Dag 3: Pisco, bezoek Ballestas-eilanden en Nationaal Park Parácas

Om 8:00 is er ontbijt. De meesten blijken last te hebben gehad van de vele hanen in de buurt van het hotel. Helaas zal het ons de komende dagen niet veel beter gaan!

Voordat we vandaag vertrekken maak ik nog even een wandeling door het centrum.

Als we de bus in gaan komt net de rijdende waterleiding langs. De mensen in de straat komen met teilen en emmers om drinkwater in te slaan.

9:00 rijden we naar de haven. Hier is even gelegenheid om hoeden te kopen tegen de felle zon. Op het water zwemmen veel pelikanen rond, die op een kans wachten een visje van de vissers te pakken te krijgen.

Met twee speedboten zullen we naar het natuurreservaat de Ballestas-eilanden varen.

Op en rond deze vulkanische rotspunten in zee komen duizenden zeedieren voor en ze worden daarom wel eens vergeleken met de Galápagos-eilanden. Soms komt een walvis voorbij (natuurlijk vandaag niet!), maar de meest voorkomende dieren zijn zeehonden, sterns, jan-van-genten, pinguïns en andere vogelsoorten die de rotsen gebruiken als broed- en rustplaats. De grote hoeveelheid vogelpoep lokt miljoenen vissen aan, die weer als voer dienen voor de vogels, maar het is ook jarenlang gebruikt als kunstmest.

In de boot waarin ik zit, zit een gids die Nederlands spreekt. Hij heeft op de Nederlandse antillen gewoond. Gisteravond hebben we al met hem gesproken op het plein in Pisco, waar hij vertelde voornamelijk voor Sawadee de vaartocht te verzorgen.

Op de heenweg vaart de boot langs de ‘Candelabra’, een grote tekening in het woestijnzand op een heuvel langs de kust.

Vlak nadat de eilanden in zicht komen, gaat de boot even stil liggen. De eilanden strekken zich dan uit over de horizon. Na een overzichtsfoto vanaf deze plaats varen we dan door tot vlakbij de eilanden.

Om het gevoelige ecosysteem te beschermen mag je niet op de eilanden.
We varen echter zo dichtbij de kust dat de boot bijna de rotsen raakt. De rotsen zitten vol met vogels. Her en der liggen grote groepen zeehonden. Vlak onder de waterspiegel zitten zeezonnen tegen de rotsen aan. Op een plek komen ze ons enthousiast begroeten.
Een klein groepje Humbold pinguins zien we op de rotsen staan.

‘s Middags, na de boottocht, brengen we een bezoek aan het Parácas Nationaal Park.

Eerst is er een bezoek aan een museum en een preservation centre (?). Hier zien we o.a. de eerste pre-inca mummies en vervormde schedels. Vanwege het toenmale schoonheidsideaal werden er planken bij kinderen (tot hun jeugd) om hun hoofd vast gemaakt. Hierdoor kregen ze spitse/langwerpige schedels.

Verder zijn er skeletten van dieren uit deze streek te zien.

De bus rijdt een stukje verder tot vlakbij het strand in de buurt. We dalen een stuk af langs de zandhelling naar het water.

Hier maken we een korte wandeling maken over het strand naar een grot in de buurt. Het bezoek aan de grot (genaamd ‘de Kathedraal’) leidt tot een natte broek (oh, daarom moest je een afritsbare broek aan doen!) (ondanks dat ik balanceer op een rots).

De doorgang naar de grot begint nu steeds verder onder water te komen. Met een snelle sprint als het water zich even terug trekt, kan ik nog zonder nog meer nat te worden op het strand terecht komen.
Te voet lopen we nu over de hogere rand naar een plek vlak voorbij de grot waar we zojuist in zijn geweest. De bus volgt ons over dit stuk. Vanaf de rand van een klif met een mooi uitzicht op de oceaan kijken we vanaf de bovenkant uit op de grot. Nu staat deze al helemaal onder water.

Aan het eind van de middag (17:30) zijn we weer terug in Pisco.

Na een (warme!) douche loop ik nog even naar het internet cafe (Bill Gates genoemd). Langs het plein in het centrum ligt een leuke kroeg met balkons. Hier drinken we wat en eet ik pizza. Monica is erg enthousiast in het animeren van haar bezoeksters. Bijna de hele groep blijkt in deze kroeg uit te zijn gekomen.