Part 14, 5 november,

De Malawi Boys Down Under,

Haydie Folks,

Terwijl de donkere regenwolken zich samen pakken boven de Mount Mulanje, zit ik met een licht ontregelde buik te wachten tot het water verticaal uit de hemel komt vallen. Het regenseizoen en ons vertrek nadert en dat wordt met gemengde gevoelens bekeken. U moet ons niet verkeerd begrijpen we zien er erg naar uit om een ieder weer terug te zien maar...... Das dan ook de enige goede reden om het paradijs op aarde te verlaten. Toch zullen we onze "Adams-tanden" de 21ste maar in de "paradijselijke appel" zetten en via London de rust in Zwanenburg maar eens flink verstoren (Kan er iemand winterjassen meenemen voor ons). Gelukkig resten ons nog 18 dagen van ziekenhuis-ervaring (Tinus poetst net het bloed van zijn schoenen, mango feest, haargroeitijd (Gabbuh Tinus zit op 5mm) en vast ook nog een Malawi story.

Voordat ik ga vertellen wat we weer allemaal hebben meegemaakt zijn we u nog een kleine uitleg verontschuldigd. Laatste alinea van Malawistory 14 ging over de onttroning van Dr.Faust alias Fausto. Van trouwe lezer en spikkelkip specialist Hans Bakker kregen we de vraag wie is die Fausto, waarom onttroont, waar moet hij nu slapen en wat is zijn gironummer zodat we hem kunnen steunen. Het verhaal is als volgt: Fausto is Michiel, medestudent, tevens trouwe lezer en schrijver van in ieder geval de langste antwoord-mailtjes in onze malawi (hi)story. Gezien het lange aspect van de laatste meel dacht Tinus hem onttroont te hebben, maar laatste speculaties zijn dat hij zich heeft op gesloten om zo'n lange mail te schrijven die het e-mail systeem van Malawi harder zal treffen dan de Millennium bugs van de komende vijf millennia bij elkaar. U begrijpt dat ik hem graag voor ben. We wachten af.

Tijdens laatste story zat deze jongen nog op het dak van Malawi met Brechje. HET was met recht een vreselijke reis. Tipje: Het beklimmen van schaduwloze berghellingen kan beter vermeden worden bij temperaturen van boven de 30 graden in de schaduw. EEN voordeel hoe hoger je komt hoe minder zwaar je wordt gezien je per 100 meter klimmen zo'n 0,9 liter water en 0,1 kilo zout verliest. Maar het uitzicht was voor mij weer als vanouds fantastisch en voor Brech..ja wel weer eens wat anders dan 8 uur achter rabobank bureau, toch? Boven genoten we van de de zonsondergang in al haar rood teinten en we speelden een spelletje Bawo (Afrikaans schaken). Na een klokje rond in bed dwongen we ons uitgerust en al de weg naar benden te aanvaarden. Deze keer hadden we de schaduw de zwaartekracht en zowaar een groep aapjes mee. Patient Tinus bleek beneden redelijk hersteld en in staat zijn rugzak weer op te binden om af te reizen naar het meer.

Vrijdag 22 oktober stapten we zeer vroeg in de auto bij Evelyn en zo scheurden wij weer eens naar Blantyre. Daar storten we ons in het gebruikelijke afding ritueel op de souvenir markt (deze keer voor Brechje) en later die middag in het zwembad, hetgeen iets verkoelender werkte. In Blantyre waren we nog getuige van een openbare terecht stelling van een dief. Een zakenman was iets te opvallend gescheiden van zijn mobiele telefoon. Assertief als hij was pakte hij de dief, die hij al schreeuwend en slaand naar het meest centrale punt van Blantyre bracht. Aldaar kreeg hij de volle aandacht en assistentie van wat hulpvaardige omstanders, die graag hun boosheid jegens deze dief en zijn collegae kwijt wilden. Wat volgde was een openbare lynch partij, die wij maar aan ons voorbij lieten gaan. Ik vrees dat het niet al te goed is afgelopen met deze "kruimelcrimineel".

