tijdschrift artikelen
links forum
Ripples on the surface of
being
Eckhart Tolle
Enkele aantekeningen uit een interview met Eckhart Tolle,
door Andrew Cohen.
Tot zijn dertigste was Eckhart Tolle
angstig, depressief, suicidaal. Tot het moment kwam dat hij definitief besloot
dat hij niet langer met zichzelf kon leven. In plaats van de dood leverde dit hem
Verlichting op.
Tolle:
Voor wie niet verlicht is, is de wereld het
enige dat er is. En dat brengt de dualiteit met zich mee van in de wereld
vervulling zoeken én angst voor bedreiging; jezelf willen
vinden én angst voor de dood.
Verlichting betekent, je emotioneel niet
meer verbinden met de wereld, met de rollen die je speelt, met je eigen
gedachten. En daarvoor hoef je je noch totaal in het leven te storten, noch je
er totaal uit terug te trekken. Hoe kom je er dan wel? Door totaal ja te zeggen
tegen dat wat is op dit moment.
Als ik onder de mensen ben, ben ik een
spirituele leraar, dat is mijn rol, maar niet mijn identiteit. Ben ik alleen
dan ben ik het liefst helemaal niemand. Alleen de stilte is dan aanwezig.
De eerste jaren na mijn transformatie was
ik zo vervuld, zo'n genade om alleen maar te zijn, dat
ik alle interesse verloor om iets te doen, of om met mensen om te gaan. Nadat
mijn boek uitkwam is dat totaal veranderd. Nu voel ik een balans tussen Zijn en
doen. Tussen verkeren met mensen en alleen zijn. Ik kan uren stilzitten haast
zonder enige gedachte.
Het uiteindelijk
doel van de mensheid is om de wereld te overstijgen. En dat betekent handelen
zonder eigenbelang, zonder jezelf te zoeken. Je hebt de toekomst niet meer
nodig in de hoop daar vervulling te vinden, het verleden niet om je een
identiteit te geven.
Doorgaans doen mensen dingen om een
completer zelf te worden, streven naar
verlichting hoort daar ook bij, mensen zoeken perfectie, vervulling in de
toekomst. Maar wat ze zoeken is geluk, is zichzelf, je kunt ook zeggen: God.
Maar dat is nooit te vinden daar waar ze
het zoeken, in het onverlichte bewustzijn en dat bewustzijn is altijd in een
staat van zoeken. Mensen zoeken in de toekomst naar het uiteindelijke heil, maar
de toekomst blijft altijd toekomst.
Zien dat het lijden veroorzaakt wordt door
het niet-vinden, is het begin van de ontwaking. Het antwoord ligt niet in de
wereld en niet in de toekomst.
Als je dat ziet wordt het zelf dat zich
geindentificeerd heeft met de wereld betekenisloos.
Dat gebeurde mij toen ik heel dicht tegen
zelfmoord aanzat: de dood van mijn zelfgevoel als identificatie met mijn eigen
verhaal, met de wereld. Toen kwam er iets voor in de plaats van een intense stilte,
puur zijn, dat wat ik wezenlijk ben. Later noemde ik het: puur
bewustzijn.
Door het geconditoneerd bewustzijn verlies
je je in de wereld, in jezelf. Als het lijden dat daardoor ontstaat groot
genoeg wordt, kan dat het moment zijn van bevrijding daarvan. Als je je
indentificatie met de wereld, met jezelf loslaat, is er geen lijden meer.
Als ik iets doe is dat niet meer dan een
rimpeling aan de oppervlakte. Daaronder en onder het denken ligt de stilte.
Er is geen wezenlijk onderscheid tussen de
gemanifesteerde wereld en het ongemanifesteerde, maar het laatste is zoveel
groter, dieper, blijvender.
Je zou de gemanifesteerde wereld kunnen
zien als een spel van schaduwen, een tijdelijke manifestatie van
wat werkelijk is (puur bewustzijn).
Iemand die verlicht is ziet een bloem,
bijvoorbeeld, vanuit dat pure bewustzijn, geheel alert, vrij van verleden en
toekomst.
Aktie die voortkomt uit verlicht zijn, is
van een heel andere kwaliteit dan die uit een onverlichte geest. De laatste
heeft iets nodig, en wil zichzelf beschermen.
Akties vanuit het verlicht zijn, gaan samen
met liefde, vreugde en vrede.
Spirituele oefeningen zijn niet genoeg, wat
nodig is is een totale overgave, een totaal ja zeggen tegen dat wat is.
Spirituele beoefening kan zelfs een nieuwe
identificatie opleveren.
Totaal ja zeggen is dit moment verwelkomen,
het totaal omarmen, je er helemaal aan overgeven. Wanneer er geen verzet
is, is er vrede, sta je open.
Cohen: Buddha legde een groot accent op je
terugtrekken uit de wereld - evenals Jezus: volg mij, laat de doden de doden
begraven - Raman Maharishi raadde zijn volgelingen aan juist in de wereld te
blijven, en dan in zichzelf te ontdekken wat het lijden veroorzaakt.
Tolle: de tijden zijn veranderd, de wereld is
overheersender, ook onze eigen mind is veel lawaaieriger dan vroeger.
Terugtrekken kan niet meer.
Cohen: zou Buddha niet bedoeld hebben dat het
moeilijker is om tot je eigen kern te komen als je allerlei
wereldlijke zorgen hebt?
Tolle: (Als je je losmaakt van wereldlijke
zorgen, een klooster ingaat bijvoorbeeld) dan creëer je een structuur die het
makkelijker zou maken om je over te geven, terwijl je je gewoon nu kunt
overgeven. Bovendien leidt zo'n stuktuur weer tot een
nieuwe identificatie.
Je terugtrekken
uit de wereld is een activiteit van het ego, het verlangen naar een nivo dat je
nu niet hebt. Als je verlangt blijft het altijd in de
toekomst. Werkelijk terugtrekken gebeurt als je je overgeeft.
Terugtrekken omdat je inziet dat het gewone
leven onecht is, is niet nodig. Het besef dat het onecht is, is wat telt. En
wat daarvan het gevolg is kun je niet voorspellen.
Juist handelen kan alleen maar als het
voortkomt uit een getranscendeerd zijn. Anders zijn ook ‘goede’ daden
egoistisch, je wilt een beter beeld van jezelf, of beloning in het hiernamaals.
Je naaste liefhebben als je zelf kan alleen
maar vanuit verlichting, vanuit het besef dat je naaste niet afgescheiden is
van jezelf, maar dat je zelf je naaste bént.
Het complete interview in het engels vind je hier
Oprah and Eckhart Tolle 
tijdschrift artikelen links forum