvoor in 1859 Savoye en Nice
aan Frankrijk kwamen; hij vergrootte het koloniale rijk door de verovering
van Algiers; het fiasco van het ‘’Mexicaanse avontuur’’ van 1861 tot 1867
verzwakte zijn positie; zijn verlies in de Frans-Duitse oorlog (van 1870 tot 1871) met de gevangenneming
bij Sedan leidde tot de val van het keizerrijk; de capitulatie aan de
Duitsers vond plaats in Sedan op 01.09.1870; Elzas-Lotharingen verviel aan
Duitsland; hij viel op 04.09.1870 en stierf in ballingschap in Engeland |
|
|
Troisième République (1870-1940)
top |
||||
|
1870-1871 |
De Défense
nationale |
- |
- |
Van 04.09.1870 tot
08.02.1871 werd Frankrijk geregeerd door de Défense nationale |
|
1871-1873 |
President Adolphe
Thiers |
" 14.04.1797
- ^ 03.09.1877 |
- |
Na de uitroeping van de
republiek werd hij begin 1871 gekozen tot hoofd van het Uitvoerend Bewind;
hij was voor 1840 al enkele malen (eerste) minister geweest; 05.1871 vond de
Commune van Parijs plaats; in 08.1871 tot president gekozen, sloot hij op
10.05.1871 de Vrede van Frankfurt (waarbij hij de Elzas en een goed deel van
Lotharingen afstond) en wist hij binnen twee jaar de oorlogsschatting aan
Duitsland af te betalen; hierdoor kwam er een einde aan de Duitse bezetting;
op 24.05.1873 moest hij onder druk van rechts zijn ontslag nemen als
staatshoofd |
|
1873-1879 |
President Marie
Edme Patrice Maurice marquis de Mac-Mahon |
" 13.06.1808
- ^ 17.10.1893 |
- |
In 05.1873 werd hij tot
president gekozen als kandidaat die de monarchie wilde herstellen; een poging
hiertoe strandde op de eis tot herinvoering van de witte-lelievlag, gesteld
door de pretendent, de graaf van Chambord; nadat in 1876 de meerderheid in de
Kamer republikeins was geworden, trachtte hij tevergeefs toch zijn rechtse
ministerie te handhaven; hij trad af toen ook in de Senaat de rechtse
meerderheid verdween |
|
1879-1887 |
President Jules
Grévy |
" 15.08.1807
- ^ 09.09.1891 |
- |
Op 30.01.1879 werd hij verkozen
tot president; hij eerbiedigde de macht van het parlement; hij nam enkele
anti-clericale maatregelen; sinds 1881 vond vergroting van het koloniale rijk
in Afrika en Azië plaats; hij werd herkozen in 12.1885; hij moest 02.12.1887
aftreden vanwege een handel in decoraties door zijn schoonzoon Daniel Wilson |
|
1887-1894 |
President Sadi
Carnot |
" 11.08.1837
- ^ 24.06.1894 |
- |
Vanaf 1880 was hij
verschillende malen minister; op 03.12.1887 werd hij verkozen tot president; van
1888-1893 was er het Panamaschandaal, waarbij joden werden beschuldigd van
het financiële debacle; in 1891 werd een verbond gesloten met Rusland; op
24.06.1894 werd hij vermoord door de Italiaanse anarchist Jeronimo Caserio |
|
1894-1895 |
President Jean
Casimir-Perrier |
" 08.11.1947
- ^ 11.03.1907 |
- |
Van 1893-1894 was hij
verschillende malen minister; op 27.06.1894 werd hij verkozen tot president;
van 1894 tot 1906 was er de Dreyfus-affaire; doordat hij zich niet op zijn
gemak in zijn ambt voelde trad hij op 16.01.1895 af |
|
1895-1899 |
President Félix
Faure |
" 30.01.1941
- ^ 16.02.1899 |
- |
Van 1893-1894 was hij
verschillende malen minister; op 17.01.1895 werd hij verkozen tot president;
in 1898 streden Franse en Britse troepen om de macht in Fachoda (Soedan),
hetgeen beide landen bijna in oorlog met elkander bracht; ook in 1898 richtte
Emile Zola aan hem de beroemde brief J’accuse inzake de Dreyfus-affaire; in 1899 overleed
hij plotseling |
|
1899-1906 |
President Émile
Loubet |
" 31.12.1838
- ^ 20.12.1929 |
- |
Van 1887-1893 was hij
verschillende malen minister; op 18.02.1899 werd hij verkozen tot president;
in 1904 ontstond de Entente Cordiale (ook wel: Duple Entente) met
Groot-Brittannië (een overeenkomst betreffende de koloniale invloedssferen van
