12/9 The Malawi Story part 11

Lieve dames ende heren. Met een goed glas Baileys ende een traan in de ogen heb ik mij nedergezelteld achter het toetsenbord. Wat wil nu het geval zijn. We gaan Phalombe verlaten voor een lange tijd! Overmorgen en dat is in deze tijdzone dinsdag de 14e van september vertrekken we uit Phalombe om de wijde wereld die zuidelijk Afrika heet te gaan verkennen en wel voor 5 weken. 5 weekjes weg van huis. Eerst nog even naar het meer voor een spiegieze voorbereiding en dan op naar het avontuur in Mozambique. Het is nu zondagavond en deze middag zijn we teruggekomen van een barre tocht op het Mulanje-massif, doch laat ik bij het begin beginnen. We hebben nog anderhalve week onze ogen uitgekeken in het
ziekenhuis. Mochten van allerlei kleine ingreepjes doen: assisteren bij operaties, hechten, Lumbaal Punctie, incision and drainage van heel vieze grote abcessen, breuken zetten en ingipsen, de eerste VT-tjes zijn ook afgekruist, maar vooral veel meelopen en meedenken. Nog steeds erg boeiend. Op zaterdagochtend de 4e september zijn Job en ik afgereisd naar Lilongwe, alwaar op zondag een zeer vreugdevol weerzien plaatsvond met pappa en mamma Martijn, heel erg gezellig!! Eerst hebben we even een kopje koffie gedronken op het
vliegveld, doch al gauw moesten we de reis aanvangen naar Zambia, zoÑn 6 uur rijden vanaf het vliegveld van Lilongwe. Doel van de reis: South Luangwa National Park (verder af te korten als SL). We hadden voor de gelegenheid de auto van Evelyn geleend, hetwelk echt een te gekke auto is. Een 13 jaar oude Nissan KingCAB, een 4 WD Pick up. DE vorige eigenaar heeft er profisorisch van hout een soort bakkie opgebouwd, waar je spulletjes en mensen droog in kan vervoeren, waar je in kan slapen en waarin je uitstekend safariÑs kunt doen,
want het dak kan helemaal open. FANTASTISCH! Voor een grensovergang kan je
rustig een uur uittrekken. Job en ik hadden andermaal problemen met ons visum, maar uit de toon, waarop de douane-beambte zei dat er een probleem was bleek dat er een mouw aan te passen was. Hetgeen ook het geval bleek, doch hij sloot af met de woorden: "en wat moet ik dan drinken van het weekend? Moet ik het hele weekend Fanta drinken?" Waarop Job wijselijk een briefje van 100 kwacha (5 piek) in zÑn paspoort deed en aan de man gaf. Hij was erg blij. In SL sliepen we in de Wild Life Camp en die naam was geheel niet ten onrechte! Eindelijk waren we dan in de buurt van het kamp aangekomen, toen ik vol op de remmen moest, die het trouwens enkele uren daarvoor redelijk begeven hadden (je moest heeel hard trappen om een beetje te remmen), vol op de remmen dus, want er stak een
kuddetje olifanten over! We stonden paf. Nog niet eens in het park, uitkijkend naar het kamp, smachtend naar een koud biertje, sta je opeens oog in oog met een olifanten-familie. Heel erg mooie beesten. Zo lomp en toch zo gracieus. Nonchalant trekken ze een enorme tak van een boom om er even een hapje van te nemen. Wat een ontvangst! This is South Luangwa, one of the best game-reserves in the whole of Africa! Toen de kudde de weg (wellicht is verharde zandweg een betere benaming) overgestoken was reden we verder naar het kamp. Prachtig op de oevers van de rivier de Luangwa gelegen. Een mooie doch beschaafde bar, een
camping-plaats en een aantal chalets. Allen uitkijkend over de rivier. Het geheel gehuld in een serene rust. De volgende ochtend konden we de rivier, die de grens is van het wildpark, pas echt goed zien. Nijlpaarden en krokodillen lagen gemoedelijk in het water of zaten/lagen nog wat op de kant van het opkomende zonnetje te genieten. In het kamp, voor de deur van het chalet van Hans en Marianne, stond trouwens die avond nog een heel grote olifant zih te
goed te doen aan wat malse blaadjes, midden in het kamp! Hartstikke gek die beesten. De baas stelde ons gerust. Als je maar een beetje oplet gebeurt er niets. Ooh is dat alles. No problem. Hans en Marianne hadden allemaal pakjes en brieven en spulletjes meegenomen, dus dat was een enorm uitpakfeest. Ik voelde me echt een beetje jarig. Bedankt!

