Ja man,
Hier is radio malawi
weer. Voor ik een update ga geven van de laatste gebeurtenissen in deze
Afrikaanse bananenrepubliek wil ik eerst even Lisette en Anouk bedanken voor
hun leuke brief, met zo mogelijk nog leukere foto's (ze hangen aan de muur).
zijn jullie ook wel eens nuchter?
Laat ik maar eerst
eens even beginnen met klagen over het weer. Een weekje geleden is bij jullie
de zomer begonnen met de langste dag van het jaar. Gezien we hier de equator
eens van een heel andere kant bekijken, betekent dat dat wij het begin van de
winter hebben gevierd met de kortste dag van het jaar. Nu is de sneeuw hier
niet met bakken naar beneden komen vallen, maar om een uur of vijf 's middags
moet je toch wel een trui aan trekken en de maximum temperatuur ligt overdag
slechts op een graadje of vijf en twintig. Dus theoretisch zal er ergens deze
maanden een dag voorkomen dat jullie lekkerder weer hebben dan wij. En het
moment dat je dat beseft is het toch wel even slikken hier hoor........not. Met
de wisseling van het seizoen werd het hier ook tijd voor een wisseling van de
wacht. Echter de oude president is herkozen. Dinsdag verkiezingen, Vrijdag de
uitslag en Maandag de inauguratie (inswearing) van "His excellencie the
president doctor Bakili Muluzi", hetgeen gevierd werd als een nationale
feestdag. Het hele land lag dus plat: Matola's reden niet meer, winkels dicht,
ziekenhuispersoneel thuis en zelfs patienten hadden vrij. Een ieder aan de
dorpsradio gekluisterd en....... wij zagen het zelfs op de televisie. Niets
bijzonders zul je misschien denken. Televisie Malawi bestaat pas een maand of
twee en vorige week lag ook Phalombe binnen zender bereik. De uitzendingen
duren een uurtje 's avonds en zijn van een kwaliteit waar de gemiddelde
aanstaande vader met video 8 zich diep diep diep diep diep voor zou schamen. Maar
wij konden zo wel optisch getuige zijn van het hele gebeuren dat integraal werd
uitgezonden. Lokatie was het voetbal stadion in Blantyre, volgepakt met
duizenden in geel geklede Malawiers. Een voor een werden de presidenten en
hoogwaardigheids-bekleders van diverse landen binnengereden. En dat duurde wel
even. De stoet bestond weliswaar uit een aantal Mercedessen met een
straatwaarde van 10.000.000 Malawische Kwacha's (fl 500.000,-), maar die stoet
werd wel steeds gerecycled. Dus nieuwe mensen erin, nieuw vlaggetje erop en
weer gaan met die banaan. Het geheel werd opgeleukt door een groep vrouwen met
strooien rokjes die wulpse dansbewegingen op, voor, naast en tegen plastic
tuinstoeltjes maakten. Tot slot werd His excellencie binnengereden, het stadion
uit zijn dak, en Bakali Muluzi stond het geheel nors en trots gade te slaan
vanuit zijn bloedrode Bentley cabriolet. Grote landrovers met sirenes ervoor en
een garde van 50 mannen in pak ernaast die hard moesten lopen om de auto van
twee miljoen bij te houden. Vervolgens kregen de verschillende religieuze
smaken de tijd om de president geluk te wensen in zijn nieuwe ambtstermijn. Erg
langdradig om te zien, zo vond ook de president die met zijn ogen dicht
verveeld zat te luisteren. Tot slot werd er nog in gezweert. Met de Koran in
zijn linker hand, hardop met mooie bas-stem herhaalde Bakili de woorden die de
hoge rechter (met engelse schapen-pruik) hem voorzei. En zo heeft Malawi de
komende vijf jaar weer een president, wiens hand wij hebben mogen schudden.
