Vandaag kunnen we uitslapen. Echter om 6:00 begint een scheerapparaat, een muurtje verder, lawaai te maken. Niet iedereen is vanmorgen weer bijgekomen van de rum van gisteravond
Na het ontbijt wandelen we over
de grasvlakte naar een echt indianendorp (Santa Martha) in de buurt. Het is
vrij drassig waar we lopen. Iemand valt voluit midden in een waterplas. Het
laatste stuk komen we bij een rivier uit, waar overheen gezwommen moet worden.
Onderweg naar het dorp vindt de gids een goudklompje (en op de terugweg zelfs 2).
In het dorp bezoeken we eerst het
schooltje. Er wordt voor ons gezongen. We (althans de meeste van ons) zingen
zelf ook een Nederlands liedje.
Als de liedjes gezongen zijn worden foto's van vorige groepen uitgedeeld. De
kinderen gaan naar buiten en er kunnen (worden) weer nieuwe foto's gemaakt.
De rest van het dorp is vrij
uitgestorven.
De familie van onze gids is er wel aanwezig. Hier gaan we even op bezoek.
De weg terug gaat weer eerst
door de rivier. Dit keer moeten we stroomopwaarts zwemmen. Dit valt niet echt
(echt niet) mee, maar vlak langs de kant blijkt het water minder snel te stromen.
Via de grasvlakte lopen we weer
terug naar Kavac. De tepui is al van ver te zien
Als we net voor 12:00 uur aankomen, beginnen de vliegtuigjes net te landen
om ons straks naar Ciudad Bolivar te brengen.
De bagage wordt ingepakt en na de lunch vliegen we langs de tepui naar het noorden.
Het gigantische stuwmeer is onderweg weer te zien. We vliegen ook net over een (ijzer?)mijn
richting Ciudad Bolivar.
Vlak voor Ciudad Bolivar blijkt
er flink onweer te zijn. We landen daarom op een onverharde landingsbaan bij
een boerderij.
Na een kwartier wachten vliegen we weer verder. Om het gewicht te verdelen gaan Henk en ik
met een ander vliegtuigje mee. Onder de bui door vliegen we op 300 meter hoogte naar de
stad. Vlak voor de landing gaat er een rood lampje "low voltage" branden. Als we op de
landingsbaan komen klinkt er ook een zoemer. Gelukkig gaat alles goed.
De helft gaat nu eerst geld wisselen voor de laatste week. In het hotel douche ik me eindelijk
weer met warm water. Na de was ingeleverd te hebben loop nog even naar het cyber cafe.
's Avonds is het afscheidseten omdat er 8 personen terug gaan naar Nederland.
We eten bij een luxe Italiaan. Het bestellen gaat moeizaam en de pizza's blijken
niet altijd te kloppen of koud te zijn. Iedereen is moe en de stemming is dan
ook vrij mat. We hebben blijkbaar talent om steeds een dag te vroeg uitbundig
te zijn.
Met taxi's rijden we weer terug naar het hotel.