de beide landen) |
|
1906-1913 |
President Armand
Fallières |
" 06.11.1841
- ^ 22.06.1931 |
- |
Van 1880-1892 was hij
verschillende malen minister; op 17.02.1906 werd hij verkozen tot president; in
08.1907 werd de Triple Entente getekend tussen Frankrijk, Rusland en
Groot-Brittannië |
|
1913-1920 |
President Raymond
Poincaré |
" 20.08.1860
- ^ 15.10.1934 |
- |
Vanaf 1893 was hij
verschillende malen minister; op 17.02.1913 werd hij verkozen tot president;
hij versterkte de banden met Engeland en Rusland; van 1914 tot 1918 woedde de
Eerste Wereldoorlog; hij bemiddelde daarin tussen de bondgenoten; op
28.06.1919 werd de Eerste Wereldoorlog beëindigd met de ondertekening van de
Vrede van Versailles; Elzas-Lotharingen kwam daarbij weer aan Frankrijk |
|
1920 |
President Paul
Deschanel |
" 13.02.1855
- ^ 28.04.1922 |
- |
Op 17.01.1920 werd hij
verkozen tot president; in 03.1920 kreeg hij de eerste tekenen van een geestesziekte;
op 21.09.1920 kondigde hij aan het parlement zijn ontslag aan |
|
1920-1924 |
President Alexandre
Millerand |
" 10.02.1859
- ^ 06.04.1943 |
- |
Vanaf 1899 was hij
verschillende malen minister; op 23.09.1920 werd hij verkozen tot president; van
1923-1924 vond bezetting van het Duitse Ruhrgebied plaats bij wijze van
‘herstelbetaling’; hij was voorstander van een beperktere rol van het
parlement; hij moest 11.06.1924 terugtreden ten gevolge van de overwinning
van het Cartel des gauches bij
de verkiezingen |
|
1924-1931 |
President Gaston
Doumergue |
" 01.08.1863
- ^ 18.06.1937 |
- |
Van 1920-1917 was hij
bijna zonder onderbreking minister; op 13.06.1924 werd hij verkozen tot
president; hij was erg geliefd; hij nam een strenge houding aan jegens het
overwonnen Duitsland; op 01.12.1925 werd het Pact van Locarno gesloten en
vond ontruiming van het Rijnland plaats |
|
1931-1932 |
President Paul
Doumer |
" 22.03.1857
- ^ 06.05.1932 |
- |
In |
|
1932-1940 |
President Albert
Lebrun |
" 29.08.1871
- ^ 06.03.1950 |
- |
Onder zijn bewind vonden
een aantal belangrijke feiten plaats: het Stavisky-schandaal (1934), de
twisten tussen links en rechts die bijna tot een burgeroorlog leidden
(1934-1936), de Volksfront-regering van Léon Blum (1936) en de instabiele
kabinetten die daarop volgden (1937-1940); in 1936 werd een Frans-Russisch
verdrag ondertekend; op 07.03.1936 bezetten Duitse troepen het Rijnland; in
04.1939 werd hij als president herkozen; na de Duitse inval in Polen
verklaarden Frankrijk en Groot-Brittannië op 03.09.1939 de oorlog aan
Duitsland, waarmee voor het land de Tweede Wereldoorlog [1939-1945] begon; op
10.05.1940 trokken de Duitse troepen Frankrijk binnen; Frankrijk werd eerst
gedeeltelijk, later geheel bezet door Duitsland; hiermee kwam een einde aan
de Derde Republiek |
|
État français (1940-1944)
top |
||||
|
1940-1944 |
Chef d’État Philippe
Pétain |
" 24.04.1856
- ^ 23.07.1951 |
- |
Nadat Duitsland het
land was binnengevallen volgde de ondertekening van de wapenstilstand op
22.06.1940; Elzas-Lotharingen werd door Duitsland geannexeerd; de Duitsers
eisten voorts de ‘rechten van een bezettende mogendheid’ op in het noorden en
westen van het land; het overblijvende deel van het land werd door een Franse
regering bestuurd die zetelde in het stadje Vichy; maarschalk Philippe Pétain
was vanaf 16.06.1940 hoofd van het Vichy-bewind; hij sloot op 17.06.1940 een
wapenstilstand; hij was van 11.07.1940 tot 20.08.1944 staatshoofd van
Frankrijk; hij kondigde een Nationale Revolutie aan onder het devies travail,
famille, patrie; in 04.1942
werd hij door de Duitsers gedwongen vrijwel alle volmachten over te dragen
aan premier Pierre Jean Marie Laval; in 11.1942 breidden de Duitsers hun