Zaterdag was weer tijd voor een ouderwets busdagje. Met de minibus van Blantyre naar Limbe. Met midden maat bus van Limbe naar Mangochi. Met Minibus naar Monkey-Bay en tenslotte met matola (pick-up) naar Cape Mcclear. Totale duur: een uur of 10. Afstand afgelegd: een kilometer of driehonderd. Aantal keer reparatie van vervoermiddel: slechts een keer. Nu zullen al die plaatsen niets zeggen, maar het uiteindelijke doel, Cape McClear is DE plek voor leeftijdgenoten aan het nog altijd Bilharzia rijke Lake Malawi. Trekpleisters zijn hier de feesten, Malawi Gold en de goed(kop)e duikcursussen.

Bij de grensposten Zimbabwe/Mozambique en Mozambique/Malawi hadden we affiches gezien van de Chembe Lodge. DE meest luxe plek in Cape McClear bood aan: 1 Officiele duikcursus van vier dagen; 2 Vier nachten accommodatie; 3 Vier dagen ontbijt en diner; en een extra duik, na het behalen van het examen voor $160. Spot goedkoop en erg luxe leek ons. Na aankomst wist echter niemand van deze advertentie af. Flink zeuren en een beetje boos worden zorgde ervoor dat we toch het hele paket zonder de extra duik kregen, we vonden het al lang best. De zondag brachten we in aanloop op de cursus relaxend en rugby kijkend door.

Het zal u waarschijnlijk ontgaan zijn, maar in Schotland is het

wereldkampioenschap rugby bezig. Nu mag dat bij ons echt niets voorstellen maar als je uit Nieuw Zeeland, Australie, Zuid Afrika, Frankrijk of een der Grote Britse Naties komt dan is dat een HHHHHHHHHHEEEEEEEEEEEEELLLLLLLLLLLL Belangrijk gebeuren. Nu komt 90% van de toeristen uit een van bovengenoemde naties (de overige 10% uit Holland) dus we bevonden ons opeens midden in dit toernooi. De zondag speelt Engeland tegen Titel verdediger Zuid-Afrika, oftewel onze duik instructrice (Diana, Engels) tegen onze duik instructeur (Graham, Zuid Afrikaans). Zuid Afrika wint deze kwart finale: De een verdrinkt zijn verdriet, de ander viert. En wij beginnen de volgende ochtend onze duikcursus.

Ondanks een niet al te scherpe instructeur leren we die dag veel over onder andere Bouyancy (drijfbaarheid), BCD (opblaasbaar zwemvest), caisson ziekte , druk onder water, zuurstofverbruik en allerlei noodprocedures. 'S middags oefenen we deze laatste in twee meter diep water. Nog niet echt duiken dus, maar wel voor het eerst ademen onder water, grappig hoor. Dinsdags komen nog twee mensen de cursus doen, om ze in te laten lopen doen we die ochtend alleen de theorie. De rest van de dag brengen we snorkelend, mango etend en beach volleyballend door. Na vijf weken reizen even relaxed langer dan twee dagen op de zelfde plek. 'S nachts wordt onze rust wreed verstoord. Om 1 uur horen we stemmen en geloop om de tent. Mijn eerste gedachte is: Overvallers, Maar een stem zegt: Police open your tent please. Met knikkende knietjes rits ik de tent open en in het felle licht van de maan zie ik: een politie man in uniform, drie mannen in burger en zo'n 10 vol uitgeruste militairen. Aan de ene kant geschrokken van dergelijk machtsvertoon, aan de andere kant blij dat het geen overval is, vraag ik in mijn beste Chichewa wat de heren van leger en politie willen. Ons paspoort, ja die ligt in de kluis. O dan willen ze de tent even zien, de bagage wordt doorgespit en de tent grondig geinspecteerd. Nog wat slaap dronken maak ik de opmerking of de meneer van het leger (die agressief met zaklamp de tent doorzoekt) niet even onder het bed wil kijken, gelukkig reageert hij niet. Vriendelijk nemen we toch afscheid en dan keert de rust weer. De volgende dag blijkt de razzia gericht te zijn op drugs (Malawi Gold), drie arrestaties werden verricht, gelukkig niemand van onze lodge. In een andere tent waren ze trouwens zo naar binnen gegaan zonder waarschuwing, de politie hier moet nog veel leren.

