Om 8:30 vertrekken we bij de hacienda, richting Mochima.
Als we toch moeten tanken is er
tijd om wat eten en drinken te kopen. Langs de weg staat weer een jongen met
mega-geluidboxen op wielen om gekopieerde cassettes te verkopen.
Als we richting kust rijden komen
we in een file terecht. Er blijkt al de hele dag gestaakt te worden. Brandende
autobanden versperren de doorgang. Iedereen is vrij rustig. Mensen gaan kijken
en gaan vervolgens rustig naar huis. Niemand maakt zich druk dat hij vandaag
niet meer verder kan.
Ondanks dat verteld wordt dat er geen alternatieve weg is, proberen we toch een weg die op de kaart staat. Dit ondanks de waarschuwing dat deze weg onbegaanbaar is.
De weg is eerst erg goed. Maar dan staan we voor een riviertje. Door wegwerkers wordt gebaard dat we erdoor kunnen rijden. Dit blijkt inderdaad te kunnen. Een stuk verder hebben we nog een riviertje, daarna blijft het droog. De weg is soms erg slecht. We gaan eerst stijgen en later moeten we een flink stuk dalen naar de kust.
Doordat de remmen continu gebruikt worden raakt de rem rechtsvoor overhit en de stoom komt er vanaf. We stoppen even om de remmen te laten afkoelen.
De daling gaat nu verder tot de snelweg aan de kust. De remmen zijn weer aan het roken, zodat we even wachten.
De rest van de weg kan snel doorgereden worden.
Mochima blijkt een zeer kleine plaats te zijn. Het hotel ligt aan zee, maar om naar het strand te gaan moet je eerst een half uur met een boot varen.
We gaan vrijwel meteen richting
strand. Dit strand ligt in het nationaal park Mochima. Er liggen eettentjes
om de lunch te eten. Het water van de caribische zee is verassend warm. Afkoelen
doe je hier niet in het zeewater.
Na 17:00 worden we weer opgehaald om terug te varen naar het hotel.
's Avonds blijkt er weinig keuze te zijn in het restaurant. Er is deze avond maar 1 restaurant open.
Het eten (Filet Mignon voor mij) is er wel erg lekker.