168. MALAWI-STORY PART 4, 22 May 99

Martijn en Job aan Gijs, 22/5, 20.00 uur, meel 9

Hallo koude kikkerlanders,

Alhier een update, van de Mannen uit Malawi. Met deze keer achter The Wheels of steal: uw enige echte J.. Voor de snelle lezers onder u: " 30 graden zon", voor de meer geïnteresseerden een verhaal. Helaas geen spannende verhalen meer over theevisites van bananenrepubliekpresidenten (galgje), maar ook dit weekend wel weer het nodige beleefd. Zoals in vorige mail al aangekondigd werd zouden we onze blaasjes dit weekend kennis laten maken met de schistosoom (=bilharzia=blaasworm=lake Malawi). Een parasiet die gebruik maakt van de waterslak en de mens en hierbij bloedige urine en, op de lange termijn, blaaskanker veroorzaakt. Het plan achter het bereiken van dit gezellige huisdier hadden we als volgt uitgedacht. Vrijdag ochtend zouden we met Evelyn naar Blantyre rijden. Nu waren we al eerder hier geweest, maar deze keer deden we het in een nieuw snelheidsrecord nl. 3,5 uur (incl 15 min stop) over een afstand die hemelsbreed 50 km is. De rest van de dag gebruikten we in Blantyre voor het wisselen van geld (fl 600,- de man is hier 4 cm geld) en het regelen van wat andere zaken. Inmiddels hebben we al wat connecties in Blantyre gelegd, zodat we af en toe bij wat mensen kunnen slapen. Deze vrijdag sliepen we bij ene Hanna, een Canadese vriendin van Evelyn. Met z'n allen zijn we gaan eten bij de Italiaan. En 's avonds besloten we het nachtleven van Blantyre eens flink onveilig te maken (voor zover het dat al niet is). Locatie: Legends. Ingrediënten: Carlsberg, Redelijke muziek en weinig Azungu (blanken). Resultaat: Erg leuke avond. Helaas moesten we de volgende dag er weer vroeg uit om een andere vriendin van Evelyn van het vliegveld in Lilongwe te halen. Gelukkig waren deze 350 kilometers geasfalteerd en bleek dit asfalt ook nog eens niet te veel putholes te bevatten. Dus we lieten Hellen (eerder genoemde vriendin van E.) op zijn Afrikaans slecht een uurtje wachten. Vanuit Lilongwe reden we naar Senga bay, aan het Bilharzia-Bassin. Ons tentje (geleend van Rob) plaatsten we in het donker (oppassen voor schorpioenen) op het strand (oppassen voor Hippo's). En even later zaten we te genieten van een Chambo ( de vis uit het meer) op het terras van het livingstonia Beach hotel. Dit hotel was overigens op nld 1 te bewonderen afgelopen donderdag om 19:04, deze week weer met nog een stukje malawi. (red. Ja dat ene Hotel met die Nederlanders, die zijn er echter al Malawi uitgekicked. Verder wel precies datzelfde plekje) De volgende ochtend bleek pas hoe vreselijk mooi het eerder genoemde Bilharzia- Bassin eigenlijk wel was. En wat is er lekkerder dan je tent open te ritsen en een sprintje van 50 m te trekken om je vervolgens in de hoge, zoete golven te storten van Lake Malawi?! Ontbijt: bananenpanne(n)koeken, bij een big mamma (met slim-disease). De rest van de dag nog wat rond gekeken bij de stalletjes waar ze ebbenhouten houtsnijwerk verkochten en alhier een schaak-annex-Bao- tafel besteld. Laatste is Afrikaans spel. 's Avonds bij dezelfde big mamma weer chambo gegeten, nu voor fl 2,- ipv fl 14,- (hotelprijs). Gezellig nog wat met de eigenaar (big pappa?) gekletst over de verkiezingen. Hij was aanhanger van de oppositie en beschuldigde Bakili Muluzi (president) er van dat hij stemmen kocht voor fl 75, - (=2 maand salarissen). Bovendien dreigde hij dat de aanhangers van zijn partij een oorlog zouden starten als Bakili herkozen zou worden. Voorlopig is het echter nog even rustig, want de verkiezingen zijn voor de tweede keer verplaatst, nu naar 8 juni. Gelukkig zitten wij in het zuiden 95% aanhangers van Bakili, dus hier blijft het rustig. We spraken af met buurman van big mamma dat hij de volgende ochtend met bananen-pannekoeken ons zou opwachten om naar de hippopoel te lopen. Wij extra vroeg op om de zon op te zien komen over het meer (heel mooi), werden we tevens getrakteerd op bavianen die op slechts 2 meter passeerden. Vanaf de rotsen en onder de Bao bab boom zagen we hoe de grote baviaan alle vuilnis bakken omgooide opzoek naar eten en tot slot voldaan op een van de krukken ging zitten aan de strandbar. Het bleef bij de apen die ochtend want de hippo's wilden die ochtend niet. Heb die ochtend nog wel in een uitgeholde boomstam mogen varen door de rijstvelden (niet erg stabiel, wel leuk). De rest van de dag aan het strand gelegen en wat gevoetbald (zwaar hoor zo'n stage). De volgende dag weer terug naar Blantyre via Mua (enige leuke museum in Malawi en bekend om zijn woodcarvings). Evelyn en Hellen bleven in Blantyre en wij besloten dat de plicht ons maar weer eens riep. Dus om zes uur stonden we naast ons tentje in Blantyre en om half acht waren we in het busstation. De bus vertrok geheel volgens afspraak om 8:00 en om 10:30 waren we in Mulanje. Van hier moesten we een Matola (vervoermiddel met open laadbaak) zien te krijgen naar Phalombe. Binnen een kwartier waren we onderweg. Dit ging allemaal iets te goed. Na 15 min hield de vrachtauto er dus mee op. Conclusie na 1 uur: niet te repareren dus wij doorgelopen naar het volgende plaatsje midden op de dag, volle zon, vals plat (red. wieler-term voor stiekem toch een beetje steil, terwijl het vlak lijkt) 20 kg bagage: was even zweten. Maar daar hadden we meteen weer een nieuwe matola, dachten we want het was dus dezelfde (niet te repareren) matola als eerst. Maar ja we kwamen er uiteindelijk wel. Af en toe sloeg hij af of kookte de motor over. Even wachten weer anduwen en daar gingen we weer. Licht sufgebeukt kwamen we om 15:00 aan in Phalombe, waar wat verse post en een lekkere douche wachtte. Donderdag en vrijdag zijn we weer verder gegaan met het onderzoek. Vrijdag zelfs nog een rond(j)e van 3,5 uur meegelopen met Rob in het ziekenhuis. Gezien onze weinige klinische ervaring was dit behoorlijk indrukwekkend. Ik denk dat wel 4 van de 5 patienten HIV positief was, als het al niet meer was. Zo hebben we op een ochtend dingen gezien die je in Nederland mischien in een jaar niet ziet. Acute Meningitis, Eindstadium AIDS, Kaposisarcomen, Open Tuberculose, Acute Cholera, Epileptische aanval, Neuro-AIDs De meest ranzige wonden waarbij hele voeten zonder vel te zien zijn, Enorme ovarium tumor, een man met een zak van 10 cm een vrouw die ik 11 of 12 schatte en 25 bleek (AIDS). En nog veel meer van dit dergelijks. Indrukwekkend, erg leerzaam en raar genoeg leuk. Nu is het weekend en werken we rustig nog wat door aan het onderzoek. Maar natuurlijk niet te hard. Volgende week gaan we met Rob en Angelique een Hollandse zevenkamp organiseren voor het ziekenhuis personeel, dus dat wordt lachen!