Gelukkig is het onder water gedeelte van die dag net zo opwindend dus al snel zijn we het gebeuren vergeten. Donderdag is het dan tijd voor het echte werk. 's Ochtends varen we met de catamaran naar een eiland vlak voor de kust. Al duikend dalen we in het helder blauwe water af tot 12 meter diepte. Enorme rotsen en grote scholen gekleurde tropische vissen bepalen het beeld. Alles gaat onder water veel trager en de zwaartekracht lijkt totaal te ontbreken. Zo mogen we een half uur rondzweven als in een soort droom. Omhoogkijkend zie je de zonnestralen breken in het water, daar waar de uitgeademde luchtbellen naar toe zweven. Vaag doet je dit beseffen dat er nog zoiets is als leven boven water, maar als je weer normaal gaat zwemmen dompel je weer onder in deze droomwereld. Na een half uurtje is de lucht op en moeten we omhoog. Boven dobberen we nog wat na, Wow wat was dat mooi. We moeten in verband met "caissonziekte gevaar" een paar uur wachten maar dan gaan we nog een keer het heerlijk warme (25 graden) water in van Lake Malawi.

's Avonds doen we theorie examen en slagen alledrie met vlag en wimpel. Wat ons nog scheidt van ons PADI Open Water diploma is de vrijdag. Die dag gaan we twee keer tot 18 meter diepte. We dragen netjes onze BCD's ( de zwemvesten) van de opslag naar de catamaran. Danielle legt haar zwemvest neer en springt gillend achteruit. Uit haar BCD kruipt een slang van een meter lang de boot op. Met een lange stok werken we hem het water in en dan kunnen we toch eindelijk op naar onze nieuwe duiklocatie.Na de laatste duik krijgen we ons diploma en is het tijd voor een feestje! Tinus bewijst dat een Padi-duik diploma ook geldt in bierglazen en heeft lichte caisson ziekte als we om 5 uur weer opstaan en de matola pakken naar iets centraler gelegen plekken. In Mangochi scheiden onze wegen. Tinus reist direct af naar Phalombe en ik ga mee met Brechje naar de hoofdstad Lilongwe waar haar vliegtuig de dag erop zal gaan. In de Minibus gaat de reis voorspoedig, tot vlak voor Lilongwe. Gelukkig hebt ik het aanbod van de, overigens zeer slecht rijdende, bestuurder afgeslagen om de minibus te rijden. We krijgen namelijk 3x een roadblock te verduren.

Een roadblock is namelijk de manier in de derde wereld om zonder snelle mercedessen toch iets van controle uit te oefenen op verkeer en eventuele OJ Simpson-achtige achtervolgingen te voorkomen. Het systeem werkt als volgt: Je zet op strategische punten van de snelwegen (bruggen etc) een omgekeerde oliedrum op de snelweg met naar beide kanten een slag boom. Afhankelijk van dag, weerconditie, postcode van de betreffende ambtenaar en nog meer van dit dergelijks zet men van te voren een stop bord op de weg. Langs de weg zet men nog een legertentje neer met daarin een paar soldaten en wat politie-agenten. Vreemd genoeg wordt de echte controle meestal uitgevoerd door personen in burger. In je eigen auto maak je dan gezellig een praatje met slagboombediende in kwestie, beetje engels wat chichewa en hupsa slagboom open en gas op de plank. Ben je niet wit genoeg, is je auto niet luxe genoeg, of nog erger gebruik je openbaar vervoer, dan is het een ander verhaal. De hele bus moet leeg tassen gaan mee en iedereen moet netjes op een rijtje gaan staan. Dan komen de mannen met de grote geweren in actie en wijzen met hun loop op de tassen die open moeten. Zolang je vriendelijk blijft en netjes uitlegt wat voor leuke dingetjes je wel niet in je tas hebt en welk doel zij hebben is dit heel gezellig. Als ze aan het eind van de rij zijn gaat alles weer de bus in en met een vertraging van een klein half uurtje gaat het weer verder. Op zich wel een aardig idee, maar als je dit drie keer op een stuk weg gebeurd van 10 km zonder dat er afslagen zijn, dan..........5,6,7,8,9,10 heb je in ieder geval weer iets leuks om een meeltje over te schrijven.

