Na het ontbijt lopen we om om 8:30 naar boven in het dorp.
Hier staan de ezels klaar om ons
naar het hoogste punt van deze
bergtocht brengen : De bergpas Alto de Cruz op 4200 meter hoogte. De tocht
met de ezels duurt volgens het programma 5 uur.
Het rijden op een ezel valt best wel mee. Het zadel zit goed en ik heb geen last van kramp. We gaan in groepen van 5 ezels/paarden. De dieren hebben een vaste volgorde in de groep. Als mijn ezel het paardje voor hem wil inhalen zet die een sprint in of begint te bijten. Pas later begint het paardje moe te worden en kan de ezel hem soms even inhalen.
De ezels hebben een voorkeur om vlak langs de rand van het pad te lopen. Bij een inhaalpoging lijkt het dan of elk moment in de afgrond geduwd kan worden.
We rijden eerst een stuk in groen
gebied met bomen. In de verte hangt er mist om de bergtoppen. Het is hier een
stuk vochtiger dan waar we gisteren de wandeling gemaakt hebben.
Boven de 3500 begint de paramo. Hier groeien geen bomen meer. Dit is goed herkenbaar aan
de reuzenedelweiss (frailejon) die er volop groeit.
Na een paar uur is er een korte stop. De dieren lijken de rust ondertussen echt nodig te hebben.
Ze moeten soms een behoorlijk stuk klimmen. Bij een glibberig stuk hebben ze moeite om
rechtop te blijven.
De stop is (helaas) snel weer voorbij. Het uitzicht is op deze plaats prachtig.
Het laatste stuk is nog een pittige
klim over een stuk bijna kale rots.
Boven stappen we van de ezels
om de rest van de dag zelf te lopen. Het dalen is gemakkelijk (als je tenminste
geen last van de hoogte hebt). Het gaat geleidelijk omlaag en de rotsen liggen
stevig en zorgen voor goede houvast voor de schoenen. Nu we over de top zijn
begint het zacht te regenen. Met de lage temperatuur (ong. 10 graden) erbij
lijkt het wel een Nederlands herfstdag. Echt koud is het niet bij het wandelen.
Gelukkig heb ik wel een regenpak aan.
Na een korte wandeling komen we bij een kabelbaan station aan. Hier eten we de lunch op.
Vanmorgen hebben we een lunch pakket meegekregen. Ook is er heerlijk warme koffie en cake te
krijgen.
Een paar doen de afdaling niet mee en gaan met de kabelbaan terug naar Merida.
De rest (we zijn nu nog met 12
personen) loopt verder omlaag in de regen. Het is mistig en de vergezichten
zijn verdwenen. Dit geeft wel een speciale sfeer aan de omgeving.
De eerste overnachtingsplaats
is bij een boer op 3300 meter hoogte. Hier blijft de helft slapen.
Zelf loop ik met de rest nog
300 meter (het lijkt wel 3x zo ver!) door naar een ander boerderijtje. Dit stuk
is erg modderig en met de bagage loopt het moeilijk. Soms glij ik uit in de
modder of verdwijnt de schoen tot de enkels in de modder.
Maar ook aan dit stukje wandeling
komt een einde. De modderige schoenen zijn zo uit als we aankomen. We overnachten
bij een boerengezin. Electriciteit of douches zijn er niet. Er staan houten
stapelbedden om in te slapen. Erg stevig lijken ze echter niet.
Het begint al snel donker te worden. De flarden wolken trekken door de donkere
bergen door. We zitten ongeveer op dezelfde hoogte als de wolken om ons heen.
We krijgen lekker eten 's avonds (spagetti). Het eten gebeurd bij kaarslicht in een donkere
kamer. Als we gegeten hebben maken we plaats voor de familieleden om te eten. Omdat er
toch niets te doen is gaan we maar slapen. Al om 19:30 uur lig ik op bed. Een kaarsje
zorgt voor nog iets licht.