Malawi Story part 6, uit meel 264, to Gijs 16/6

Ja ja, het heeft eventjes geduurd, maar hier zijn de Afrikaanse jongens weer. Ga er maar voor zitten, want het beloofd weer een lange te worden. We hebben namelijk al zo'n 2 weken niet meer van ons laten horen. En in 2 weken gebeuren een heleboel dingen. Zeker hier in Malawi. Plus dat ik in deze meel ook nog graag even wil uitleggen hoe het met ons onderzoek gaat. Dit om even te illustreren dat we behalve avonturen beleven ook nog wel degelijk nuttig en leerzaam werk verrichten. Zo is het vandaag DAG VAN DE VERKIEZINGEN. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat het een stuk beter en dus eerlijker lijkt te gaan dan we verwacht hadden. We hebben zojuist een kijkje genomen op het stemkantoor in ons dorp. Een groot voetbalveld, tafeltjes, stoelen, stemhokjes, bussen om de stembiljetten in te stoppen en allemaal officials. Verschillen: buiten, want het is hier uiteraard lekker weer. Het belangrijkste verschil en een heel slim detail is het volgende. Iedereen die stemmen wilde is een aantal weken geleden geregistreerd. naam, geboorte-datum, foto en registratie- formulier. Dit alles is natuurlijk niet gekoppeld (bij gebrek aan supersonische FBI-computer) dus veel verhalen over inschrijving in verschillende districten. Kom je vandaag met je registratie-formulier bij het juiste stemkantoor, wordt je opgezocht foto vergelijken en dergelijke en vervolgens het belangrijkste: controleren van de wijsvinger, want die vinger moet je vervolgens dopen in een potje inkt!! Die inkt gaat er 3 dagen niet vanaf. Dus stemmen in verschillende districten is niet mogelijk. Slim he? Verder zag alles er vredig wel georganisseerd en gecontroleerd uit. Verkiezingsopzichters Bakker en Calis zijn tevreden. De uitslag kan nog zeer interessant worden. Hierover meer in enkele weken.

onderzoek: Met ons onderzoek zijn we nu zo een beetje in het eindstadium van het verzamelen van de gegevens. De afgelopen 10 weken zijn we bezig geweest met verzamelen van gegevens uit TB-registratie-boeken, labboeken en rontgen-boeken, verzamelen van rontgenfoto's, statussen en uit de uiteindelijk overgebleven statussen hebben we uitgepluisd op allerlei dingetjes. Nou het ene onderdeel ging nog net even iets moeizamer dan het andere. Dus dat duurde allemaal erg lang en we hebben veel problemen (zeer geduldig) moeten oplossen, maar dat was dan ook wel weer leuk. Elke dag om 7:45 overdracht, bespreken hoe de patienten de nacht zijn doorgekomen en wat lastige gevallen bespreken. Vervolgens ging ieders zijns weegs. Meestal gingen we dan aan het onderzoek werken, soms meelopen met de visite of meekijken met een interessante operatie. Om een uurtje of 12 de lunch-pauze en om een uurtje of 2 nog een paar uurtjes aan de slag. Heel degelijke werkdagen dus. Weinig over te vertellen verder. Vandaar dat het een beetje leek alsof we alleen maar avonturen aan het beleven waren. Even rechtzetten dus. Rob is zojuist op vakantie gegaan en nu staan we er zeer alleenig voor. Nog even wat dingetjes uit de statussen plukken en invoeren in den computer en dan zouden we kunnen beginnen aan de interpretatie van de gegevens. Daarvoor moeten we eerst nog wel even wat beter om leren gaan met het statistische data-base-interpretatie-programma SPSS. Echt een heel erg mooi programma als je weet hoe het werkt, maar langzaam maar zeker begint het een beetje te dagen. We zijn al wel een beetje bezig geweest met wat voorlopige berekeningen en de resultaten lijken wel een beetje in de richting van de hypothese te wijzen, maar de aantallen zijn eigenlijk een beetje te klein om er echt duidelijke uitspraken over te kunnen doen. Wel zijn we nog wat andere interessante dingetjes tegen gekomen. Allemaal pielen met onderzoeksopsetjes, gegevens, getalletjes en