bezetting over het hele land uit; buiten Frankrijk zette generaal Charles de
Gaulle met een kleine groep ‘vrije Fransen’ de strijd tegen de Duitsers
voort; in Frankrijk zelf ontstonden verscheidene verzetsbewegingen, die vanaf
05.1943 samenwerkten in het Conseil National de |
|
Gouvernement provisoire de |
||||
|
1944-1946 |
Voorzitter Charles de Gaulle |
" 22.11.1890
- ^ 09.11.1970 |
- |
Hij volgde een
militaire opleiding; tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte hij zwaargewond in
Duitse krijgsgevangenschap; in 1921 werd hij hoogleraar aan een militaire
academie; in 06.1940 werd hij onderstaatssecretaris; na de val van Frankrijk
hield hij op 18.06.1940 voor de Engelse radio een beroemd geworden toespraak
tot het Franse volk; in Engeland nam hij de leiding op zich van de ‘Vrije
Fransen’, in verzet tegen de Duitse bezetter en het Vichy-bewind; zijn taak
was moeilijk doordat zich in Londen geen Franse regering in ballingschap
bevond; in 1943 werd hij voorzitter van het Comité van Nationale Bevrijding
te Algiers; op 26.08.1944 trok hij aan het hoofd van de Franse troepen Parijs
binnen; hij installeerde op 29.08.1944 zijn voorlopige regering en werd
voorlopig staatshoofd; op 19.01.1946 nam hij ontslag uit ontevredenheid over
politici die geen sterke uitvoerende macht wensten; in 1947 stichtte hij het Rassemblement
du Peuple Français, dat
streed voor grotere macht van de president en tijdelijk veel aanhang kreeg,
maar in 1953 verliep en ontbonden werd |
|
1946 |
Voorzitter Félix Gouin |
" 04.10.1884
- ^ 25.10.1977 |
- |
In 1940 stemde hij
tegen de volmachten van Philippe Pétain; hij was 1943-1945 voorzitter van de Assemblée
consultative provisoire;
van 01.1946-06.1946 was hij voorzitter van de voorlopige regering |
|
1946 |
Voorzitter Georges Bidault |
" 05.10.1899
- ^ 25.01.1983 |
- |
Op 21.06.1943 werd hij
gekozen tot voorzitter van de verzetsbeweging Conseil National de |
|
1946-1947 |
Voorzitter Léon Blum |
" 09.04.1872
- ^ 30.03.1950 |
- |
Hij was een van de
oprichters van de Section française de l’Internationale Ouvrière (SFIO); van 1936-1937 zat hij de eerste
regering van het Front Populaire voor, bestaande uit socialisten, communisten
en radicalen; door het Vichy-bewind werd hij uitgeleverd aan de Duitsers,
maar hij ontsnapte aan de dood |
|
Quatrième République (1947-1958)
top |
||||
|
1947-1954 |
President Vincent
Auriol |
" 27.08.1884
- ^ 01.01.1966 |
- |
In 1940 stemde hij
tegen de volmachten van Philippe Pétain, waarna hij werd gevangengezet; hij
ontsnapte naar Londen; bij de bevrijding maakte hij een triomfantelijke
intocht; op 16.01.1947 werd hij door de Assemblée gekozen tot eerste president van de Vierde
Republiek; hij stond een derde weg toe tussen communisme en gaullisme; hij
was zeer geliefd, maar kreeg te maken met economische en sociale
moeilijkheden |
|
1954-1958 |
President René
Coty |
" 20.03.1882
- ^ 22.11.1962 |
- |
In 1940 stemde hij voor
de volmachten van Philippe Pétain, maar hij weigerde onder het Vichy-bewind
een openbaar ambt te bekleden; van 1947-1948 was hij minister; op 23.12.1953
werd hij onverwachts tot president gekozen; toen na het tot stand komen van
de Vijfde Republieknieuwe presidentsverkiezingen noodzakelijk werden stelde
hij zich niet beschikbaar |
|
Cinquième République (1958-)
top |
||||
|
1958-1969 |
President Charles
de Gaulle |
" 22.11.1890
- ^ 09.11.1970 |
- |
Op 13.05.1958 ontstond
oproer in Algiers; generaal De Gaulle (zie hiervoor) werd op 30.05.1958
premier; er kwam na een referendum in 09.1958 een nieuwe grondwet met grote
bevoegdheden voor de president; op 21.12.1958 werd hij tot eerste president
van de Vijfde Republiek gekozen; de landen in Afrika (met uitzondering van