Uiteindelijk bereiken we toch Lilongwe en nemen ons intrek in het Golden Peacock Hotel (voorheen golden Cockroach). We brengen de zaterdag en zondag door met het kopen van de laatste souvenirs en proberen een manier te vinden om met Holland te communiceren op een manier die goedkoper is dan $20, hetgeen niet lukt. Laat in de middag nemen we de shuttlebus naar het vliegveld. Gelukkig is de bank hier wel open en kan ik mijn lege portemonnaie voor de laatste keer vullen met een berg kwachas (grootste briefje is fl 10,- waard en eigenlijk door zijn enorme waarde hier nergens te gebruiken). We eten nog wat in het relatief sjieke restaurant van het vliegveld. Sjiek of niet de serveerster heeft alleen nog het bovenste en onderste knoopje op haar blouse zitten. Nu ze klanten heeft besluit ze er toch maar iets aan te doen. Met een nietmachine niet ze het geheel aan elkaar en zo loopt ze er weer fatsoenlijk bij.

Terwijl Brechje voor het laatst getrakteerd wordt op een van die vele mooie afrikaanse zonsondergangen probeer ik me me in haar te verplaatsen. Over drie weken precies zullen wij hier zo zitten als zij, ook genietend van de laatste afrikaanse zonsondergang.... klaar voor de reis naar koud nederland.... Ik neem me nog eens extra voor om ieder snufje afrika diep in me op te nemen en veilig op te slaan.

We lopen naar de douanepost en nemen afscheid, hetgeen nu wat makkelijker valt dan zeven maanden geleden. Toch blijf ik met een wat leeg gevoel achter. Gelukkig kan ik een lift krijgen van een enorme Indische familie. Met achthonderd gulden aan kwachas ( bijna half jaar salaris van ziekenhuisdirecteur en een jaar salaris van een verpleegkundige ) wordt ik op de stoep van mijn 'guesthouse' afgezet, wel zo veilig. Ik lees nog een boekje en duik al om 20:00 onder de spreekwoordelijke (want de nacht temperatuur komt niet onder de 20 graden) wol. Vijf uur gaat de wekker, hup naar het busstation en wachten tot de bus vol is (70 zitplaatsen en zeker dertig staanplaatsen).

Ik blijk de verkeerde bus gekozen te hebben. Hij stopt

overal en is knetter vol. Naast mij zit gelukkig een aardige leraar Science (=natuur-, schei-, aardrijkskunde en biologie). Hij behoort duidelijk tot de wat meer ontwikkelde mensen in Malawi en we hebben leuke gesprekken. Als altijd gaat het over drie onderwerpen. Armoede, AIDS en geloof. Betreffende het eerste geef ik hem het adres van mijn middelbare school en dat van mij. Hij wil een rijdend laboratorium opzetten om zo allerlei duur materiaal voor proefjes door zo veel mogelijk leerlingen te laten gebruiken. Betreffende Armoede en Aids zegt hij ook iets moois: De mensen zijn hier zo arm en nu kost het enige pleziertje in het leven dat gratis was ook iets. En daar heeft hij dubbel gelijk in; het kost geld of levens, helaas kiezen veel mensen voor dit laatste.

Het laatste en compleet onvermijdbare onderwerp: het geloof gaf ook weer een mooie discussie. De laatste eeuw heeft 'de blanke'(ook gele) de zwarte proberen te overtuigen van het bestaan van zijn smaak god. Nergens ter wereld vind je dan ook zo'n kleurrijke verzameling religies als in Afrika. Iedere afrikaan praktiseert heden ten dage dan ook minimaal een godsdienst. Spottend zeggen wij wel eens tegen elkaar dat de "missie" de enige vorm van """ontwikkelingshulp""" is die echt succes heeft gehad in Afrika. Nu is het dus inmiddels ondenkbaar geworden voor een Afrikaan dat er mensen zijn die niet in een god geloven dan wel geen kerk aanhangen, helemaal niet als hij dan ook nog wit is. "Wij" waren het toch die het geloof er ongeveer ingeramd hebben hier. Zelfs deze intelligente man die had geleerd over Darwin, over de Big Bang etc. kon zich zelfs niet voorstellen dat je ook NIET in een God kon geloven. Na een uur discussie heb ik het maar opgegeven.