Dinsdag werd de draad
weer opgepakt, de gesloopte moskeeen in het noorden werden weer herbouwd en in
het ziekenhuis was weer personeel. De schade viel nodig mee. Niet
meer dan normaal werd het zinnetje gehoord: "Was called tot see the
patient at ...AM, Patient found gasping, Patient stopped breathing at .....AM,
death confirmed, dead body taken to the mortuarium, May his soul rest in peace
(of soms pieces)." Helaas het
meest gebezigde zinnetje tijdens het "morning-report". Omdat al dit
gebeuren toch een enorme indruk op ons had gemaakt werd het weer eens hoognodig
tijd om dit alles rustig te overdenken. En waar kan een (aanstaand) arts dat
beter doen dan op de fairway. Met andere woorden: we gingen maar weer eens
golfen. Missie was eigenlijk de bank van Mulanje (dichtstbijzijnde bank op 1:45
uur rijden). Vanwege de verwachte rennende inflatie is het niet verstandig veel
geld in huis te hebben, maar de bank is dus ook niet om de hoek. Dus moeten we
wat vaker geld halen. En ja dat is al bijna twee uur rijden en als er dan een
golfbaan/zwembad/squashbaan/ badmintonveld/restaurant/bar etc naast die bank
ligt....ja dan is de verleiding wel erg groot. Bovendien zijn zowel Tinus als
ik niet vies van het "Utile Dulce-principe" (het nuttige met het
aangename combineren), dus een en een is twee en er werd gegolft. Om 10:00
stapten we in de laadbak van de ziekenhuis auto samen met nog 8 anderen, en zo
stuiterden we gezellig naar Mulanje. Onderweg werd onder algemene instemming
het ministerie van wegen (bestaat echt!) omgedoopt tot ministry of humps and
bumps. En zo kwamen wij 7 kwartier later aan bij de bank, shaken not stirred. De
rij bij de bank stond tot heel erg ver buiten, maar voor foreign exchange was
een apart loket. Dus geheel onterrecht stonden we in een kwartiertje weer
buiten. Een van de vele scheve dingen hier, die je iedere keer weer het gevoel
geven dat je in een ander Malawi woont dan de mensen hier. En juist daarom is
het leuk om af en toe net zo af te zien in de achterbak van een auto als de
mensen hier en dan ook nog met de mensen hier. En te luisteren naar de
discussies over politiek, corruptie, armoede, geboortebeperking, AIDS etc. Dus
zo'n autoritje is a nice shake for body and mind.
Hetgeen ons natuurlijk
niet weerhield om gewoon kolonialistisch te gaan golfen. En deze keer viel de
overwinning ten deel aan de kleine man, die gerust kan zeggen dat sinds dinsdag
hole 10, de blanke Tiger Woods is opgestaan. In de middag werden we vergezeld
door Evelyn en Karin (nieuwe naam voor de oplettende/trouwe lezer: geneeskunde
student, Leiden, 4e jaars, 27 jaar, "researchende" te Blantyre). Tinus
en ik hebben het er lang over gehad hoe we haar moesten omschrijven in deze
email, maar we konden geen andere en betere term verzinnen dan deze vieze term:
VAKANTIEVRIENDINNETJE. We weten dat dit de indruk bevestigt dat we hier bezig
zijn met vakantie, maar toch is dit de beste omschrijving want
stagevriendinnetje bestaat niet. Voor de goede orde is deze verovering op het
conto te schrijven van Martijn. Met hen hebben we 's avonds nog een stevig
robbertje gebadmintonned.
De rest van de week
hebben we ons eens gestort op de statistiek en op het gebeuren in het
ziekenhuis. Op de operatiekamer van het ziekenhuis zijn dan wel de meeste
uurtjes doorgebracht. Erg leuk om Steriel mee te helpen/denken/ hechten
(steriel denken hoe doe je dat?). Op vrijdagmiddag liep ik nog een rondje mee
op de kinderafdeling alwaar er een oneindige stroom patientjes voorbijtrok. Tragisch
dieptepunt was toch wel dat ik notabene hier voor het eerst echt iemand zag
sterven. Een Aids-weesje van een jaar of tien, dit maar om een uitspraak van
Rob te onderstrepen: "het sterft hier van de Aids". Leuker is het dan
om op de prematuur-afdeling te kijken. Je moet je dit voor stellen als een
kamer van 3 bij 3 met hierin tien plexiglas bakken op poten. Het geheel vol
gestopt met lappen en doeken, waarin de kindjes letterlijk liggen begraven. Zet
hier nog zo'n 5 jonge moeders een weegschaal en een grote koffiecontainer en
dan heb je een aardig plaatje. Nu klinkt een koffie container erg leuk/ lekker,
maar dus niets van koffie. Hij staat bovendien met de deksel open en dient dan
ook het doel van klimaatbeheersing. Een van de vele leuke inventieve dingen die
geneeskunde alhier erg leuk maken.
Tja dan houdt het
verhaal van Job een beetje op en zal ik, Martijn, den schrijfstoel maar weer
even overnemen met het volgende item. Dit weekend: Er is een man met een arm en
een been (ons e-mail-programma kan geen aksanteguuuus schrijven, maar die horen
hier dus wel degelijk op de e's) Deze man heeft besloten zichzelf en de wereld
iets te bewijzen. Hij ging 5 jaar lang auto- rijden en zo het wereld-record
een-man-rijdt-in-een-auto-door-zo-veel- mogelijk-landen op zijn naam te
schrijven. Zijn reis staat tevens in het kader van de Malaria-problematiek die
een beetje overschaduwd wordt door het grote Hepatitis I Virus (HIV-eufemisme).
