Al om 6:00 uur ben ik wakker en om 8:00 sta ik maar op.
Zo heb ik nog een beetje uitgeslapen. We eten aan de overkant van de straat
bij een klein zaakje. Hier wordt alles stuk voor stuk klaargemaakt op een 1-pits
(?) fornuis. Ei voor ei en kopje voor kopje wordt alles gebracht. We hebben
gelukkig tijd genoeg vandaag.
Vandaag gaan we in 2 groepen. Een groep gaat een paar uur varen naar minder druk bezochte eilanden. Ik ga met de excursie mee naar de Uros indiananen op het Titicaca meer.
Om 9:30 uur worden we door een busje opgehaald bij het hotel. Het is een korte rit naar de haven, waar we in een boot stappen om het meer op te gaan varen.
Titicaca meer tussen het riet door naar een eerste drijvende rieteiland.
Het riet wordt gebruikt voor de maak van de eilanden zelf tot het fabriceren van kleine bootjes
die aan toeristen worden verkocht. Hier wonen nu nog ongeveer driehonderd Uru-Indianen
die leven van de jacht en visvangst. Eigenlijk zijn het geen echte Uru indianen meer. In de loop van de jaren zijn ze
gemengd met andere indianenstammen in deze streek.
Het rieteiland is wat soppig aan de rand, verder is het best stevig. Vroeger werden de eilanden door een lange paal op hun plaats gehouden. Door een extremen hoogwaterstand een paar jaar geleden zijn een aantal eilanden gaan drijven. Nu hebben ze het eiland met een kunststof touw vastgelegd aan de bodem.
Met een traditionele rieten kano varen we vanuit dit eiland naar een tweede
eiland. Hier ligt een klein schooltje, dat we bezoeken. In veel talen worden
we begroet en de kinderen zingen een liedje (waarna ook wij moeten proberen
te zingen...).
Het derde eiland is een stuk minder. Het is eigenlijk een echt eiland dat bovenop bedekt is met riet voor de touristen. Er staan zoveel touristenstalletjes dat het niet leuk meer is.
Rond 12:00 uur zijn we weer terug in Puno.
We lopen naar de Plaza de Armas, waar we lunchen in een luxe restaurant. Voor
zo'n restaurant waren we niet bepaald gekleed, maar dit is hier geen probleem.
De pianist probeert op zijn piano boven de televisie en radio uit te komen die allemaal tegelijk geluid maken. De televisie zetten we zelf uit, de radio wordt even later voor ons uitgezet. Flink lawaai is normaal in de restaurants in Peru.
's Middags slenteren we door de stad en over de markt. Als ik het wel gezien heb, ga ik een leesboek halen
om op een plein te gaan zitten. De zon is nu echter weg en het is veel te koud om stil te zitten.
Bij een internet cafe op de hoek ga ik dan maar een e-mail versturen (veel is nog niet gebeurd sinds het vorige bericht) en de Limburgse krant lezen.
Als ik verder door de winkelstraat loop, kom ik Marc en Sandra tegen. Samen gaan we een lekkere kop koffie drinken in het Italiaanse restaurant van gisteren. Het is echte koffie, ipv de nescafe op andere plaatsen. Een tweede kop capucino gaat er dan ook nog wel in. Ondertussen komen er ook nog anderen van de groep binnendruppelen.
Na de koffie is het al tijd voor het avondeten in de pizzeria een stukje terug in dezelfde straat.
De pizza smaakt heerlijk, waarna het weer tijd is voor de disco.
Dit keer is het drukker dan gisteren, maar om middernacht loop ik terug naar het hotel. Morgen hebben we
weer een flinke busrit te gaan.