Mijn Innerlijke Reis
Ik voelde
al dagenlang veel onrust in me. Dit alles, nadat ik een verhaal gelezen had
over ‘narcistische ouders’, wat me erg geraakt had. Ik herkende er veel in.
Ik ging
steeds vaker weg van huis, op bezoek bij vriendinnen en ik werd me gaandeweg
bewust van het feit dat ik op de vlucht was voor mijn gevoelens. Toen besloot
ik er niet meer voor weg te lopen, maar helemaal naar die gevoelens toe te
gaan, die er diep van binnen zijn. Ik had ooit een 'focus’ en ‘helende reis'
workshop gedaan dus de weg er naar toe was me niet helemaal onbekend. Het was
goed dat ik alleen thuis was en daardoor alle ruimte had die ik nodig had voor
dit alles. Ik ging rustig op bed liggen en concentreerde me op het eerste
gevoel wat ik tegen kwam.
Dit was
hevige angst, waarbij ik weg wilde kruipen in een 'hoekje' zoals ik vroeger
vaak deed als kind. Mijn lichaam begon helemaal te trillen van deze energie.
Vervolgens kwam een lading boosheid, waarbij ik schreeuwde en op de dekens
sloeg met mijn vuisten. Toen dat weggezakt was, kwam de pijn en in die pijn
kwamen allerlei vragen aan, en onbeantwoorde verlangens naar mijn moeder hardop
naar buiten. Mijn moeder keerde zich telkens van me af. Die pijn was zó hevig
dat mijn hart echt pijn deed, ik voelde dat fysiek. Uiteindelijk zag ik ook
haar onmacht en kon ik haar hardop uitsprekend, vergeven.
Toch voelde
ik dat het nog niet 'af' was. Ineens kwam de vraag in me op: 'En mijn vader,
waar was die al die tijd?'
Ik was even
uitgeput van deze heftige emoties en bleef rustig liggen om even bij te komen.
Ik wist dat ik nog verder wilde met mijn vader die nog niet in beeld was. Wat wel al kwam, was een eenzaam, verdrietig
klein meisje wat ik als volwassene bij de hand nam om haar te begeleiden. Dat
was/ben ik dus allebei zelf.
Daarna kwam
mijn vader in beeld en ik zag hem steeds weggaan als ik riep om zijn aandacht
en fysieke aanraking. Hij kon dat ook niet geven en hij verdween naar zijn werk
of zijn hobby buitenshuis. Ook hij was er niet wanneer ik hem nodig had als
kind.
Ik voelde de immense pijn van verlatenheid en eenzaamheid en ik bleef bij die
pijn.
Tijdens het toestaan van die pijn voelde ik golven van pijnlijke energie door
me heen gaan en uiteindelijk kon ik het op verschillend fysiek niveau loslaten.
Ik voelde me daarna heel leeg, maar niet op een pijnlijke manier. Vredig
misschien of meer heel. Ik had onder ogen gezien hoe het werkelijk was in mijn
kindertijd en dat maakt me rustiger van binnen, meer gegrond, meer vanuit mijn
onderbuik.
Toen kon ik
ook mijn vader vergeven voor de tekorten die ik opgelopen heb als kind.
Er kwamen na het vergeven van beide ouders, inzichten zoals hoe mijn ouders op
hun manier toch gedaan hebben wat ze konden. Het was niet wat ik echt nodig had
als kind (liefde en aandacht), maar ze hebben zich heel veel ontzegd om ons
dingen te kunnen laten doen, studeren, hobby’s, die ze zich eigenlijk niet
konden permitteren.
Jarenlang
heb ik het kind in mijzelf genegeerd, uit angst om alle opgeslagen pijn onder
ogen te zien en te voelen. Angst om dit niet aan te kunnen, niet te zullen
overleven. Ik heb uiteindelijk wél de pijn durven zien en daardoor lijkt het
gekwetste kind dichterbij te zijn. Nu ik er als volwassene hand in hand mee
ben, is de pijn ook beter te dragen. Ook voel en zie ik dat hieronder een
heelheid zit die onbeschadigd is gebleven. Die heelheid is groter geworden,
dichterbij, beter zichtbaar.
Ik bedacht
dat het misschien wel een goed idee was om het kind in mij om vergeving te
vragen voor het jarenlange negeren.
Bij het vragen om vergeving aan het kind in mij, kreeg ik vreselijke kramp
in mijn onderbuik. Dit was heel bijzonder te ervaren. Ik heb met massage met
mijn hand over mijn onderbuik, deze kramp kunnen doen overgaan.
Daarna voelde ik de heelheid nog dieper in me. De ziel, de bron, de
essentie of welke
naam je dit ook wilt geven. Het lijkt veel helderder, minder overschaduwd door
en met pijn.
Ik zag ook
wat het kind in mij, mij zou kunnen geven: speelsheid, humor, vrolijkheid,
blijheid, alles wat een kind ook allemaal oorspronkelijk in zich heeft.
Er gebeurt nog steeds heel veel met me.
Oude
patronen die zichtbaar worden en die ik langzamerhand kan loslaten, zoals
(h)erkennen dat ik soms dezelfde dingen doe als mijn moeder, waar ik juist zo'n
hekel aan had als zij dat deed. En ik zie stukjes van dat zelfde gedrag ook
weer bij mijn kinderen terug.
Ook kan ik
nu blijven genieten van de speelsheid, blijheid, vrolijkheid, die ik als het
ware opnieuw heb leren kennen of heb teruggevonden. Dit alles, doordat ik het
kind in mij niet meer negeer en weer kan en durf te leven. Als voorbeeld durf
ik nu naakt te zwemmen in de zee, te gaan liggen en me laten meedrijven met en
in de golven. Dat voelde ook zo speels en tegelijk realiseerde ik me, dat dit
het is, zoals het in het leven gaat. Meedrijven in en op de golven en met
de deining van de golven meegaan, het laten gebeuren, letterlijk en figuurlijk:
going with the flow.
Ik kan nu veel
meer van mezelf houden en meer genieten van mijn lichaam. Het mooi vinden, ook
al past het niet in het plaatje van de missverkiezingen.
Ik heb nu
zelf het gevoel dat ik de mooiste reis van mijn leven gemaakt heb,
namelijk mijn innerlijke reis. En dat alles in mijn eentje, in mijn eigen huis.
De kern van mezelf is, houden van mezelf......
Ingezonden door Toos
Zie ook: