Verzet
Vaak hebben we meer last van ons verzet tegen dingen die gebeuren dan van
de dingen zelf.
Neem bijvoorbeeld kietelig zijn, als je jezelf probeert te kietelen, zal
dat niet goed lukken, waarom niet? Omdat je je niet verzet. Als het je lukt om
je ook niet te verzetten als een ander je kietelt, zul je dat speciale gevoel
dat kietelen oproept niet ervaren.
Je kunt het ook proberen door als het koud is buiten, met te weinig kleren
aan heel even naar buiten te gaan. Op het moment dat je je niet verzet tegen de
kou, maar het als ervaring accepteert heb je er tijdelijk weinig last van.
En heb je bij slapeloosheid niet veel meer last van jouw verzet ertegen,
‘ik moet morgen fit zijn, ik moet nu slapen’ dan dat die paar uur slaaptekort
nu werkelijk zo ernstig is?
Bovendien houdt het je opwinden over je slapeloosheid je nu juist wakker.
Misschien wind je je op over sommige dingen die in de wereld gebeuren. Je
hebt een gevoel van ergernis of boosheid. Als je accepteert dat de wereld nou
eenmaal is zoals die is, wat voor vreselijke zaken er ook gebeuren, zul je niet
boos zijn. En juist doordat je zelf in harmonie bent, vind je wellicht eerder
een middel om iets aan die misstanden te doen.
Hetzelfde geldt voor psychologische problemen. Mensen hebben de neiging om
in verzet te gaan tegen het probleem dat ze hebben. Het zou er niet moeten
zijn. Ze hebben dus vaak niet alleen last van het probleem, maar ook van het
feit dat zíj dat probleem hebben. Stel dat je verlegen bent, en dat niet
accepteert. Je hebt dan in gezelschap niet alleen lást van je verlegenheid,
maar je schaamt je ook nog eens een keer voor het feit dat je verlegen bént.
Eigenlijk mag niemand het merken, dus je wordt vreselijk bang om jezelf te
zijn, en die angst maakt je nog meer verlegen.
Acceptatie van die verlegenheid wil niet zeggen dat je nergens meer
naar toe zou moeten gaan, maar dat je jezelf toestaat om verlegen te zijn. Het
helpt om tegen zoveel mogelijk mensen te vertellen dat je verlegen bent.
Acceptatie, het opgeven van je verzet is ook een kernthema van elke
religie. Het ‘Uw wil geschiede’.
Ook in de oosterse filosofie gaan veel verhalen daarover:
Een mysticus, levend in een hutje in het bos bezat
slechts twee dingen, een deken en een etensnap. Op een nacht komt er een dief
en neemt de deken mee. Toen de mysticus dat bemerkte liep hij de dief achterna
en zei: mag ik u mijn nap geven, die heeft U kennelijk
over het hoofd gezien.
En neem het voorbeeld
van Jezus en de overspelige vrouw, die op het punt staat om gestenigd te
worden. Jezus gaat niet in verzet tegen de mensen die
haar willen stenigen, hij zegt niet dat het de verkeerde methode is of dat
overspel niet erg is. Nee, hij
accepteert de behoefte van de mensen om de vrouw te stenigen, hij accepteert
dat zij het als een zonde van haar zien, en hij accepeert bijvoorbaat de zonden
van de omstanders. Het enige wat hij doet, is de mensen confronteren met het
feit dat ze met twee maten meten, de zonden van anderen willen bestraffen, maar
hun eigen zonden het liefst willen vergeten. ‘Hij die zonder zonden is, werpe
de eerste steen’.
Het begrip dat Jezus
voor de situatie heeft, het zich niet boosmaken erover of zich verzetten, maakt
dat hij open kan staan voor deze meesterlijke creatieve oplossing. Het maakt
bovendien dat degenen die stenen wilden gooien, openstaan voor wat Jezus wil zeggen.
Omdat Jezus zich niet tegen hen verzet, hoeven zij zich niet tegen Jezus te
verzetten.
Ergens anders zegt
Jezus: wie het zwaard heft, zal door het zwaard vergaan. Dat kun je misschien
lezen als: wie zich verzet, krijgt last van dat verzet.
Op velerlei manieren
worden mensen opgeroepen om hun verzet op te geven. Het idee dat wij onze eigen
ouders zouden hebben uitgekozen, is een manier om het verzet tegen je ouders of
tegen de dingen die je door hun hebt opgelopen, op te geven. Nog algemener vind
je dat terug in het idee dat je zelf alles, maar dan ook alles creëert, of dat
alles wat gebeurt goed is.
Moet je dan alles maar
over je kant laten gaan? Je niet verzetten tegen het onrecht dat jou wordt
aangedaan, of anderen in de wereld ondergaan? Er is hier sprake van een
schijnbare paradox, het gaat om acceptatie én veranderen (als dat laatste
mogelijk is). Zoals je
het kietelen kunt accepteren én de ander kunt vragen er mee op te houden.
© Bert Hendriks, 2004
Waar ikzelf
weerstand tegen bood was dat mijn geld verdwenen was. Veel mensen zonder
geld zijn gelukkig. Je lijdt alleen maar als je denkt dat je meer zou moeten
hebben. Dat met je hoofd begrijpen is gemakkelijk, maar om werkelijk
verandering te brengen moet er iets op energetisch nivo veranderen. Als je je
hele leven tegen eenzaamheid vecht en daar de weerstand vanaf haalt blijft er
eenzaamheid over, en dat is goed nog slecht. Als je in dit ogenblik geheel
aanwezig bent met wat er is dan wordt dit ogenblik een verlicht moment. Leven
wordt dan elk moment opnieuw de weerstand loslaten.