Na een stevig ontbijt zijn we het park ingegaan, maar net voor de ingang, nog een stel giraffen. Bijna even nieuwsgierig keken ze ons aan als wij hen. Ze waren op weg naar een
klein meertje iets verderop om te drinken. Op de brug, de ingang tot het park, hebben we de nijlpaarden bestudeerd. Aan beide kanten van de brug lagen 50 nijlpaarden in het water. Zeker 100 in totaal. Een deel van de kudde lag in het water te puffen en te zuchten. Een ander deel stond op de kant. Dat zie je niet zo vaak, een nijlpaard op de kant en al helemaal niet overdag, maar in dit park vinden ze het blijkbaar erg fijn. Je kan zo wel goed zien wat voor enorm lompe en lelijke beesten het eigenlijk zijn. Heel merkwaardig. Nijlpaarden leven in kuddes van een paardje of 20, waarvan een het dominante mannetje, de rest koeien en aan de buitenkant van de kudde wat loners, buitenstaanders, aanhangsels =wat jonge mannetjes, hun kans afwachtend het dominante mannetje te verstoten. 's Avonds komen de nijlpaarden uit het water om te grazen op het land. Ze gebruiken daarvoor elke dag dezelfde uitgang, die dan ook helemaaal uitgesleten is. Vervolgens lopen ze elke nacht hetzelfde pad naar de wei waar ze grazen. Om deze weg elke dag weer te vinden markeert het dominante mannetje, dat voorop loopt, de weg. Nijlpaarden kunnen het zich niet permiteren een obstakel als bijvoorbeeld een overliggende boom tegen te komen om de simpele reden dat ze er niet overheen kunnen. Het mannetje markeert de weg door z'n stront over de hele omgeving te versprijden door z'n staartje als een propellor in de rondte te draaien als ie aan het schijten is, net zo'n mestwagen.
Op de oever lagen ook nog wat enorme krokodillen op te warmen in het zonnetje. Vaak met de bek open. Krokodillen hebben namelijk bizar sterke "mond-sluitspieren", maar nauwelijks "mond-openspieren". Tip om te overleven als je een krokodil tegenkomt. Houd z'n bek gesloten. Vervolgens zijn we wat gaan rond toeren door het park en hingen heerlijk uit het dak van de auto en keken uit over de vlaktes, waar zebra's, allerlei soorten antilopes, aapjes,
olifanten, buffels en giraffen gebroedelijk door elkaar liepen en genoten van blaadjes en gras. Totdat we bij de lagune geparkeerd stonden en uitstapten om wat te lunchen en wat uit te kijken over dit meertje en de dieren te bekijken die kwamen drinken. Springt er plotseling een impala in paniek de bosjes uit, recht op ons af. Schrikt dan toch ook van deze gekke withuiden en rent een andere kant uit. Even later komen er uit dezelfde bosjes 3 leeuwinnen. Ze lopen
rustig naar het meertje, drinken wat, rekken zich uit en gaan vervolgens eens even lekker in het zonnetje liggen. En dat alles vlak voor ons verbaasde oog. Het zijn echt net katten, maar dan net even dat tikkeltje groter. Later zijn we ook nog even bij ze langs gereden en we mochten gewoon tot op een paar meter dichtbij komen. Waanzinnig! De volgende ochtend nam de baas van het kamp ons mee op wandelsafari. Ja ja wandelen in het park. Tussen de leeuwen, hyena's, luipaarden en olifanten en natuurlijk alle minder gevaarlijke dieren. Daarvoor haalden we eerst even een parkranger met een groot geweer op, die voorop liep.