Echter elke 20 seconden sterft er iemand op de wereld aan malaria en elke 30
seconden is dat een kind. Toch wel een aanzienlijk probleem dus. Deze man,
David, probeert daar dus wat aandacht op te vestigen. Hij wordt daarin gesteund
door Memisa. Memisa verzorgt promotie en financiert het geheel. Dit alles om de
aandacht op malaria te vestigen en dus geld op te halen. Nou hoe bereik je de
mensen? TV, radio, kranten, tijdschriften. Dus wat doe je? Je nodigt een hele
legbaterij aan journalisten uit om een weekje met deze David mee te reizen en
hier wat aardige artikeltjes, documentaires ed over te produceren. Ra ra ra
waar kwam David langs? Phalombe natuurlijk! Het hele circus van 12 man streek
neer in Rob z'n huis. Het ziekenhuis bekijken, filmen met David, interviewtje
met Evelyn. 2 dagen zijn ze gebleven. Evelyn helemaal in de stress! Maar het
was uiteindelijk heel erg gezellig. Drinken die lui! Niet te geloven, dus dat
was een aardig zwaar weekendje. memisa had dus een aantal journalisten
uitgenodigd en dat varieerde van Telegraaf, radio 5, taptoe, Haagse Courant tot
Arts en Auto. Verder was er ook nog een knakker die een film aan het maken was
voor een nog te filmen docu over David. Een heel erg boeiend en interessant
gezelschap dus. Die lui pasten echt volledig niet bij elkaar, zo verschillend,
maar ze konden het juist ook weer hartstikke goed met elkaar vinden. Bovendien
waren ze ook nog eens hartstikke gek, dus dat was echt lachen. Mooie was dat ze
ook nog eens begeleid cq onder controle werden gehouden door 2 vervelende
betweterige memisa- persvoorlichter-vrouwtjes, hetgeen natuurlijk helemaal niet
lukken wilde. Houd dus allen bovenstaande items in de gaten. Wellicht kom je
nog iets over ons tegen. Job en ik zullen verschijnen in de "Arts en
Auto". Ja ja 2 pagina's krijgen we! Lachen he? Maar dat gaat nog wel
eventjes duren. Maar de hoofd- redactrice van Arts en Auto heeft een heel
serieus interview afgenomen, dus dat wordt wel leuk. Wisten jullie trouwens dat
geneeskunde- studenten zich gratis mogen aboneren op dit blad. Ik zou zeggen,
neem dat abonement en de Malawi-boys zullen vanzelf aan je verschijnen. Verder
kun je alles lezen over de nieuwste ontwikkelingen op auto gebied?!!? Eigenaardige
combinatie eigenlijk he? In de telegraaf van aanstaande zaterdag komt misschien
ook al een artikeltje te staan. Phalombe stond dus volledig op z'n kop dit
weekend. Voeg daarbij dat het met Karin ook erg gezellig was de afgelopen
anderhalve week. Toen de hele club vanochtend vertrok, lachend, zingend en
zwaaiend en wij met z'n 3-tjes (Job, Evelyn en ik (Karin reed ook met hen mee))
overbleven was dat best even slikken. Een serene rust daalde neer over
Phalombe. Konden we die rust aan? Twijfel?! Beetje mijmeren en piekeren over
Nederland, familie, vriendjes en vriendinnetjes (en natuurlijk niet te vergeten
de "vage kennissen"). Het is een beetje een "zwijmel-dagje"
geworden. Wel erg lekker op z'n tijd. We missen jullie heus wel (een beetje)!!!
We zijn toen lekker met z'n 3-tjes gaan ontbijten, koffie drinken, krantje
lezen (NRC-week-magazine van 3 a 4 weken terug), errug relaxed. Vanmiddag ben
ik trouwens ook nog naar den kapper geweest, dat wil zeggen, onze buur-
vriendinnen, de student-nurses, hebben zich uitgeleefd op haarbos en we moeten
zeggen, dat ze een aardige nette prestatie geleverd hebben! Ik ben tevreden,
met die toevoeging dat we hier gelukkig geen goede spiegel hebben. Job wilde
misschien nog wel even wat kleine dingetjes bijwerken. Nou ja... Vrienden, aan
al het moois komt een einde, zo ook aan dit verhaal. Dank voor uw aandacht en
tot een volgende keer. vriendelijke groet van Martijn en Job
P.S. Nieuw postrecord:
Kaart uit Portugal deed er slechts een dikke zeven weken over