statistiek, best wel grappig eigenlijk. Dat "saaie onderzoeken" is veel leuker dan ik dacht. Nu hebben we nog het plan opgevat om nog in een ander ziekenhuis hier in Malawi nog wat gegevens op te duikelen om de getallen wat groter te maken zodat we een en ander echt een beetje wetenschappelijk aan kunnen tonen met standaarddeviaties, betrouwbaarheidsintervallen, p-waardes kleiner dan 0,05, t-toetsen, chi- kwadraat-toetsen en nog wat van zulke statistische narigheid. In dat andere ziekenhuis schijnen de gegevens veel beter georganisseerd te zijn dus dat mag niet zoveel tijd kosten. Vervolgens moeten we een mooi verslag gaan schrijven of een artikel voor in een tijdschrift. Moeten we nog even bekijken. Al dat doorsnuffelen van die boeken, foto's en statussen schreeuwt om wat afleiding dus regelmatig zijn we in het weekeinde, vaak een vrijdagje of een maandagje meepikkend de hort opgeweest om Malawi te verkennen en avonturen te beleven. Zo ook de afgelopen weekenden. Het weekeinde van 5 en 6 juni begon al op donderdagmiddag. Rob, Angelique en Daan gingen een weekeindje naar het meer en wij zijn dan gemakkelijk over te halen mee te gaan. Angelique had een mooi hutje geboekt bij de Nkopola-lodge, een heel duur luxueus hotel. De hutjes waren daarentegen niet zo duur en dan mocht je wel gewoon van de hotel- faciliteiten gebruik maken. mooi strand, bar, surfen, zeilen en beach- volleyballen. surfplank was een enorme deur en die hebben we maar even laten liggen, bovendien woei het ook niet echt lekker om te surfen. In de zeilboot heb ik me nog wel even gewaagd. Een "Laser 1" dus dat ging wel lekker. Zeker toen het ook nog een beetje begon te waaien. Ging lekker,... eventjes over stag....., klaar om te wenden .... ree.... onder het zeil doorduiken en dan hoor je krak en heb je opeens het roer in je handen...OEPS! kwartiertje geprobeerd met roer manueel in het water houden, maar dat ging dus niet. steeds oploeven, in de wind en overstag. aardig shit zo midden op het meer. Toen heb ik mezelf maar tot roer gepromoveerd en ben met m'n benen achter de boot gaan liggen, zo dat ik nog net met m'n handen bij de schoot kon en zo ben ik terug gevaren, heel grappig. "Probleem" van dit weekendje was dat we al op donderdag weg moesten want R+A moesten op vrijdagochtend iets in Mulanje doen. Wat moesten wij toen doen. Trouwe lezers weten het al: in Mulanje is "de Club" en dus moesten deze mannen zich weer in den groene blazers en schots geruite shorts hijsen om een stevig robbertje te golluvun (dit programma kan geen tekens aan, maar op de u's horen 2 dakjes). Eerst op donderdagavond wat gegeten, gedronken, gedart met wat locals en gebadmintoned met wat Duitse theepluk-kolonialisten. Maar op vrijdag-ochtend hebben we de greens doch met name "the rough" onveilig gemaakt. Het ging echter wel al een stuk beter dan de vorige keer. Slechts 1 balletje spoorloos, 5 balletjes 10 minuten lopen zoeken, 10 drops. Maar ook een aantal goede "holes gelopen" Heb zelfs 2 "boogies" geslagen, hetgeen inhoudt dat je er een slag meer over doet dan er vvoor de hole staat. De kunst is steeds meer van dat soort ballen/holes te slaan. De strijd met collega Calis was weer zwaar, maar is gelukkig weer net in mijn voordeel beslecht. JIPPIE! Over collega Calis gesproken, die knakker neemt het over vanaf hier Martijn wenst jullie veel plezier en geniet van de zomer. Wij hebben hier nu immers winter! En dat merk je zeker wel. Het is nu zo koud dat we 's nachts onder een dekentje moeten slapen en het 's ochtends en 's avonds wel wat fris is om in je T-shirt over straat te gaan! haha! Mazzel Pieter, zijn de uitslagen van je examen er al?! Ik hoop dat het allemaal okay is gegaan en dat je je niet al te erg misdragen hebt in Salou. Gefeliciteerd trouwens dat je je beugel niet meer in hoeft.