Algerije en Frans Somaliland), kregen in 1960 onafhankelijkheid; op
03.07.1962 erkende hij deze ook voor Algerije, ondanks het verzet van de Organisation de
l’Armée Secrète (OAS), die
een aantal mislukte aanslagen op hem pleegde; in 1960 kwam hij wegens de
ontwikkeling van een atoombom in conflict met de Verenigde Staten; hij
streefde naar een Europe des patries waarvan Groot-Brittannië geen deel uitmaakte wegens te nauwe banden
met de Verenigde Staten; in 1966 trad Frankrijk uit de NAVO; hij stelde zijn
aanblijven als staatshoofd afhankelijk van de uitslag van een referendum over
de hervorming van de Senaat; dit viel voor hem negatief uit |
|
[1969] |
President ad interim Alain
Poher |
" 17.04.1909
- ^ 09.12.1996 |
- |
Hij nam het
presidentschap waar van 28.04.1969-19.06.1969 |
|
1969-1974 |
President Georges
Pompidou |
" 05.07.1911
- ^ 02.04.1974 |
- |
In 1945-1946 maakte hij
deel uit van de staf van generaal De Gaulle; van 1962-1968 was hij premier;
na het aftreden van De Gaulle won hij de presidentsverkiezingen; hij zette
het beleid van De Gaulle in grote lijnen voort, maar stelde zich wat soepeler
op; hij nam het initiatief tot de bouw van het Centre Pompidou in Parijs |
|
[1974] |
President ad interim Alain
Poher |
" 17.04.1909
- ^ 09.12.1996 |
- |
Hij nam (opnieuw) het
presidentschap waar van 02.04.1974-19.05.1974 |
|
1974-1981 |
President Valéry
Giscard d’Estaing |
" 02.02.1926 |
- |
In de jaren ’60 was hij
enkele malen minister; in 05.1974 behaalde hij bij de presidentsverkiezingen een
zeer krappe overwinning; zijn (zowel op binnenlands als op buitenlands
gebied) wat traditioneel getinte bewind werd door een aanzienlijk deel van de
kiezers gesteund, maar desondanks verloor hij 05.1981 de
presidentsverkiezingen |
|
1981-1995 |
President François
Mitterand |
" 26.10.1916
- ^ 08.01.1996 |
- |
Tijdens de Tweede
Wereldoorlog speelde hij een rol in het verzet; in 1946 was hij een van de
oprichters van de Union démocratique et socialiste de la résistance (UDSR); van 1947-1957 was hij enkele malen
minister; in 1971 werd hij voorzitter van de nieuw opgerichte Parti
socialiste (PS); na
zijn verkiezing tot president in 1981 voerde hij aanvankelijk een
hervormingsbeleid dat gericht was op nationalisering van bedrijven, naast
decentralisering van de overheidsbevoegdheden; een verslechtering van de
economie deed hem besluiten tot een grootscheeps bezuinigingsprogramma; in
1986 verloor de PS haar absolute meerderheid, zodat hij met een rechtse
regering onder leiding van de gaullist Jacques Chirac moest samenwerken, de
zogenaamde cohabitation; in 1988 won hij van laatstgenoemde de presidentsverkiezingen |
|
1995-2007 |
President Jacques Chirac |
" 29.03.1932 |
- |
In 1976 richtte hij de Rassemblement
pour |
|
2007- |
President Nicolas
Sarkozy |
" 28.01.1955 |
- |
Hij is de zoon van een
voor het Rode Leger gevluchte Hongaarse edelman; zijn werkelijke naam is Nicolas
Paul Stéphane Sarközy de Nagy-Bocsa; 1977-1983 was hij gemeenteraadslid van
Neuilly-sur-Seine; 1983-2002 was hij van dezelfde plaats burgemeester; in
2002 werd hij minister van Binnenlandse Zaken; sinds 1995 stond hij op
gespannen voet met zijn partijgenoot Jacques Chirac; eind 2005 noemde hij de
jonge relschoppende jongeren uit de Parijse voorsteden racaille (“uitschot”); door sommigen werd de indruk gewekt dat
hij hiermee alleen op allochtone jongeren doelde, waardoor ophef ontstond
over het vreemdelingenbeleid; hij was achtereenvolgens gehuwd met
Marie-Dominique Culioli en Cécilia Ciganer-Albéniz alvorens hij op 02.02.2008
huwde met Carla Bruni Tedeschi |
Hieronder volgt een alfabetische lijst van vorstelijke voor- en bijnamen in het Frans met achter elke naam de vertaling ervan in het Nederlands.