Wij zessen daar braaf achter elkaar achteraan, wandelen door de bush. Ik had er niet echt veel van verwacht, maar dit was dus echt een te gekke ervaring. Gewoon een beetje wandelen door de bossen, over de savanne en door het gras, tussen alle beesten. Niet dat onnatuurlijke van zoÑn auto. Bovendien stop je bij elk spoor, uitwerpsel, dier, wetenswaardigheidje en ga zo maar door. Over elk beest, plantje, drol, boom, weet ik veel wist hij wel iets leuks te vertellen. Heel erg interessant! Gevaarlijk? Nee, helemaal niet. Een man die ook mee was heeft zich
helemaal suf gelachen om Hans. Hij zag al helemaal voor zich hoe hij zijn vrouw
gerust kon stellen over die "gevaarlijke" wandelsafariÑs. Hij zou gewoon Hans beschrijven, zijnde iemand die ook mee was en op sandalen in de rondte liep en een plastic tasje in de hand had, alsof hij boodschappen aan het doen was in Amsterdam. We hebben erg gelachen. Terug in het kamp keken we uit over de rivier en plotseling stak er een kudde olifanten over met een kleintje. Schattig. slurfje boven water en voor de rest lopen over de bodem. 's Avonds kwamen we nog 2 leeuwen tegen die zojuist een zebra gevangen hadden en die, begeleid door zeer smakelijke geluiden, aan het oppeuzelen waren. Toen er eentje een beeetje aan het uitbuiken was vond onze gids het nodig om op 1 meter van die leeuw te gaan staan! 1 meter! in een volledig open auto! En wie zat er het dichtst en onvoorstelbaar dichtbij die leeuw? Ja ik natuurlijk en dat was aardig eng. Ik durfde niet te bewegen "je mag wel een stukje verder rijden hoor, meneer de chauffeur, ik heb het goed genoeg gezien" probeerde ik voorzichtig en tot mijn grote opluchting reden we een stukje verder. Wel spectaculair. Beesies kijken in
Afrika bleek toch weer een waanzinnige beleving te zijn. Zo totaaaaaaal iets anders dan een dierentuin. Mocht je ooit eens de kans krijgen dan moet je zeker proberen een keer een wildpark te bezoeken. Na dit indrukwekkende bezoek aan South Luangwa ging de reis weer terug naar Phalombe, want dat moest uiteraard ook nog even bezocht worden. Gelijk die avond alle alle alle meeltjes gelezen en dat was echt zo verschrikkelijk leuk. We hebben namelijk sinds begin Juli geen meeltjes meer ontvangen door allerlei storingen in het systeem en nu kregen we ze allemaal tegelijk. Wel erg leuk. Maar dan wil je iedereen een meeltje
terugsturen en daar is nu net even in deze periode geen tijd en met dit systeem geen mogelijkheid voor. Pepani. We proberen eenieder wel op de hoogte te houden via een algemene e-mail. Zouden graag iedereen persoonlijk van repliek voorzien, doch dat is niet mogelijk, helaas.
De eerste dag in Phalombe hebben we een rondleiding gedaan in het Ziekenhuis en de volgende dag zijn we de Mulanje op gegaan. Heerlijk wandelen in den natuur en genieten van
den mooisten uitzichten. Het alles lekker rustig aan, want paps en mams. Aan het einde van de middag kwamen we aan bij de hut waar we zouden overnachten en zijn toen nog even doorgelopen naar de richel alwaar heel mooie pools, is bassinetjes in een riviertje, aanwezig moesten zijn waarin je heerlijk zou moeten kunnen zwemmen. Het stelde bijna niets voor, maar wel een heerlijk frisse spetterpartij. De volgende dag weer naar beneden. Direct in het begin, deed Hans iets geks met z'n knie en heeft ie waarschijnlijk zijn verzwakte voorste
kruisband nog verder afgescheurd. Hierdoor moest ie de hele berg af met een zwabberknie. Nou hij heeft het echt hartstikke goed gedaan. Met 2 stokken, langzaam, pang'ono pang'ono, naar beneden. Maar we hebben het gehaald! en wel voordat het donker werd. Piekfijn. Maandag een dagje opgeruimen en inpakken. Dinsdag gaan we naar Blantyre en vervolgens op woensdag gaan we nog even een dagje naar het meer, donderdag oudjes op het vliegtuig en vrijdag gaat het grote Mozambique-avontuur beginnen. Ik heb echt verschrikkelijke zin! We gaan eens kijken of we hier en daar in zogenaamde bag-packers-lodges een e- mail-survice kunnen vinden om eenieder op de hoogte te houden van onze avonturen in den
vreemde. Op ongeveer 20 oktober komen we weer aan in Phalombe. Mensen, heel veel
groetjes van Martijn. Hopelijk kunnen we jullie gauw iets laten horen vanuit het mooie, boeiende, door toeristen onbezoedelde Mozambique.

Ciao Martijn

Den Jobius ligt al reeds in zijn bed, maar ik kan u verzekeren dat hij dezelfde dingen heeft meegemaakt als ik en het nog prima naar zijn zin heeft. Hij heeft alleen nog helemaal geen zin in Sinterklaas en dat wil ie graag zo houden.