Na zeven uur bus zitten en de nodige roadblocks kom ik in Blantyre aan en heb de perfekte verbinding naar Mulanje. Helaas staat de bus verderop een uur stil en de tijd begint te dringen. Vlak bij Mulanje zie ik dat het al te laat wordt om een matola te pakken en ik besluit uit te stappen bij de golf club. Daar bel ik tinus die me op komt halen, bestel eten en overdenk nog eens wat me net in deze laatste bus is gebeurd.

Overal langs de weg staan mannetjes aardappels te bakken op een houtskoolvuurtje. Zij serveren dit met wat koolsla en een schijfje tomaat en een heleboel zout, echt iets voor mij dus. Een verkoper loopt langs de bus met een hele teil vol met zakjes van deze aardappelschijfjes. Je hangt je hoofd uit het raam sist een keer tussen je tanden door of roept inu (jij!). Meestal stormt er dan een hele horde verkopers op je af, maar jij wil de aardappels. Om te checken of ze vers zijn voel je even of ze een beetje warm zijn. En vraagt uit beleefdheid wat ze kosten (zijn standaard prijzen) en afhankelijk of ze je een blankenprijs durven te vragen of niet moet je afdingen. Anders betaal je gepast, of je laat ze eerst wisselgeld regelen voordat je jouw geld geeft (buschauffeur houdt geen rekening met handel). Zo had ik die dag al twee keer deze lekkere patatjes gekocht. Vlak voor Mulanje krijg ik weer honger en ik zie iemand met deze patatjes lopen. Ik roep hem en hij komt, ik voel of het warm is, niet echt. Even twijfel ik, maar de honger wint en ik druk hem de vijf kwacha in zijn handen. "No ten kwacha" zegt hij. Dus ik denk laat dan maar zitten dan koop ik bij de volgende stop wel warme voor de helft van de prijs. Ik ga weer zitten lees verder in mijn boek en de verkoper loopt weg zijn waar elders proberend te slijten. Vlak voordat de bus weg rijdt word ik op mijn schouder getikt. Een oude man wil me vijf kwacha (een kwartje)in de hand drukken, zodat ik samen met mijn eigen vijf kwacha toch de patatjes kan kopen. Even overweeg ik wat te doen, maar ik gun het de verkoper niet dat hij me afzet en bovendien kan ik het geld niet aannemen van iemand die zo arm is terwijl ik in mijn zak misschien wel meer geld heb zitten dan hij in zijn hele leven bij elkaar heeft gezien. Ik besluit de pijnlijke weg te kiezen. Tegen overstaan van de hele bus leg ik aan de man uit dat ik het echt vreselijk aardig van hem vind, maar dat de normale prijs van de aardappels 5 kwacha is en dat deze dus 2 keer zo duur waren en niet eens warm, ik dank hem nog een paar duizend maal en ga opgelaten weer zitten. Ik durf pas op de golfclub weer iets te eten te kopen.

Samen met Tinus eet ik iets en we rijden naar huis, uitgeput rol ik me bedje in en blijk de rest van de week licht ziekjes. Een mooie gelegenheid om een e-mail te schrijven en al wat voorbereidend werk te doen voor ons vertrek.