|
l’Adopté |
de Geadopteerde |
|
l'Aiglon |
het Adelaarsjong |
|
Aquitaine |
Aquitanië, een regio in Zuidwest-Frankrijk, eeuwenlang betrokken in de strijd tussen Frankrijk en Engeland; het viel in 1453 definitief in Franse handen |
|
Austrasie |
Austrasië, een Merovingisch koninkrijk, gelegen tussen de Maas en de Rijn, ontstaan bij de verdeling van het Frankische Rijk na de dood van Lothaire I in 561; onder leiding van Pépin II (680-714) en Charles Martel (714-741) wist het aan het einde van de zevende eeuw de overhand in het Frankische Rijk te verkrijgen, ten koste van Neustrie; in 751 ging het op in het Karolingische Rijk |
|
le Bègue |
de Stamelaar |
|
le Bel |
de Schone |
|
le Bien-Aimé |
de Geliefde |
|
le Bon |
de Goede |
|
le bon roi Henri |
de goede koning Hendrik |
|
le Bref |
de Korte |
|
Carloman |
Karloman |
|
Cent Jours |
Honderd Dagen (de tijdelijke wederkeer in 1815 van Napoléon uit
ballingschap) |
|
Charlemagne |
Karel de Grote |
|
Charles |
Karel |
|
le Chauve |
de Kale |
|
Chilpéric |
Chilperik |
|
Cinquième République |
Vijfde Republiek |
|
le Débonnaire |
de Vrome [letterlijk: de Goedige] |
|
Eudes |
Odo |
|
le Fainéant |
de Luie |
|
le Fol |
de Dwaze |
|
François |
Frans |
|
le Grand |
de Grote |
|
le Gros |
de Dikke |
|
le Hardi |
de Stoute [de Stoutmoedige] |
|
Henri |
Hendrik |
|
Hugues |
Hugo |
|
le Hutin |
de Woelzieke |
|
Jean |
Jan |
|
le Jeune |
de Jonge |
|
le Juste |
de Rechtvaardige |
|
le Lion |
de Leeuw |
|
le Long |
de Lange |
|
Lothaire |
Lotharius |
|
Louis |
Lodewijk |
|
Neustrie |
Neustrië, een Merovingisch koninkrijk, gelegen in het zuidwestelijk deel van het Frankische Rijk, ontstaan na de verdeling van dit rijk bij de dood van Lothaire I (561); het vormde tot 751, toen het opging in het Karolingische Rijk, een zelfstandig koninkrijk, maar werd op het einde van de zevende eeuw in macht en gezag overvleugeld door Austrasië |
|
d’Outremer |
van Overzee |
|
Pépin |
Pepijn of Pippijn |
|
le Père du Peuple |
de Vader des Volks |
|
Philippe |
Filips |
|
le Pieux |
de Vrome |
|
Premier Empire |
Eerste Keizerrijk |
|
Première République |
Eerste Republiek |
|
Première Restauration |
Eerste Herstel (van de Bourbons in het koningschap) |
|
Quatrième République |
Vierde Republiek |
|
Raoul |
Rudolf |
|
le Roi-Soleil |
de Zonnekoning |
|
le Sage |
de Wijze |
|
Saint Louis |
Lodewijk de Heilige (Lodewijk IX) |
|
Second Empire |
Tweede Keizerrijk |
|
Seconde République |
Tweede Republiek |
|
Seconde Restauration |
Tweede Herstel (van de Bourbons in het koningschap) |
|
le Simple |
de Eenvoudige |
|
Troisième République |
Derde Republiek |
v Voor een overzicht van de geschiedenis van
Frankrijk zie men Histoire de France - Chronologie.
v Zie ook Histoire de France.
|
index – © Dirk
van Duijvenbode, Katwijk aan Zee (NL) – Laatste wijziging: |