Rest ons nog wat persoonlijkheden te spuwen:

1 Oma gefeliciteerd, we hebben op je geproost

2 Teun alvast gefeliciteerd en hou je taai he

3 Is Jan v/d Meer al weer wat beter, zo niet beterschap.

4 Gelukkig zijn PiRoTe ook van de e-mail partij, bedankt voor de vele post ed

5 Pieter ea veel succes met het CS

Aan allen: heb het Enorm naar mijn zin dus niets opbeurende brieven

bewaar die maar voor als ik weer in dat miezerige landje van ons verkeer, sta voorlopig alleen open voor jaloerse uitlatingen.

Tsalani Bwino vanuit eeuwig zonnig Malawi "Double JC"

Het toeval wil, dat ik en dan heb ik het wel over de persoonlijkheid van MLB dezelfde dingen heb meegemaakt. We worden hier dan ook wel gezien als een een- eiige-drie-dubbel-dwars-gelijkende-Siamese tweeling. Ik moet me helaas bij het nare bovenstaande verslag aansluiten. Alleen kan ik nog toevoegen dat we het hier aardig naar onze zin hebben, al schijnt Job in den beginne even de indruk gewekt te hebben dat hij het een beetje moeilijk had, maar ik kan bevestigen dat dat slechts schijn is geweest. Al hebben we misschien iets te expliciet ons beklag gedaan over het wisselen van geld en het vorderen van het onderzoek. Dat zelfs is nu voor ons ook geen probleem meer. Zoals de grote filosoof JC ooit gezegd heeft. Heimwee heb je pas als het missen van bepaalde zaken een negatieve invloed heeft op je stemming. Welnu, missen doe we natuurlijk zeker wel allerlei zaken, omstandigheden, plaatsen, dieren en personen. Onze stemming lijdt er absoluut niet onder dus kan hier niet van heimwee gesproken worden.

Het gaat ons dus goed. Een dag voelde we ons echter heel erg slecht, echt slecht en dat was de dag nadat we in The Legends geweest waren, maar dat had meer te maken met "kumwa mowa kwambiri".

Afgelopen vrijdag was ook wel even slikken. Toen we dat rondje liepen met Rob en Job overdrijft niet met het beschrijven van al die ziekte-beelden. Het was echt heel erg indrukwekkend. Hoewel leuk misschien een beetje een fout woord is, geeft het wel goed de lading van je gevoel aan. Dat komt omdat je nu zeg maar allerlei ziektebeelden, klachten, symptomen, theorieen, testen en meer van dat soort dingen die we de afgelopen 4 jaar geleerd hebben in de praktijk ziet. Dit is zeg maar waar we al 4 jaar voor aan het studeren zijn. En dan in extreme mate. We worden dokter en we hebben er zin in. Deze zin neem je gauw terug als je "The house of God" leest. Een enorme aanrader, zoniet een must voor eenieder die de co-schappen ingaat. Belangrijker nog dan Souhami van voor naar achter uit je hoofd kennen.

Met deze wijsheden sluit ik af en groet u.

Massolos Martijn