Thuis ligt ook een brief klaar van de

immigratiedienst. Eind juni vertelt men ons daar dat ons visum, dat we in Nederland volgens de consul moesten hebben, ons geen recht geeft op verblijf en dus ondanks hoege kosten volkomen overbodig is geweest. We moeten een Temporary Residents Permit (TRP) kopen, kosten 500 kwacha (fl 25). Dus wij kopen eind Juni deze TRP, betalen en we krijgen de Permit thuis gestuurd. Juli komt hij niet Augustus ook niet en September evenmin. Dus als wij met de Ouders van Martijn aan de grens van Zambia staan mogen we officieel het land niet uit en kopen de beamte om om ons toch het land uit te laten. We keren weer terug als toerist in Malawi en vertrekken vervolgens binnen de toegestane 30 dagen richting Mozambique. 35 dagen voor ons uiteindelijk vertrek komen we Malawi weer binnen als toerist en op weg naar het meer 'regelen'we met de man van het immigratie kantoor dat we een extra week mogen blijven bovenop de toegestane 30 dagen. Alles geregeld, die permit hebben we dus eigenlijk voor niets gekocht. Nu komt dus die brief binnen, in plaats van het verwachte bewijsje van TRP staat er in de brief: 'I am directed to advise you that the government has revised Immigration Permit Fees as advised in the government Gazette of 1st July, 1999 Notice no.29. You are therefore required to pay fees additional fees of K 1500 for your TRP as the revised fee is k2000....

Ze willen dus voor iets dat wij al gekocht en betaald hebben, wat zij nog niet geleverd hebben en wat wij niet nodig hebben de vier dubbele prijs hebben omdat zij hebben besloten die te verhogen na aankoops datum. Wederom een Malawiaanse overheids instantie op zijn smalst. Zo als Tinus onder de brief schreef: Wat een grap, ha! Bonza Bonza! Massolos hŠ!

Halverwege de week krijgen we nog goed nieuws dat ons onderzoek is beoordeeld met een mooie acht. O ja , onderzoek dat hebben we hier ook nog gedaan. Volgende week maar weer ziekenhuis, de laatste volle week.......... U leest het waarschijnlijk in malawi story 15, het slotakkoord. Tipje van de sluier oplichtend kan ik zeggen dat wij morgen naar Blantyre gaan om de weer eens falende mail faciliteiten van Phalombe te by-passen. Aldaar knallen we deze en andere mailtjes eruit en dan is het tijd om wat laatste boodschappen te doen, nog eens lekker te eten en dan te feesten. Een andere Memisa-arts is namelijk klaar met zijn termijn en gaat zijn geluk beproeven in Tanzania. Hetgeen groots gevierd moet worden. De hele Nederlandse gemeenschap komt geloof ik en ook veel Medische Malawianen. Dus wij mogen niet ontbreken.

Grappig is dat dit voor ons ook eigenlijk een

afscheidsfeestje zal worden. Reden genoeg om de zaterdagsavondse Lariam weg te spoelen met een echte Malawiaanse Carlsberg en daarna op Kwassa-kwassa les bij hoogleraar kwassalogie Tinus. Afijn u zult het echt gaan lezen in el ultimus opus.Voor nu over en sluiten. Volgende keer weer een coproductie van de Malawi Boys. Voor michiel die nu nog zit te schrijven, het record in lengte is helaas w‚‚r verlegd dus je zult je nog langer in solitaire opsluiting moeten om je record terug te pakken. Voor Hans Bakker: ja tinus is nu ook onttroont, maar hoeft niet achter het centraal station van Phalombe te slapen, ook voor eten wordt gezorgd donaties zijn altijd welkom op het wel bekende ABN AMBRO, al was het maar om de sportkas van ajax te steunen met de gewonnen rente op zijn rekening. (Gelukkig is Feyenoord een rondje verder)

Het allerbeste en tot zeer snel Job en Tinus

P.S. voor mensen die tot de minuut willen aftellen of ons op schiphol willen komen ophalen hier even de officiele getallen volgens British Airways. Vlucht BA 8111 uit London Gatwick arriveert 9:30 op maandag 22 November.

P.P.S Pap en Mam kunnen jullie echt een winterjas meenemen (geldt ook voor de ouders van Martijn. Mocht iemand nog per se iets willen melen en weet hij niet waar naar toe dan kan ik u op de hoogte stellen dat ook mijn vader een e-vader is geworden en sinds kort te bereiken is onder e-mail adres de.achtbaan@planet.nl, Dus probeer dit adres maar eens flink uit!