Aan mij is dan weer het spreekwoordelijk elektronisch schrijfhoutje overgegeven. Om even het chronologische gedeelte terug te brengen moet ik zeggen dat we vrijdag gingen golfen en 's middags door reden naar Blantyre alwaar wij ons laafden aan malawiaans carlsberg en genoten van de Braai (=Z-afrikaans voor BBQ). Dit alles mocht plaats vinden te Doogles. Misschien ringt dit een belletje, en anders is het de hide-out van back-packende Afrika-reizigers. Tenminste zo is het bedoeld, maar vrijdagavond aan de bar vind er een invasie plaats van een erger soort kolonialisten dan endemisch is in Mulanje. Dit soort dat in Blantyre te vinden valt, wordt verkocht onder de naam Zuid-Afrikaan. Een soort kolonialist dat gevlucht is voor de tanende apartheid, zijn geluk heeft gezocht in een ander zwart land en daar erg duur doet, doch het goedkoopste soort kolonialist is dat ik binnen observatie bereik heb gehad. Het type: dik, dronken, korte broek, ruiten shirt, scheiding lateraal en erg luidruchtig, vervelend aanwezig. Misschien vatte eentje zijn soort nog wel het mooiste samen toen iemand vroeg hoe het met hem ging: Fat like a pig and fucking drunk. Vandaar dat we ze toen maar cryptisch omschreven hebben als: "Belly-packers", om ze zo toch nog maar een beetje te plaatsen in Backpackers lodge Doogles. Gelukkig stapten ze om 23:00 massaal in hun auto's om de voetgangers van Blantyre op te schrikken (een aantal kon echt niet meer op hun benen staan). Genoeg, bas.

Het weekend zaten we dus in Nkopola lodge aan het altijd bilharzia rijke meer van malawi. We sliepen dus in de huisjes naast het hotel. Aldus was de bedoeling, maar dankzij een vers verflucht(je) en wat commentaar onzerzijds waren we gedwongen de eerste nacht door te brengen in een luxueuse hotelkamer met tevens voor straf een bijbehorend ontbijt. Zulk een kastijding zijn we helaas het hele weekend niet meer te boven gekomen. Zelfs het lopende buffet met rituele dansen (maskers ed), enkele potjes beach-volleybal, de nodige zonne(n)uurtjes en een snorkel avontuur tussen de tropische, gekleurde vissen kon hier niets aan veranderen. Een ieder zal begrijpen dat wij dodelijk ongelukkig maandagavond weer terugkwamen in Phalombe. Alwaar tot overmaat van ramp nog een erg gezellig werd gegeten met al het Azungu volk alhier. Gelukkig konden we ons weer geheel storten op het onderzoek, alhoewel Gynaecoloog dr. Rijke ons verblijde met een bezoekje aan het ziekenhuis. We mochten wat met hem meekijken woensdag en donderdag werd alle narigheid van woensdag geopereerd. Ik zal hier niet nader in detail treden, hoewel ik weet dat ik de medisch georienteerden onder jullie hier te kort mee doe, maar de niet medisch georienteerden lezen ook nog mee. Ik sta in ieder geval na dit avontuur niet te springen om Gynaecoloog in de Tropen te worden.

