Dag 15: Cuzco - Huayllabamba, startpunt Inka-trail

Om 7:00 vertrekken we bij het hotel om het Inca Trail te gaan lopen. Vlakbij een rivier moet de bus terug omdat de regen van de afgelopen dagen een stuk 'weg' heeft weggespoeld.
Via een korte omweg komen we in Ollantaytambo. Hier stoppen we een korte tijd, blijkbaar om dragers te ronselen (?).

Het is nog een kort stukje naar een plek vlak voor km. punt 82, het start van de Inca trail voor ons. Hier ligt het dorp Chilca.

De ‘Camino del Inca’ of Inka-trail is slechts een klein deel van het 15.000 km lange netwerk van paden dat de Inka’s eeuwen geleden door de Andes hebben aangelegd. Deze prachtige wandelroute voert door een fascinerend berglandschap en leidt je van Inka-ruďne naar Inka-ruďne om uiteindelijk bij de belangrijkste attractie van Zuid-Amerika, Machu Picchu, te eindigen. Deze trail is ca. 40 km lang, zonder klim- en klauterwerk, maar gaat wel over drie hoge passen en duurt vier wandeldagen. Een goede conditie is daarom absoluut een vereiste (????). Vanwege het 'grote succes' van het Inca Trail zal vanaf deze zomer het aantal wandelaars beperkt worden en zullen de entree kaarten flink in prijs verhoogd worden.

Na het kopen van de entreekaartjes begint eindelijk de wandeling op 2750 meter hoogte. Met onze groep (17 personen) gaan 14 dragers, 2 koks en 1 gids mee.

Het pad gaat vrijwel meteen via een brug de rivier over.
Het eerste deel van de route volg je een smal pad evenwijdig aan de Urubamba-rivier.

Langs de rivier groeien eucalyptussen en al snel kom je de eerste groene junglevegetatie tegen. Je wandelt min of meer stroomafwaarts, wat nauwelijks enige inspanning vergt.

Een tijdje voor de lunch zit er een gemene klim in het pad. De zon schijnt, waardoor het even zweten is. Ook al omdat je ingesloten tussen de bomen en struiken moet lopen.
Na het klimmetje kunnen we even uitpuffen. De dragers hebben het nog veel zwaarder als je ze langs ziet komen. Op gewicht wordt er niet bespaard. I.p.v. aluminium spul zijn het vaak tafels met ijzeren poten en zware tenten.

Hierna blijft het pad iets omhoog en omlaag gaan.
Na een van de klimmetjes kijken we uit de ruines van Llactapata op de heuvel tegenover ons.

Voorbij de bocht bij de ruines stoppen we even. Een heuveltje vlakbij is erg mooi om even op te klimmen voor het uitzicht.

Vlak nadat we de ruines van Llactapata voorbij zijn, stoppen we voor de lunch. Van de koks is nog niets te bespeuren. Maar als je op het gras in de zon ligt, is dit geen probleem. De gids gaat na een tijdje terug lopen om de koks te zoeken.
Uiteindelijk krijgen we rond 14:00 uur de lunch. Blijkbaar was de brander kapot.

Na de lunch is het niet ver meer lopen tot het eerste kamp (Wayllabamba, op 3000 meter). Je hebt vanaf dit pad een mooi uitzicht op de rivier en enkele besneeuwde bergen, waaronder de enorme Veronica (5750 m).

Het is 16:30 uur als we aankomen. De tenten zijn al bijna helemaal opgezet. Het begint nu al fris te worden op deze hoogte. Een meisje loopt met een emmer vol flesjes drinke rond om te verkopen. Het flesje bier heb ik nu wel verdiend, vind ik zelf.

Om 17:30 is er heet water voor de koffie (nescafe) of (coca) thee. De schalen popcorn zijn heerlijk!

De dragers moeten in de eettent slapen. Daarom gaan we om 20:00 uur maar in de tent liggen. Onze tent is groot genoeg voor 3 personen, als de rugzakken voor de tent blijven liggen.