We besloten, dat we na al deze pathologische verwennerij ons zelf maar weer eens moesten pijnigen met een weekendje weg. Doel werd dezes maals Mvuu-camp (Nijlpaard kamp). Taxi & Gids was deze keer Evelyn (andere Hollandse dokter hier). Vrijdag vertrek over een weg waar aan gewerkt wordt (er is nog hoop dat we ooit een gemiddelde snelheid van boven de 30 km/h halen). Na wat inkopen te Zomba, naar het wildpark gereden. Met een strook land van zo'n 20 bij 60 km land, om de Shire-rivier (zijrivier van Zambezi en tevens toegangs weg van voorganger Dr. Livingstone) een klein park. Helaas geen giraffe, leeuw en Zebra; Maar voor deze man, die nooit verder kwam op zoologisch gebied dan Artis, Emmen en Burgers Bush een hele belevenis. Wel gespot Impala's, waterbokken, bavianen, krokkodillen, Visarend, Martial Eagle, Nijlpaarden en Olifanten. Met ons tentje stonden we op de camping midden in het park. Hiernaast restaurant en bar en dat alles met uitzicht over de 50 meter brede rivier. Best uit te houden met een drankje aan de open bar terwijl de zon zijn avondrode loper uitlegt over de rivier en bovendien de palmbomen nog even afzet tegen een paarsgekleurde achtergrond. 'S avonds koken op houtsvuurtje en 's ochtends likken de aapjes je bordje schoon als je de tent open trekt. Nu moet ik toegeven dat ik het geheel iets relaxter afschilder dan we het beleefd hebben. Je slaapt namelijk in een canvas tentje terwijl het gras naast je tentje gemaaid wordt door een hippo. Bovendien kruipen de krokodillen twintig meter van je tentje de oever op. De gids vertelde zelfs dat toen hij eens mango's in zijn tent had een olifant zijn tent compleet ondersteboven had gelopen en vervolgens alleen de mango's had verwijderd. En die olifanten zijn in het echt niet zo sloom als ze wel lijken. Na 's ochtends al eens bedreigd te zijn door een olifant (flapperen met oren, kop omhoog en trompetteren), reden we laat in de middag wat doelloos in de rondte. Opeens rechts op 5 meter twee olifanten. Dus wij langzaam achteruit. Staan we net stil duikt achter de auto opeens een grote mannetjes olifant de weg op. Martijn en ik roepen allebij: "gas", en gelukkig had Evelyn geen tweede hint nodig. Nu weet ik niet in hoeveel seconden een Nissan pick-up met diesel moter op de 100km/h zit maar ik weet wel sinds dit weekend dat dat precies even snel is als de elefantus africanus. Gelukkig gaf hij al na zo'n dikke 200 meter op, maar we zaten met zijn drieen een potje na te trillen in de auto. We boften bovendien dat de tegemoet komende auto op het "eenbaans-zandpad" alert was en een Alain Prost in het achteruitrijden bleek te zijn. Onze nieuw gemaakte Franse vriend bleek al een uur te proberen langs deze olifant (Big mamma, naar later bleek) te komen. Gelukkig leek Big Mamma twee auto's toch iets te veel van het goede te vinden, zodat we veilig weer thuis kwamen. Zondag genoten we nog van een boottochtje, tussen de Hippo's en de kroko's, dat zich in het donker voortzette. We dineerden heerlijk in de open lucht, net als de hippo die op een meter of tien zijn kuub gras voor die dag wegwerkte. Maandag was het weer uit met de pret en begon de reis naar huis. Nu dinsdag maar weer eens "onderzocht" en de verkiezingen gade geslagen. Morgen de uitslag en dan..... vieren of vechten, een rennende inflatie staat hier in ieder geval te gebeuren. We hebben dus al ons geld nu al vast omgezet in eten.We zijn benieuwd, maar dat weer in de volgende aflevering van The Malawi Boys.

P.S. Voor de kennis van uw Chichewa het nieuwe werkwoord stemmen Ku-vote-ra (engelse kolonie?)